Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΤΟ BOWLING!!!

Αυτή τη φορά η συνάντηση έγινε. Αφού επιβίωσα από την αεροπορική πτήση με περίμενε η εμπειρία των τρελλών...

Είχα μιλήσει μέρες πριν με την Εύη και επειδή δεν ήξερα πολλά μέρη συνάντησης μου πρότεινε να βρεθούμε στο village στου Ρέντη μια κι εκεί θα βρίσκαμε σίγουρα μέρος να καθίσει όλο το τσούρμο. Κατάφερα να ειδοποιήσω κάποιους με μειλ, η Εύη ειδοποίησε τους υπόλοιπους, κι ορίστηκε η συνάντηση για τις 26 Δεκέμβρη στις 6.30 το απόγευμα...

Ενα άγχος το είχα ομολογουμένως...Μόνο την Ελενα είχα γνωρίσει προσωπικά, το καλοκαίρι που κατέβηκε Κρήτη (και με είχε σκλαβώσει από την πρώτη ματιά). Με την Εύη, το Βασίλη και τον Πέτρο είχα μιλήσει στο τηλέφωνο και στο msn, με τη Βιβή επίσης στο msn, είχα δει και φωτογραφία τους, δεν έπαιζε να μην τους ανανγωρίσω. Τη Μαλίνα, τη Μαίρη , τη Μάνια και τα "έτερά" τους (Δημήτρη και Πάρι) δεν τους ήξερα καθόλου πέρα από τις εγγραφές τους...


Το άγχος μεγάλωνε όσο μάθαινα ότι μεγάλωνε και η παρέα...Είπα λοιπόν στο Ελενάκι να βρεθούμε λίγο νωρίτερα εμείς, ώστε να αντιμετωπίσουμε παρέα την κρυάδα της επιδρομής...

Συνεπέστατη, ήρθε στην ώρα της και άρχισε η πρώτη τραγωδία: η αναζήτηση μαγαζιού με αρκετά τραπέζια...

Ούτε στον ύπνο μας (μου αρέσει βρε Εύη που λέγαμε ότι στο village θα βρίσκαμε σίγουρα να καθίσουμε)...Γυρίζαμε μέσα στο κρύο , όλες οι καφετέριες τίγκα!!!

Τελικά βρήκαμε στο flocafe τραπέζι, αλλά ήταν ΕΞΩ!!! Κάτσε εδώ, της λέω, γιατί δε θα βρούμε αλλού, κι ελπίζω να φύγουν μια δυο παρέες αργότερα να πάρουμε τα τραπέζια τους...

Πίσω μας καθόταν μια παρέα από 2-3 οικογένειες, περιμέναμε σαν τα κοράκια να φύγουν για να προλάβουμε να καβατζώσουμε τα τραπέζια μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι...

Κάποια στιγμή (το είχαμε πρήξει το γκαρσόνι να έχει το νου του να μας βρει κι άλλα τραπέζια) βλέπουμε να αδειάζει το ένα τραπέζι της παρέας. Τρέχουμε σαν τις τρελλές, πιάνουμε το τραπέζι. Το γκαρσόνι έτρεχε κι εκείνο να μεταφέρει τα πράγματά μας στη νέα θέση μας, καταφέραμε τελικά να πιάσουμε 2 τραπέζια...Πριν προλάβουμε να καθίσουμε άρχισε η...επιδρομή!!! Αν με ρωτήσετε δε θυμάμαι ποιοί ήρθαν πρώτοι, έχω την εντύπωση πως πλάκωσαν μαζεμένοι...


Καθώς ερχόταν η ...στρατιά, αναγνώρισα τη Βιβή (να ναι καλά το msn και οι εικονίτσες που δείχνει δίπλα όταν μιλάς)!!! Η οποία Βιβή το πε και το κανε και έφτασε με το ΦΟΥΞΙΑ μπουφάν!!!

Επίσης αναγνώρισα την Εύη από το ναζιάρικο (η παλιότερη φωτό που είχα δει δεν ήταν και τόσο αντιπροσωπευτική, ευτυχώς είχα πάρει μια εικόνα από την πιο πρόσφατη)...

Τα επόμενα 5 άτομα έμεινα να τα κοιτάζω. Ποιός ήταν ποιός; Ασε που δεν ήξερα ότι θα έρθουν άλλοι άντρες πέρα από Βασίλη και Πέτρο, κι αυτοί που έβλεπα μπροστά μου ήταν ψηλοί (!!!) , κι ένας φορούσε γιαλιά...Λέω, δεν παίζει, Βασίλης και Πέτρος ΔΕΝ είναι...

