YES...I AM PAGAN AND I AM PROUD !!!!

Είναι γεγονός ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν "αλλοπαρμένη". Πάντα πίστευα σε νεράιδες, αόρατα πλάσματα, παράλληλους κόσμους και κυρίως στις δυνάμεις της φύσης...

Αν και κατάγομαι από παπαδο-οικογένεια, με γενιές και γενιές παπούδων ιερέων, πάντα στην οικογένεια αυτή επικρατούσε ένα πνεύμα διαφορετικό από της τυπικής θρησκοληψίας. Ο πατέρας του πατέρα μου -ιερέας κι εκείνος- έζησε σε όλη του τη ζωή σε ένα χωριουδάκι της Κρήτης κι ό,τι θυμάμαι από εκείνον είναι το "ανοιχτό" μυαλό του...Ιστορίες και ιστορίες που προφανώς επηρέασαν το παιδικό μυαλουδάκι μου. Καμία σχέση με τους κλασσικούς ρασοφόρους, αυτούς που μεγαλώνουν τις κοιλάρες τους και γεμίζουν τις τσέπες τους χρήματα. Εκείνος ήταν ένας απλός άνθρωπος που πάντα βοηθούσε τους άλλους. Ζούσε σε απόλυτη αρμονία με τη φύση, κι ακόμα και στα βαθιά του γεράματα περνούσε πολλές ώρες περιπλανώμενος στις πηγές και τα δασάκια του χωριού...Δεν είχε δραχμή στην τσέπη του, κι αν είχε, την ξόδευε να κερνάει όλο το χωριό καφεδάκι στην πλατεία του χωριού...Πάντα έξω από το φτωχικό σπιτάκι του υπήρχε κοσμοσυρροή. Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, αλλά κυρίως από το εξωτερικό έρχονταν να τον συναντήσουν. Κι εκείνος τους δεχόταν όλους. Τους μιλούσε σε καθέναν χωριστά, για ώρες...Κι όταν πια αργά τη νύχτα ένιωθε κουρασμένος, ποτέ δεν παραπονέθηκε, ποτέ δεν έδιωξε κανέναν, ποτέ δε σκέφτηκε τον εαυτό του και τις ανάγκες του...Βοηθούσε όσο μπορούσε και το πρωί ήταν πάντα ξεκούραστος να πάει στην εκκλησία και να βρεθεί κοντά στους ανθρώπους...
Ακόμα κι ο μπαμπάς μου, μεγαλώνοντας κοντά του, από την παιδική του ηλικία επέλεξε το μονοπάτι του Θεού κι έγινε καλόγερος...Ώσπου κάποια στιγμή αηδίασε τόσο πολύ με τη "βρωμιά" που έβλεπε να επικρατεί στα μοναστήρια και στους "ιερούς" κύκλους της εκκλησίας που τα παράτησε κι αποφάσισε να μείνει μακριά από όλα αυτά. Διατήρησε την πίστη του, αλλά μόνο για τον εαυτό του...Αλλά αυτή είναι μιά άλλη, πολύ μεγάλη ιστορία, που ίσως τη γράψω κι αυτή κάποια στιγμή...

Οι εμπειρίες μου λοιπόν με τον παππού, με έβαλαν σε άλλα μονοπάτια...Πως μπορούσε να "βλέπει" νεράιδες και αγγέλους; Πως ήταν δυνατόν να προβλέπει πράγματα; Κι εκείνο το βιβλίο που είχε και που ΑΠΑΙΤΗΣΕ να καεί λίγο πριν ξεψυχήσει; Γιατί η Αρχιεπισκοπή το ήθελε πάση θυσία στα χέρια της;;;;

Πολλά ακούστηκαν, αλλά το μυστήριο έμεινε άλυτο μετά την καταστροφή του βιβλίου..Το είχα δει, όταν ήμουν μικρή...Θυμάμαι τα κιτρινισμένα φύλα του, κάποια ήταν σαν καμμένα στις άκρες...Μεγάλο βιβλίο, τεράστιο σε όγκο, γεμάτο σύμβολα κι ακατανόητα σε μένα λόγια...Δεν έπαψα ποτέ να ψάχνω τα μυστικά που έκρυβε...Αν και τώρα ξέρω τι ήταν εκείνο το βιβλίο...Η Αρχιεπισκοπή μιλούσε για κάποιο "αντίγραφο της Σολωμονικής", οι χωριανοί έλεγαν ότι ο παππούς έκανε λευκή μαγεία, κανείς όμως δε μπόρεσε ποτέ να του προσάψει κάτι...Ποτέ δεν πήρε χρήματα για όσα έλεγε στον κόσμο και ποτέ δεν έκανε λάθος σε ό,τι τους είπε...Γιαυτό και οι "οργισμένοι ρασοφόροι" της εκκλησίας δεν κατάφεραν ποτέ να τον σταματήσουν. Το μόνο που ήθελαν ήταν εκείνο το βιβλίο...ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ ΤΟΥ!!!!!! Τώρα ξέρω...Ο παππούς δυστυχώς πέρασε στην άλλη όχθη πολύ νωρίς, πριν προλάβω να διδαχτώ κάτι από εκείνον. Εξάλλου εκείνος ζούσε στο χωριό, εμείς στην πόλη και τον βλέπαμε ελάχιστα...Μια φορά το μήνα για ελάχιστη ώρα, όσο αρκούσε να μας γαληνέψει με την ηρεμία που εξέπεμπε...Ξέρω όμως πως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν και καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί απαίτησε να καεί το βιβλίο του..."Δε θέλω να πέσει σε λάθος χέρια" μας είπε, δικαιολογώντας τη θέλησή του...

