ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΜΑΙ !!! (νυχτερινά ψυχοπλακώματα...)

Ναι, η αλήθεια είναι αυτή, κι ας αρνούμαι πεισματικά να το παραδεχτώ...Αργά αλλά σταθερά μεταλλάσσομαι...Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή όχι, ξέρω όμως ότι εγώ το δούλεψα συστηματικά κι έτσι όποιες κι αν είναι οι συνέπειες είμαι υποχρεωμένη να τις υποστώ...
Γενικά ήμουν πολύ κοινωνικό άτομο. Για πολλά χρόνια ήμουν το χαζοχαρούμενο της παρέας. Ήμουν αυτή που άνοιγε το στόμα της και πετούσε ό,τι της κατέβαινε, πολλές φορές μαλακίες ή πράγματα προς παρεξήγηση. Έκανα πολύ εύκολα φίλους. Αρκούσε μια συζήτηση με ένα άτομο για το βάλω αμέσως στην καρδιά μου και να του ανοίξω την ψυχή μου. Και μετά γινόμουν το χαλί για να με πατήσει..Πληγώθηκα άπειρες φορές στη ζωή μου. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ΜΗΝ έχω πια φίλους. Υιοθέτησα την άποψη "περνάω και μόνη μου καλά"...Κατάλαβα γρήγορα ότι τελικά ανιδιοτέλεια δεν υπάρχει. Όλοι κοιτάζουν να σε εκμεταλλευτούν.
Τα δικά μου πιστεύω διέφεραν από όλων όσων γνώριζα κατά καιρούς.
Ετσι λοιπόν το πήρα απόφαση... Είμαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ!!!

Δυσκολεύτηκα πολύ να το αποδεχτώ και πέρασα μεγάλες ψυχικές μεταπτώσεις. Όμως το κατάφερα να κλειστώ στον εαυτό μου και μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένη από αυτό.

Οι συνέπεις με τρομάζουν καμιά φορά. Διαπιστώνω πως έχω αποκτήσει μια δυσκολία στο να προσεγγίσω ανθρώπους και κυρίως να τους δείξω τα συναισθήματά μου ή το ενδιαφέρον μου. Μπορεί να ενδιαφέρομαι πολύ για κάποιον κι αυτό που δείχνω είναι ακριβώς το αντίθετο. Πολλές φορές έχω παρεξηγηθεί τελευταία από άτομα για αδιαφορία, τη στιγμή που περνάω άπειρες ώρες σκεφτόμενη πως να βοηθήσω...

Χτες, με αφορμή κάποια συγκέντρωση πολλών ατόμων , έπιασα τον εαυτό μου να "φεύγει"...Κάθε φορά που κάποιος απευθυνόταν σε μένα, κάναμε γαμώ τις πλάκες. Μόλις έπεφτε η σιωπή, "χανόμουν" στις σκέψεις μου...Αποτέλεσμα του συχνού διαλογισμού που κάνω; Ίσως...Και μετά η μάζωξη σε κάποιο σπίτι. Όλοι μέσα να κάνουν πλάκες, εγώ έξω με τα τσιγάρα μου παρέα...

Κάτι δεν πάει καλά...Το ξέρω...Δεν ξέρω όμως αν θέλω να το αλλάξω...Πολλά συναισθήματα που κοντεύουν να με πνίξουν. Πολλές αλήθειες που δεν τολμώ να τις παραδεχτώ..Πολλή ανάγκη για επικοινωνία που απαγορεύω στον εαυτό μου να την εκφράσει...Ο φόβος μου να μη γίνω βάρος σε κανέναν. Η αγωνία μου να μη με "πάρουν χαμπάρι"...

Και η πίεση στον εαυτό μου..."Δείξε το ηλίθια...ίσως να το έχει ανάγκη..."

Εγώ που ποτέ δε μετάνιωσα για το ότι έδειξα τα συναισθήματά μου, που πάντα παρότρυνα τους άλλους να το κάνουν, τα πνίγω όλα μέσα μου. Θα με πνίξουν κάποια στιγμή, το ξέρω...

Πραγματικά μεταλλάσσομαι. Σε τι, δεν είμαι σίγουρη...

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη: είμαι στην κοσμάρα μου και μάλλον σε αυτή την κοσμάρα δεν υπάρχει κανείς άλλος !!!