Η πρώτη άνοιξε μια τεράστια αγκαλιά (ναι, τη βρήκα μέσα από το τεράστιο σάλι με τα ροζ πον πον) και αφού τη ρώτησα σα χαζή "ποιά είσαι εσύ; συστήσου γιατί τα έχω χάσει" μου είπε "Μάνια"!!! Φτού σου μη σε ματιάσω Μάνια μου...Τέτοια ζεστή αγκαλιά δεν την έχω ξαναπάρει εδώ και καιρό!!!

Αφού μου σύστησε και το παλιό της παλτό (Πάρι), κατάφερα να συστηθώ και με τους υπόλοιπους (που μέχρι εκείνη τη στιγμή έσπαγα το κεφάλι μου να τους αναγνωρίσω): Μαίρη και Δημήτρης (επιβεβαιώθηκε η εντύπωση πως ο ψηλός νεαρός δε θα μπορούσε να είναι η Τζούλια ή ο Κούγιας), και Μενεξεδιά...


(οι εντυπώσεις μου από τα παιδιά στο τέλος...)


Καθίσαμε με το γκαρσόνι να τραβάει τα μαλλιά του, αφού μετακινήσαμε 3 τραπέζια πίσω από έναν τοίχο για να μη μπάζει πολύ...Επίσης προσπαθήσαμε να μετακινήσουμε τη σόμπα μανιτάρι, μας είπε πως θα τη φέρει αυτός, ακόμα περιμένουμε που να του καεί το βίντεο...


Καθώς προσπαθούσα να συνέλθω από το πρώτο σοκ και να συνειδητοποιήσω ποιός είναι ποιός, βλέπω να έρχεται από μακριά μια κοπέλα με ζαρτιέρες και πλούσια κόμη...ουπς σόρυ λάθος....ένας με βλέμμα αγελάδας και χαμένος στο διάστημα....ουπς πάλι σόρυ...ο Βασίλης τέλος πάντων...Ναι, αυτόν τον αναγνώρισα αμέσως, τέτοια φάτσα την ξέρεις πριν καν τη δεις!!!

Με ποιόν να πρωτομιλήσεις, τι να πρωτοπεις, έχεις και το παιδί μαζί σου που τα χει χαμένα, μάλλον τη μουγγή παρίστανα για λίγο. Ευτυχώς άρχισε το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες που ανέφερε η Βιβή κι έτσι σιγά σιγά αλλάζοντας θέσεις μίλησα με όλα τα παιδιά...΄Λίγο αργότερα βλέπω τα βλέμματα να στρέφονται σε κάποιον που ερχόταν με ΚΟΘΟΡΝΟΥΣ...εχμ, σόρυ...στον τελευταίο και καταιδρωμένο Πέτρο. Κι αυτόν τον αναγνώρισα , αν και με μπέρδεψε λίγο από τη φωτογραφία που είχα δει...(είπαμε, τις εντυπώσεις μου θα τις γράψω παρακάτω...)


Με το που έφτασε ο Πέτρος (καλά βρε αθεόφοβε...εγώ έβγαλα το μπουφάν γιατί δεν είμαι κρυουλιάρα...εσύ που είσαι, ήρθες ΧΩΡΙΣ μπουφάν;) άρχισαν τα δώρα...Βιβή και Εύη ο άγγελος όλα τα λεφτά. Όταν έφτασα στο σπίτι ανακάλυψα και τα φωτάκια, ευτυχώς έφτασε σώος κι αβλαβής και πήρε την περίοπτη θέση του στο σαλόνι!!!

Ο Βασίλης και ο Πέτρος είχαν τη φαεινή ιδέα (αχ! θα σας φάω άτιμοι με κάψατε) να πάρουν στη μικρή αυτό που απέφευγα επιμελώς τόσα χρόνια να της πάρω : το παιχνίδι scooby doo που παίζεται στην τηλεόραση...Είχαμε για playstation, για pc, για τηλεόραση δεν είχαμε...