Από μικρή, όταν με ρωτούσαν πως αντιλαμβάνομαι το Θεό, απαντούσα πως Θεός είναι τα πάντα γύρω μας. Η δύναμη που υπάρχει στο σύμπαν, στη φύση, στον αέρα και το νερό. Πίστευα πως όλη η δύναμη του κόσμου βρίσκεται μέσα μας κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να την ανακαλύψουμε και να την καλλιεργήσουμε...Κάποιοι "ειδήμονες" έσπευδαν τότε να με καταδικάσουν λέγοντάς μου πως είμαι "Παγανίστρια"...Τότε δεν καταλάβαινα τι είναι αυτό, ώσπου κάποια στιγμή αποφάσισα να μάθω τι σκατά είναι...

Μεγαλώνοντας, δε σταματούσα να διαβάζω...Βιβλία, βιβλία, βιβλία...Όχι οτιδήποτε...Βιβλία που με έκαναν να προβληματίζομαι για τις αλήθειες τους και που με έκαναν να θέλω να ψάξω...Πολλές και διαφορετικές θεωρίες, άλλες βλακείες κι άλλες σοφές...Που όμως όλες κατέληγαν στο ίδιο πράγμα: Η δύναμη είναι μέσα μας και γύρω μας...Και υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν αντιλαμβανόμαστε, αλλά δεν είναι εύκολο να έρθουμε σε επαφή μαζί τους. Η δυσκολία ήταν πάντα η ίδια: η στενομυαλιά μας, ο εγωισμός μας, η άρνησή μας να "ανοίξουμε τις κεραίες" μας και να αφήσουμε την ψυχή μας να "δει" και να "γνωρίσει"...

Τα τελευταία 2 χρόνια μελετάω τη wicca. Αν και είναι επίσημα αναγνωρισμένη θρησκεία, δεν είμαι διατεθειμένη - ακόμα - να την ασπαστώ. Δε μου αρέσουν οι ταμπέλες ούτε στον εαυτό μου, ούτε στους άλλους..Είναι όμως αυτό που πραγματικά με εκφράζει...
Όταν διάβασα το δόγμα της, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Όλα όσα σκεφτόμουν και πίστευα τόσα χρόνια, ανακάλυψα πως βρίσκονται εκεί!! Ένα προς ένα!!!
Τη Διαβάζω και μελετάω...Όχι μόνο τη WICCA, γενικά ό,τι έχει σχέση με την OLD RELIGION...Πειραματίζομαι...Ήρθα σε επαφή με "μάγισσες" που με διδάσκουν πράγματα. Ήρθα θα σε επαφή μαζί τους εντελώς τυχαία, μέσα από κοινούς γνωστούς μας στην Αμερική. Ιέρειες της Παλιάς Θρησκείας, που πραγματικά η ζωή τους είναι ένα όνειρο...Η μια διάσημη ζωγράφος , η άλλη διάσημη κοσμογυρισμένη μουσικός...Κοινό στοιχείο τους η αγάπη που εκπέμπουν έστω και μέσω emails...
Διάβασα βιβλία για τη Μαγεία...Αυτό που μέχρι τώρα με φόβιζε, όπως τους περισσότερους ανθρώπους, που νόμιζα ότι είναι κάτι που συνδέεται με το κακό, με αιματοβαμμένες τελετές και διαβολικά ξόρκια, ανακάλυψα πως δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά...
"ΜΑΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ"!!!
Βασική αρχή είναι το "ΚΑΝΕ Ό,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΨΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ"!!!
"Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΣΤΟ ΤΡΙΠΛΑΣΙΟ"!!!
Πως είναι δυνατόν όλα αυτά να έχουν συνδεθεί με το σατανικό;

Μελέτησα την ιστορία της Μαγείας, έμαθα για τις συνωμοσίες του Μεσαίωνα, τις δολοπλοκίες των ιεροεξεταστών, με ένα και μοναδικό σκοπό: να απομακρύνουν τους ανθρώπους από τη θρησκεία της χαράς και της αγάπης και να τους στρέψουν στη θρησκεία της στέρησης και του φόβου...

Εμαθα για την τέχνη των Σοφών (witchcraft) και πως μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις για να αλλάξεις τη ζωή σου. Εμαθα να στηρίζομαι στα πόδια μου, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό...
Έμαθα ότι οι συναθροίσεις Μαγισσών στο θερινό ηλιοστάσιο, ΔΕΝ είναι τα διαβολικά συνέδρια Μάγων με τις ανθρωποθυσίες που κάθε καλοκαιρι πανικοβάλλουν τον κόσμο μέσα από τα ΜΜΕ, αλλά μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της χαράς και της επαφής με τη φύση...