Πήραμε και το αναμνηστικό μας για το 2009 από το Βασίλη: την καρτούλα του με τις ευχές του (αν κι απ ο,τι κατάλαβα χλωμό το βλέπει το νέο έτος κρίνοντας από την εικόνα της κάρτας)

Αφού επικράτησε κάμποση ώρα το μπάχαλο και οι αλλαγές θέσεων, κάποιος (ποιός άραγε;) είχε τη φαεινή ιδέα να μετακομίσουμε αλλού (δεν έφτανε η φρίκη του σερβιτόρου, έπρεπε να κουφάνουμε κι άλλους). Αρχίζει το μπίρι μπίρι στην κόρη μου "Αννα Μαρία, πάμε να δούμε το Μαδαγασκάρη 2;" Να κάνω απειλητικά νοήματα εγώ, κάποιοι παλιμπαιδισμένοι (Βιβή σίγουρα, Βασίλης σίγουρα και δεν ξέρω ποιοί άλλοι-καθόμουν μακριά από τους υπόλοιπους σε ΕΚΕΙΝΗ τη χρονική στιγμή) να επιμένουν...Ο Πετρος πεινούσε, η Εύη (νομίζω) ήθελε συγκρουόμενα...Τελικά ο Πέτρος πήρε μια χαρτοπεσέτα κι έγραψε πάνω τις 3 επιλογές που είχαμε (allou-cinema-φαι) κι αρχίσαμε την ψηφοφορία...Μάλλον επειδή όλοι τον αγαπάνε πολύ, ΟΛΟΙ ψήφισαν allou!!! Καημένε, στο είπα...Τέτοιους φίλους που έχεις...Και ήταν ο ΜΟΝΟΣ χωρίς μπουφάν...Φεύγει λοιπόν το τσούρμο και κατευθύνεται προς το allou . Το πως πήγαμε είναι άλλη ιστορία. Γιατί 12 άτομα κομμάτι δύσκολο να προχωράνε όλοι μαζί...Περιμένετε βρε τους άλλους, πίσω είναι...Που είναι οι υπόλοιποι; Θα τους βρούμε παρακάτω...Τελικά μαζευτήκαμε, αλλά χάσαμε τον Πέτρο...Αποφασίστηκε τελικά να πάμε στο bowling όπου θα ήταν σίγουρα ζεστά. Στην ερώτηση "που είναι ο Πέτρος;" ακούγεται με ένα στόμα μια φωνή από όλους : "να τος ρε...έρχεται πίσω από έναν ψηλό!"...
Μπήκαμε στο bowling...Βρήκαμε να καθίσουμε. Παραγγείλαμε κιόλας, αλλά θέλαμε 1 ώρα περίπου αναμονής μέχρι να έρθει η σειρά μας να παίξουμε!!
Τα άσματα που ακούγαμε θεικά : Μαρινέλλα, Βανδή, Καρβέλας σε παράκρουση, Ρακιντζής (αφιερωμένος ομόφωνα στο Βασίλη) και λοιπά τραγουδάκια που μας θύμισαν την παιδική μας ηλικία...
Η Μάνια βλέποντας την κόρη μου ολίγον φρικαρισμένη (ξέρετε...το παιδί δε συνηθίζω να το παίρνω σε τέτοια μέρη) με τόσο κόσμο, τόσο δυνατή μουσική, τέτοιο πανικό, έφερε ένα επιτραπέζιο φιδάκι-γκρινιάρη Μπόμπ Σφουγγαράκι κι άρχισε το baby sitting...Τέτοια χαρά η Μάνια...Να παίζεις βραδιάτικα σε τέτοιο μέρος επιτραπέζια με ένα 8χρονο και να το χαίρεσαι κιόλας!!! Προστέθηκε και η Βιβή κι εγώ στο team και το ρίξαμε στο επιτραπέζιο. Οι υπόλοιποι αφέθηκαν στα άσματα και στα κουνήματα...Τραλαρί, τραλαρό, μια χαρά τους βρήκα όλους...
Μαίρη κι Εύη, τις κόβω για χορεύτριες, έχουν ταλέντο οφείλω να ομολογήσω...