Εμαθα πολλά και δε σταματώ να μαθαίνω...Αποφάσισα ότι θα ακολουθήσω μοναχική πορεία. Δε θέλω να ενταχτώ σε coven, ούτε να έρθω σε επαφή με άλλα άτομα, πέρα από την 64χρονη δασκάλα μου...Η διδασκαλία της δεν έχει καμία σχέση με προσηλυτισμό ή κάτι παρόμοιο. Αυτό που κυρίως με διδάσκει είναι το να νιώθω "τι είναι το σωστό για μένα" και πως να το προσεγγίσω. Μου λύνει απορίες και με προτρέπει να δουλέψω με τον εαυτό μου. Ναι, δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις στη μαγεία...Για να καλυτερεύσεις πρέπει να δουλέψεις ΜΟΝΗ ΣΟΥ!!! Δουλεύω για να απαλλαγώ από άσχημα συναισθήματα και να προσπαθήσω να παλέψω για το καλύτερο...Μαθαίνω, εξασκούμαι, αλλάζω τη ζωή μου ...Εμαθα να δίνω αγάπη στους γύρω μου και να εκφράζω συναισθήματα, απαλλαγμένη από το φόβο του εγωισμού. Σε αυτό το τελευταίο τα βρίσκω λίγο σκούρα, αφού τα τελευταία χρόνια έχω κλειστεί πολύ στον εαυτό μου και μάλλον δίνω την εντύπωση της "ψυχρής" και "απαθούς"...Το παλεύω όμως και αρκετές φορές πιέζω τον εαυτό μου να εκφράζω σε κάποια άτομα αυτό που νιώθω για εκείνα...Δε με πειράζει αν οι άλλοι με κοιτάζουν περίεργα...Δε με πειράζει πια να μου φερθούν με κακία...Απολαμβάνω κάθε στιγμή και κάθε τι που κάνω...Όταν κολυμπάω , αφήνω το νερό να με ηρεμεί...Αφήνω τη σελήνη να με ταξιδεύει και να με αγκαλιάζει με την ενέργειά της...Αγκαλιάζω τα δέντρα και νιώθω γαλήνη...Περπατάω ξυπόλητη και νιώθω το χώμα να με δροσίζει...Νιώθω τόσα πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν !!!! Ετσι μας έμαθαν, να ζούμε κρυμμένοι στο καβούκι μας...Ευτυχώς για μένα έμαθα να το πολεμάω αυτό..Προσπαθώ πιά να ΔΕΙΧΝΩ τι νιώθω κι ας με παρεξηγούν...Κι ας το παίρνουν πάνω τους, κι ας το παίρνουν στραβά. Μου αρκεί που δίνω αυτά που έχω μέσα μου...Είναι γεγονός, έμαθα πολλά...Και ξέρω ότι δε θα σταματήσω ποτέ να μαθαίνω...

Και το βασικότερο από όλα: Σιγά σιγά γνωρίζω την εσωτερική γαλήνη...Είναι πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα όταν οι ρυθμοί της ζωής με εξουθενώνουν και με φέρνουν στα όρια της τρέλλας. Είναι άπειρες οι φορές που νιώθω χάλια. Δυστυχώς δε μιλάω σε κανέναν για όλα αυτά, γιατί θεωρούνται "βλακείες" κι εγώ θεωρούμαι πυροβολημένη...Ακόμα και ο άντρας μου δε μπορεί να καταλάβει τίποτα από όλα αυτά. Δε μπορεί να καταλάβει το νόημα του "βωμού" μου, ούτε το νόημα των συχνών διαλογισμών που κάνω. Θεωρεί μαλακίες τα σύμβολα που χρησιμοποιώ και συνήθως τα χλευάζει...

Εννοείται ότι ούτε η κόρη μου γνωρίζει κάτι από αυτά, δε θέλω σε καμία περίπτωση να επηρεάσω την πνευματική της εξέλιξη...Ίσως κάποτε πέσει στα χέρια της το δικό μου βιβλίο των Σκιών, ίσως κάποτε θελήσει να ακολουθήσει παρόμοια πορεία. Ως τότε όμως δεν έχω δικαίωμα να την επηρεάσω. Μόνη της θα βρει το δρόμο της, όπως κι εγώ μόνη μου βρήκα το δικό μου, έστω και στα 38 μου χρόνια...Αυτό που προσπαθώ να της μεταδώσω είναι ότι πρέπει να στηρίζεται στα πόδια της και να μάθει να σέβεται τα πάντα γύρω της...Να μάθει να δουλεύει σκληρά για να πετύχει κάτι και να μην περιμένει από άλλους να κάνουν πράγματα γι αυτήν...Στη μαγεία δε χρειάζεσαι "εκπρόσωπο" μεταξύ εσένα και της Θεάς ή του Θεού...Εσύ έχεις την άμεση επαφή, εσύ δουλεύεις προσωπικά στην τελετή, εσύ φτιάχνεις το βωμό της λατρείας σου...Κι άντε να το εξηγείς αυτό στους στενόμυαλους που έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν στο μαυροφορεμένο ρασοφόρο να κλαίγονται και να του ζητούν φώτιση και συγχώρεση...Δε με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, σημασία έχει ότι ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΩ!!!.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι βλακείες...Αρχικά κι εγώ είχα τους ενδοιασμούς μου. Μαγεύτηκα από όσα διάβαζα, αλλά είχα την απορία. Εκανα λοιπόν στη "δασκάλα" μου την αφελή ερώτηση που έρχεται στο μυαλό όλων σας: "Μα, πραγματικά δουλεύει η Μαγεία;". Η απάντηση είναι εύκολη, αλλά δύσκολη να τη μάθει κάποιος προσωπικά. ΝΑΙ, ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΥΡΩ ΜΑΣ!!! Το δύσκολο είναι να την προσεγγίσεις και να την εξασκήσεις. Θέλει πολλή προσωπική δουλειά. Κάντε το και θα εκπλαγείτε!!! Πρέπει όμως να πιστεύεις σε αυτήν. Να πιστεύεις στον εαυτό σου και σε πράγματα που μπορείς να καταφέρεις. Θα πάθετε πλάκα...

Είναι πολύ δύσκολη η μοναχική πορεία. Δε μπορείς να μιλήσεις σε κανένα γι αυτό, κυρίως γιατί κάποιοι φρόντισαν τεχνηέντως για αιώνες να στρέψουν τον κόσμο ενάντια στη Μαγεία. Μετέτρεψαν το καλό σε κακό, το Θεό του κυνηγιού σε Κερασφόρο Διάβολο, αναποδογύρισαν την πεντάλφα και την έκαναν διαβολικό σύμβολο...Μα ο Σατανισμός δημιουργήθηκε ως ΠΑΡΩΔΙΑ του Χριστιανισμού, δεν έχει καμία σχέση με Μάγους και την Τέχνη των Σοφών...Όλα είναι μια καλοστημένη πλεγκτάνη που οδηγεί τον κόσμο στην προβατοποίηση και την πλήρη αποβλάκωση...Δεν κάνουμε σεξ γιατί είναι "αμαρτία"...Δε λατρεύουμε τη φύση γιατί είναι "δούλος" μας...Δεν αγαπάμε τους άλλους γιατί είμαστε καχύποπτοι...Αν πεις σε κάποιον ότι νοιάζεσαι για κείνον, θεωρεί ότι θέλεις να σε "Πηδήξει"...Αν δείξεις τρυφερότητα, θεωρεί ότι τον "γουστάρεις"...Αν πλησιάσεις μια φίλη με ανιδιοτέλεια και προσπαθήσεις να τη βοηθήσεις, πιστεύει ότι τη ζηλεύεις και της σκάβεις το λάκκο!!!

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με έσπρωξε να κάνω αυτή την εγγραφή...Ίσως γιατί θέλω κάποια άτομα που έχω σε εκτίμηση να ερμηνεύσουν κάποιες συμπεριφορές μου μαθαίνοντας το "μυστικό" μου...Ίσως κάποιοι με καταλάβουν καλύτερα, αν τους αποκαλύψω τα πιστεύω μου...Αν και οι βασικές μας αρχές συνοψίζονται στο "be silent..." θεώρησα ότι το να αναφερθώ στην πορεία της ζωής μου από δω και στο εξής θα είναι ωφέλιμο και για μένα και για κάποιους άλλους που πιθανώς μπερδεύονται με κάποιες πράξεις μου...

Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι θα με κυνηγάνε με ένα σταυρό στο εξής, μπας και με ξορκίσουν...Αλλά και πάλι, δε με νοιάζει...Είμαι περήφανη που μαθαίνω από τη φύση, που γίνομαι ένα μ αυτήν, που νιώθω την ενέργειά της μέσα μου και που μπορώ πλέον να πιστέψω στον εαυτό μου!!
Δεν είναι το παν "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας"!!!
Υπάρχουν πράγματα θαυμαστά μέσα μας και γύρω μας, και πραγματικά είναι κρίμα να μην τα γνωρίσουμε ποτε...
Δυστυχώς οι περισσότεροι προτιμούν να φτιάξουν σπίτια, περιουσίες, να αποκτήσουν χρήματα, να χτίσουν καριέρες...Και ξεχνούν το βασικότερο: ότι είμαστε μέρος της Φύσης και ΠΡΕΠΕΙ να ζούμε σε αρμονία με αυτήν...

Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ...(αληθινή ιστορία που έζησα πρόσφατα..)

(εγγραφή απλά για να ρίξω ξεσκονισματάκι και ξε-αράχνιασμα εδώ μέσα...Τα καλά έρχονται προσεχώς!!!)

Λοιπόν, φέτος για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια που διδάσκω μου έτυχε ένα κουλό που ειλικρινά με έφερε στο αμήν.
Μου τηλεφωνεί η μητέρα μαθήτριας της Β λυκείου (ήρθε συστημένη από κοινή γνωστή) λίγο μετά τα Χριστούγεννα και μου ζητάει να βρω ώρες για να κάνω ιδιαίτερα στην κόρη της. Αρχαία κατεύθυνσης (γνωστό και άγνωστο κείμενο) και λατινικά...Κόβω ως συνήθως το λαιμό μου να βρω ώρες, κανονίζουμε να ξεκινήσουμε. Χρειαζόμασταν οπωσδήποτε ένα 2ωρο σερί για την άγνωστη θεματογραφία, ένα δίωρο για τα λατινικά, και στην καλύτερη περίπτωση μια ωρίτσα για ρητορικά κείμενα...Αφού κανόνισα λοιπόν με τη μαμά τις ώρες (η κόρη άφαντη), η κυρία άρχισε να μου απαριθμεί τις "απαιτήσεις" της..Ήθελε η κόρη της με τα άπειρα κενά (όπως η ίδια με πληροφόρησε) να γίνει φωστήρας, ήθελε αυστηρότητα από μέρους μου γιατί την προηγούμενη καθηγήτρια την είχαν διώξει επειδή είχαν γίνει "φίλες" με τη μικρή και αντί να κάνουν μάθημα συζητούσαν τα γκομενικά τους, ήθελε να έχω τη μικρή από κοντά και να την ενημερώνω για κάθετί που έκανε...Της εξήγησα τον τρόπο που δουλεύω με τους μαθητές μου, της εξήγησα ότι ποτέ δε θα αρνηθώ σε ένα παιδί να μου μιλήσει για τα προσωπικά του, αλλά πάντα αυτό θα γίνεται την ώρα του διαλείμματος ή αν γίνει την ώρα του μαθήματος θα το κρατάω λίγο παραπάνω ώστε να μη χάνουμε ώρα από το μάθημα...
Ξεκίνησα λοιπόν με τη μικρή...Από τα πρώτα μαθήματα διαπίστωσα ότι ήταν "3 πουλάκια κάθονταν...". Δε γνώριζε στοιχειώδη πράγματα από γραμματική και συντακτικό με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να δουλέψουμε άγνωστο κείμενο στα αρχαία...Ξεκίνησα λοιπόν τον αγώνα δρόμου να καλύψουμε τα κενά...

Γενικά έχω μια αρχή στη δουλειά μου: να μην εκμεταλλεύομαι ποτέ τα κενά των μαθητών, ώστε να τους βάλω περισσότερες ώρες μαθήματος. Προτιμώ να κόψω το λαιμό μου και να τους καλύψω την ύλη στις καθορισμένες ώρες, παρά να ζητήσω από τους γονείς να βάλουμε παραπάνω...Πράγμα που έκανα (ή τουλάχιστον προσπάθησα να κάνω) και με τη συγκεκριμένη μαθήτρια...

Όσο περνούσε ο καιρός, η μικρή άρχισε να μου λέει τον πόνο της. Ο οποίος πόνος της περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από το φίλο της...Την άκουσα , τη συμβούλεψα και προσπάθησα να τη βοηθήσω όσο μπορούσα ώστε να ξεκαθαρίσει μέσα της τι ακριβώς θέλει να κάνει. Διαπίστωσα ότι ουδόλως την ενδιέφεραν τα μαθήματα που κάναμε, ούτε καν ήθελε να δώσει πανελλήνιες και να περάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο μπαμπάς της έχει πολλά λεφτά, είναι από τις πιο πλούσιες οικογένειες της πόλης μας, και φυσικά η μικρή δεν είχε σκοπό να κουραστεί και να δώσει πανελλήνιες. Θα έφευγε στο εξωτερικό μόλις τελείωνε το λύκειο...
Θεώρησα καλό να συζητήσω με τη μητέρα της (ο πατέρας της άφαντος όλο αυτό το διάστημα, πνιγμένος στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες) το θέμα, για να δω κι εγώ τι πορεία θα ακολουθήσω. Αν ήθελε απλά να περάσει την τάξη, δεν υπήρχε κανένας λόγος να κόβω τα κομμάτια μου να βγάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερα άγνωστα κείμενα...
Η μητέρα μου ανέθεσε να της αλλάξω τα μυαλά...Εκεί άρχισε το πρώτο στράβωμά μου...Δε μου αρέσει να επεμβαίνω σε πράγματα που αφορούν τους γονείς με τα παιδιά τους. Δεν είναι δική μου δουλειά αυτό, ούτε και μου άρεσε το να κάνω "Κόμμα" με τη μαμά ενάντια στη μικρή...Ετσι, απλά της έκανα μια συζήτηση, όπου και ξεκαθάρισε μέσα της τι θέλει...
Τις επόμενες μέρες τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Προφανώς μετά τη συζήτηση η μικρή άρχισε να με βλέπει περισσότερο φιλικά. Αρχισε να ακυρώνει μαθήματα και να μου μιλάει περισσότερο για το φίλο της. Εγώ προσπαθούσα να καλύψω την ύλη (αφού είχε αποφασίσει ότι θα δώσει πανελλήνιες και δε θα φύγει έξω για να είναι κοντά στον καλό της) αλλά παράλληλα να συζητάω μαζί της ό,τι την απασχολούσε...Φτάσαμε αντί για δίωρο το μάθημα να γίνεται τρίωρο με τις συζητήσεις μας...
Κάποια στιγμή της μίλησα ξεκάθαρα. Θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει τι θέλει να κάνει μαζί μου. Με ποιό τρόπο θα συνεργαζόμασταν στο εξής. Δεν ήθελα να την αποπάρω, ούτε να της πω ότι δε θέλω να την ακούσω. Ήθελα να συζητάμε, αλλά έπρεπε κιόλας να κάνω τη δουλειά μου...

Την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ο μπαμπάς της. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να παρακολουθώ τη μικρή κι αν ξεφύγει έστω και πέντε λεπτά από την πορεία του μαθήματος να τον ενημερώνω. Βρέθηκα σε δίλλημα...Δεν είναι δουλειά μου να κάνω το ρουφιάνο, ούτε να παρακολουθώ τον κάθε μαθητή τι κάνει και τι δεν κάνει. Δουλειά μου είναι να τον κατευθύνω στον τρόπο που πρέπει να δουλεύει τα μαθήματά μου και να τον βοηθάω και να τον στηρίζω ψυχολογικά. Να συζητάω μαζί του όταν με χρειάζεται, να ενημερώνω τους γονείς για την πορεία του στο μάθημα, αλλά ΟΧΙ να κάνω τον κατάσκοπο ή το "καρφί"...

Μίλησα στη μικρή ξανά. Την ενημέρωσα για την απαίτηση του πατέρα της και της ζήτησα να είναι περισσότερο συνεπής απέναντί μου. Είναι δεδομένο ότι αν έπαιρνα το μέρος του πατέρα της, θα με έβλεπε σαν εχθρό της. Και με αυτές τις προυποθέσεις ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να συνεργαστεί μαζί μου...Θέλω οι μαθητές μου να έρχονται με όρεξη στο μάθημα, να ξέρουν ότι είμαι εδώ για να τους βοηθήσω όσο μπορώ και να μπορούν να με εμπιστευτούν. Δυστυχώς η συγκεκριμένη μαθήτρια ήταν πολύ κακομαθημένη για να με καταλάβει. Αφού μου δήλωσε "έτσι καλέ τα λέει ο μπαμπάς μου, ό,τι θέλω τον κάνω...μη νομίζετε ότι θα σας ρίξει ευθύνες", συνέχισε να ακυρώνει μαθήματα...
Αναγκάστηκα να ενημερώσω τη μητέρα της ...Το αμέσως επόμενο που είχα να αντιμετωπίσω ήταν τα μούτρα της μικρής..."μα, τι είπατε στη μητέρα μου και μου έβαλε τις φωνές; δεν ξέρετε ότι όσο μου φωνάζουν, τόσο δε διαβάζω;" Της ζήτησα ξανά να έρθει στη θέση μου. Με είχαν βάλει στη μέση και δεν ήξερα ποιανού το μέρος να πάρω. Οι γονείς είχαν δίκιο από τη μια, αλλά κι εγώ δεν ήθελα να την "καρφώνω" συνέχεια...
Βρέθηκα τελικά στο απόλυτο αδιέξοδο...Τελικά αναγκάστηκα να μιλάω συχνότερα με τη μητέρα και να της ζητάω να μη λέει στη μικρή τι συζητούσαμε. Προσπάθησα να βρω μόνη μου μια λύση, ώστε και απέναντι στους γονείς να είμαι εντάξει, και να μη χάσω την εμπιστοσύνη της μικρής. Φυσικά δεν έκανα το ρουφιάνο όπως μου ζήτησαν , φρόντισα όμως να τους ενημερώνω για το ότι η μικρή πρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο για διάβασμα...
Στα τελευταία μαθήματα η μικρή δεν είχε καμία όρεξη για δουλειά...Το μυαλό της ήταν μόνο στο αγόρι της, εγώ κόντευα να τρελλαθώ από το αγχος της ύλης που έπρεπε να βγει, η μητέρα της απούσα εντελώς κι ο πατέρας της ανάθεμα και ξέρω τι έκανε...
Στο τελευταίο μας μάθημα η μικρή με παρακάλεσε να κανονίσω ώρες για το καλοκαίρι. Να ξεκινήσουμε την προετοιμασία για τις πανελλήνιες. Σε αυτό το τελευταίο μάθημα είχα και το δεύτερο τηλεφώνημα από τον πατέρα. Πήρε να με ρωτήσει πόσο χρήματα μου χρωστάει για να μου τα στείλει και να μου πει ότι περιμένει να δει τα αποτελεσματα της δουλειάς μας...

Η μικρή παρόλο που θέλει να την προετοιμάσω για πανελλήνιες, δε με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο να μου πει πως έγραψε στις εξετάσεις. Εμαθα από γνωστούς μου καθηγητές του σχολείου της ότι πήγε τελικά καλά...Ο μπαμπάς και η μαμά της άφαντοι όπως πάντα...

Κι εγώ πήρα την απόφασή μου: ΔΕΝ πρόκειται να συνεχίσω τη συνεργασία μου μαζί της.
Αφενός γιατί κάποιες φορές οι μαθητές - όσο κακομαθημένοι κι αν είναι - πρέπει να σκέφτονται και λίγο τη θέση του καθηγητή, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει τέτοιες συμπεριφορές από γονείς...Αφετέρου γιατί με τέτοιους γονείς, που μου πετάνε τα χρήματα για να κάνω το κατάσκοπο του παιδιού τους, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΩ...Αυτή είναι δική τους δουλειά, κι όχι δική μου...Με όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές μου έχω διατηρήσει επαφές...Ερχονται και πίνουμε καφέ, μου μιλάνε για το πανεπιστήμιό τους, τις εξεταστικές τους, τα γκομενικά τους, βγαίνουμε παρέα για μπυρίτσες...Και με τους γονείς τους οι σχέσεις μας είναι άριστες. Είναι αυτοί που μου στέλνουν καινούργιους μαθητές επειδή έμειναν ευχαριστημένοι από την επικοινωνία μου με τα παιδιά τους και με τη δουλειά που κάναμε μαζί...
Με τέτοιες όμως προυποθέσεις δε μπορώ να δουλέψω...Ούτε καν να πλησιάσω το παιδί...Γιατί δε γίνεται να δουλεύω με κάποιον που έρχεται με το ζόρι, επειδή έτσι θέλησε ο πλούσιος μπαμπάς του...Δε γίνεται...Στενοχωρήθηκα πολύ με ό,τι έγινε...Και θα στενοχωρηθώ ακόμα περισσότερο όταν έρθει η στιγμή που θα εξηγώ στη μικρή τους λόγους που δε θα την αναλάβω...

Αλλά όπως σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες: Όταν οι γονείς είναι αδιάφοροι, τι να κάνει κι ο καθηγητής;;;

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΟΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Μετά το πρώτο παραλήρημα, ακουλουθεί η συνέχεια...
Με αφορμή ένα περιστατικό που έγινε χτες και ήμουν μάρτυρας, καταλήγω στο εξής:
Αν οι άλλοι είναι ηλίθιοι κι έχουν μάθει στη ζωή τους να τα παίρνουν όλα επιφανειακά, εγώ ΔΕ μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό!!!
Πέρασα από πολλά στάδια μέχρι να καταλήξω εδώ που είμαι τώρα, και ΝΑΙ, ΘΕΛΩ να είμαι έτσι...Κι ας με λένε ακοινώνητη, κι ας με κρίνουν (με ποιά κριτήρια άραγε;) αυστηρά, κι ας λένε ότι είμαι ιδιότροπη...Προτιμώ να είμαι αντικοινωνική και ιδιότροπη, παρά να είμαι ΗΛΙΘΙΑ!!!
Ξέρω ότι δε μπορώ να αλλάξω εγώ τη νοοτροπία των άλλων. Μπορώ όμως να καλυτερεύσω τον εαυτό μου και να τον κάνω πραγματικά σκεπτόμενο άτομο. Ίσως οι δικές μου απόψεις να είναι λανθασμένες. Είναι όμως ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ κι έχω καταλήξει σε αυτές μετά από πολύ ψάξιμο και κάψιμο εγκεφάλου. Καλύτερα λοιπόν να έχω τα δικά μου πιστεύω, διαμορφωμένα από μένα και τα βιώματά μου, παρά να είμαι ένα άβουλο όν που ακολουθεί τη μαλακία των άλλων...
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι όλοι ενεργούν με τα δικά τους κριτήρια. ΌΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΣΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΑ!!!
Θα μου πεις, πως μπορείς να επιβιώσεις αν δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου; Πως γίνεται να είσαι συνέχεια μόνος;
Ε ναι, είναι κομματάκι δύσκολο αυτό. Και πολύ επώδυνο. Και σε κάνει να νιώθεις μεγάλη μοναξιά. Κάποιες φορές θα μπεις στην παρέα τους. Θα κάνεις και τον καραγκιόζη, ίσα για να απαλύνεις λίγο τη μοναξιά σου. Και θα περάσεις καλά κάνοντας το χαζοχαρούμενο και το μαλακισμένο. Και μετά θα αηδιάσεις τόσο πολύ με τη βλακεία τους που θα ξανακλειστείς στο καβούκι σου!!!
Θα βρεθούν άτομα στο ίδιο μήκος κύματος με σένα. Δυστυχώς όμως θα είναι ελάχιστα και θα περνάνε κι αυτά τα ίδια λούκια. Και θα σε αντιμετωπίσουν με την ίδια καχυποψία που αντιμετωπίζουν και τους άλλους. Κι εκεί, έχοντας συνηθίσει να ΜΗ ΜΙΛΑΣ και να ΜΗΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, θα χαθείς. Θα τους αφήσεις να πιστέψουν ότι είσαι κι εσύ σαν τους υπόλοιπους και θα συνεχίσεις μόνη το δρόμο σου..
Γιατί, τι να τους κάνεις τους άλλους γύρω σου όταν προσπαθούν να σε αλλάξουν;
Όταν νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει;
Καλύτερα στην κοσμάρα σου ...

ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΜΑΙ !!! (νυχτερινά ψυχοπλακώματα...)

Ναι, η αλήθεια είναι αυτή, κι ας αρνούμαι πεισματικά να το παραδεχτώ...Αργά αλλά σταθερά μεταλλάσσομαι...Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή όχι, ξέρω όμως ότι εγώ το δούλεψα συστηματικά κι έτσι όποιες κι αν είναι οι συνέπειες είμαι υποχρεωμένη να τις υποστώ...
Γενικά ήμουν πολύ κοινωνικό άτομο. Για πολλά χρόνια ήμουν το χαζοχαρούμενο της παρέας. Ήμουν αυτή που άνοιγε το στόμα της και πετούσε ό,τι της κατέβαινε, πολλές φορές μαλακίες ή πράγματα προς παρεξήγηση. Έκανα πολύ εύκολα φίλους. Αρκούσε μια συζήτηση με ένα άτομο για το βάλω αμέσως στην καρδιά μου και να του ανοίξω την ψυχή μου. Και μετά γινόμουν το χαλί για να με πατήσει..Πληγώθηκα άπειρες φορές στη ζωή μου. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ΜΗΝ έχω πια φίλους. Υιοθέτησα την άποψη "περνάω και μόνη μου καλά"...Κατάλαβα γρήγορα ότι τελικά ανιδιοτέλεια δεν υπάρχει. Όλοι κοιτάζουν να σε εκμεταλλευτούν.
Τα δικά μου πιστεύω διέφεραν από όλων όσων γνώριζα κατά καιρούς.
Ετσι λοιπόν το πήρα απόφαση... Είμαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ!!!

Δυσκολεύτηκα πολύ να το αποδεχτώ και πέρασα μεγάλες ψυχικές μεταπτώσεις. Όμως το κατάφερα να κλειστώ στον εαυτό μου και μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένη από αυτό.

Οι συνέπεις με τρομάζουν καμιά φορά. Διαπιστώνω πως έχω αποκτήσει μια δυσκολία στο να προσεγγίσω ανθρώπους και κυρίως να τους δείξω τα συναισθήματά μου ή το ενδιαφέρον μου. Μπορεί να ενδιαφέρομαι πολύ για κάποιον κι αυτό που δείχνω είναι ακριβώς το αντίθετο. Πολλές φορές έχω παρεξηγηθεί τελευταία από άτομα για αδιαφορία, τη στιγμή που περνάω άπειρες ώρες σκεφτόμενη πως να βοηθήσω...

Χτες, με αφορμή κάποια συγκέντρωση πολλών ατόμων , έπιασα τον εαυτό μου να "φεύγει"...Κάθε φορά που κάποιος απευθυνόταν σε μένα, κάναμε γαμώ τις πλάκες. Μόλις έπεφτε η σιωπή, "χανόμουν" στις σκέψεις μου...Αποτέλεσμα του συχνού διαλογισμού που κάνω; Ίσως...Και μετά η μάζωξη σε κάποιο σπίτι. Όλοι μέσα να κάνουν πλάκες, εγώ έξω με τα τσιγάρα μου παρέα...

Κάτι δεν πάει καλά...Το ξέρω...Δεν ξέρω όμως αν θέλω να το αλλάξω...Πολλά συναισθήματα που κοντεύουν να με πνίξουν. Πολλές αλήθειες που δεν τολμώ να τις παραδεχτώ..Πολλή ανάγκη για επικοινωνία που απαγορεύω στον εαυτό μου να την εκφράσει...Ο φόβος μου να μη γίνω βάρος σε κανέναν. Η αγωνία μου να μη με "πάρουν χαμπάρι"...

Και η πίεση στον εαυτό μου..."Δείξε το ηλίθια...ίσως να το έχει ανάγκη..."

Εγώ που ποτέ δε μετάνιωσα για το ότι έδειξα τα συναισθήματά μου, που πάντα παρότρυνα τους άλλους να το κάνουν, τα πνίγω όλα μέσα μου. Θα με πνίξουν κάποια στιγμή, το ξέρω...

Πραγματικά μεταλλάσσομαι. Σε τι, δεν είμαι σίγουρη...

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη: είμαι στην κοσμάρα μου και μάλλον σε αυτή την κοσμάρα δεν υπάρχει κανείς άλλος !!!

ΒΓΑΖΟΥΜΕ (ΠΑΛΙ) ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΦΟΡΑ...ΑΡΧΙΣΑΝ (ΠΑΛΙ) ΤΑ BLOGOΠΑΙΧΝΙΔΑ...

Μετά από την απειλή της άλλης τρελλής , αναγκάζομαι να συνεχίσω το ξε-αράχνιασμα και να απαριθμήσω λέει (αει σιχτίρ πια...όντως, και το τι χρώμα βρακί φοράμε θα πούμε εδώ μέσα...) πράγματα που δεν ξέρετε για μένα!!!
στο παλιό μου blog έχω γράψει αμέτρητες κατεβατούρες για τέτοια θέματα, οπότε θα αυτοσχεδιάσω...

1) τα τελευταία 2 χρόνια το έχω ρίξει στον αποκρυφισμό μανιωδώς...διαβάζω πολύ, εξασκούμαι πολύ, καίω τον εγκέφαλο, αλλά γουστάρω κάργα!!!
λεπτομέρειες άλλες μου απαγορεύω να πω...

2) όσο μεγαλώνω σε ηλικία, τόσο μικραίνω στα μυαλά...βέβαια αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να το διαπιστώσει κανείς έτσι απλά, γιατί το κρύβω πάρα πολύ επιμελώς...δε λέω τίποτα άλλο γιατί θα γίνω (πάλι) ρόμπα...

3) βαριέμαι αφόρητα να γράφω στα blog μου, προτιμώ να διαβάζω ή να παίζω με τα ζωάκια μου στο pet society...μάλλον είναι μαλάκυνση - κατάλοιπο του Ασεπ, που εύχομαι να περάσει γρήγορα. σε αυτή τη φάση επιτρέπω στον εαυτό μου να το κάνει, αλλά επειδή παρατραβάει το ζήτημα, μάλλον θα αρχίσω ΠΑΛΙ τα αυτομαστιγώματα...

4) θέλω να βρίσκομαι συνέχεια μέσα στο νερό...τελευταία που δεν πηγαίνω συχνά κολυμβητήριο είμαι στα όρια της κατάθλιψης...περιμένω τη στιγμή που θα βγάλω λέπια για να βρεθώ στο φυσικό μου περιβάλλον...

5) το μαύρο χρώμα κυριαρχεί στις ντουλάπες μου...τέτοια μαυρίλα σε ντουλάπα δε θα έχετε ξαναδει...σπανιότατα φοράω άλλο χρώμα κι αυτό θα είναι κάτι σε σκούρο...ναι, τα πάντα μαύρα (άντε...μάθατε και τι χρώμα βρακιά φοράμε τελικά...)

6) από τις πανελλήνιες και μετά έχω τρελλές αυπνίες...σκέφτομαι σοβαρά ότι πάω προς βαμπιρισμό, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρη...τα δόντια ρε γαμώτο ακόμα να φυτρώσουν...
όταν οι άλλοι πέφτουν για ύπνο εγώ κάνω πάρτυ...βλέπω ταινιούλες, πίνω μπυρίτσες, φτιάχνω τα δωμάτια, κάνω τη γιόγκα μου...μερικές φορές ουρλιάζω και στο φεγγάρι, αλλά λυπάμαι την καημένη τη γειτόνισσα που σταυροκοπιέται συνέχεια...

7) έχω (εκτός από το νερό) άγριο βίτσιο με το κρύο...μου αρέσει ο χειμώνας και δε μπορώ με τίποτα τη ζέστη..βάλτε με να κρυώνω κάτω από τη βροχή και είμαι ευτυχισμένη!!!

8) τα γυαλιά ηλίου κοντεύουν να ενσωματωθούν με τη μούρη μου. έχω μια απίστευτη ευαισθησία στον ήλιο με αποτέλεσμα τα μάτια μου να τρέχουν συνέχεια στο φως... ακόμα και τα ρούχα όταν απλώνω να φοράω τις μαύρες γιαλούμπες...σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δε θα ξέρουν καν τι χρώμα έχουν τα μάτια μου...

9) επίσης έχω ένα κόλλημα με τα μαλλιά μου...ελάχιστες φορές τα έχω κόψει μέχρι τον ώμο, όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου τα μακραίνω...αυτό λέει οφείλεται στο ζώδιο (λέων) γιατί λέει δε θέλω να μου πειράζουν τη χαίτη μου...κάλα δηλαδή που δεν πιστεύω σε αυτές τις βλακείες, γιατί θα είχα ήδη αρχίσει να βρυχώμαι...μη μου πειράξεις το μαλλί, σε έχω σφαγμένο...

10) η πόρρωση με τα θρίλερ...για να χαλαρώσω βλέπω σπλατεριές, όσο περισσότερο αίμα τόσο περισσότερο γουστάρω...θέλω να κοιμηθώ, βλέπω θρίλερ...αμάν πια...σε λίγο θα πάρω και κανένα πριόνι και θα κάνω αναπαραστάσεις...

(Περισσότερα άπλυτα θα βρεί όποιος θέλει να ξεκατινιάσει στο -εντελώς αραχνιασμένο- blog μου στον pathfinder...εκεί οι πάσες για παιχνίδια κάποτε έδιναν κι έπαιρναν...συμβουλή: αφήστε το καλύτερα, θα χάσετε πάσα καλή ιδέα για το άτομό μου...)

Αυτά τα ολίγα (δε μπορείς να πεις Βιβουλίνι μου, σε έβγαλα ασπροπρόσωπη...)
Αν σας ξανάρθει καμιά έμπνευση να με ξαναχώσετε σε blogo παίχνιδο, ειδοποιήστε με εκεί που ξέρετε πως ξημεροβραδιάζομαι (θα σας συνιστούσα να μην το τολμήσετε γιατί μαζί με το νταλικέρη μπορεί να μου βγεί και ο Φρέντυ Κρούγκερ...)