Επιτέλους ήρθε η σειρά των παιχταράδων να παίζουν...Παραχώρησα τη θέση μου στην κοράκλα, η οποία έπαιζε για δεύτερη φορά στη ζωή της (η πρώτη ήταν με συνομιλήκους της) ...Πορρώθηκε το μικρό, δεν ξεκολούσε από τις μπάλες, κρατούσε τη δική της να μην της την πάρουν. Μου λέει ο Δημήτρης "πες στη μικρή να μην κρατάει τόση ώρα τη μπάλα, θα πάθει τενοντίτιδα", ναι καλά, πες της να την αφήσει τώρα που τη βρήκε...Η Βιβή απορούσε πως το μικρό μπορούσε να τη σηκώσει και να τη ρίχνει χωρίς να φεύγει μαζί με τη μπάλα...
Το στυλάκι του καθενός στο παιχνίδι όλα τα λεφτά...Κάποιοι (ονόματα δε λέμε) έπαιρναν και το κατάλληλο στυλ για να πετάξουν τη μπάλα, αν δεν κάνω λάθος έφαγαν και τα μούτρα τους πάνω στο διάδρομο (μπουχαχαχα)...

(κουράστηκα να γράφω...τι να πρωτοπω;)

Περνάω στις εντυπώσεις μου, για έναν ένα (έφτασε η ώρα της εκδίκησης!!)...
Θα τα πω επιγραμματικά γιατί δεν έχω ακόμα σφαιρική άποψη για όλους και γιατί με κάποια άτομα δεν είχα την ευκαιρία να πούμε περισσότερα (λόγω πανικού, δυνατής μουσικής και μεγάλης παρέας).
Ελενα: από το καλοκαίρι που τη γνώρισα κατάλαβα ότι είναι πολύ καλοκαρδο άτομο. Τη βρήκα λίγο μαζεμένη στη συνάντηση (δεν ξέρω το λόγο και δεν τον ψάχνω), αλλά ξέρω ότι είναι πάντα εκεί να δώσει και την ψυχή της σε όποιον τη χρειαστεί...Δεν ήρθε στο bowling λόγω άλλου ραντεβού που την περίμενε, πιστεύω ότι αν είχε έρθει θα είχα διαπιστώσει και τις χορευτικές της ικανότητες...
Εύη: ακριβώς όπως τη φανταζόμουν από το λίγο που είχαμε μιλήσει. Τρελλιάρα, μες στην καλή χαρά, με ταλέντο στο χορό και στο τραγούδι. Στο bowling μπορώ να πω ότι το στυλ της ήταν όλα τα λεφτά...η μικρή μου είπε "η Εύη τελικά έχει μεγάλη πλάκα όταν παίζει bowling, κι ας μην πετυχαίνει πολλές μπάλες" (οκ, δεν είδε τις επόμενες επιδόσεις σου...)
Μαίρη και Δημήτρης: δεν είχαμε το χρόνο να πούμε πολλά πράγματα, αλλά χάρηκα πολύ που τους γνώρισα (πάντα αγαπημένοι παιδιά!!) και περιμένω επόμενες συναντήσεις για να πούμε περισσότερα (να ξε-σφιχτώ κι εγώ λίγο γιατί μου πέσατε όλοι μαζεμένοι)...Μαίρη, έχεις ταλέντο στο χορό, Δημήτρη μην τσατίζεσαι όταν χάνεις...
Μαλίνα: Δε φόρεσες τα ροζάκια με αποτέλεσμα να μη σε αναγνωρίσω αμέσως...Ούτε εμείς είπαμε πολλά, αλλά ελπίζω ότι έπεται συνέχεια...Αυτές οι πρώτες φορές είναι λίγο περίεργες και ειδικά όταν δεν έχεις προηγούμενη επικοινωνία με κάποιον είσαι λίγο σφιγμένος.
Μάνια και Πάρις : Τι να λέμε τώρα...Είχα καταλάβει ότι η ξανθιά θεά ήταν ψυχούλα, αλλά τόσο πολύ δεν τον φανταζόμουν. Μια μεγάλη αγκαλιά, από την πρώτη ματιά την έχεις βάλει στην ψυχή σου. Ο άνθρωπος με το χαμόγελο και τα ρόζ πον πον...Με σκλάβωσες Μάνια, και πολύ περισσότερο τη μικρή. Με τον Πάρι δεν είπαμε πολλά, αλλά κατάλαβα ότι αν δεν ταίριαζε με τη "μεγάλη αγκαλιά" δε θα ήταν και μαζί...να μην ξεχάσω το σχόλιο της κόρης :
"μαμά, η Μάνια είναι η πιο καλή κυρία!!! έπαιξε μαζί μου!!!"
Βιβή: το ήξερα ότι είσαι τρελλή (και μάλιστα δηλωμένη), αλλά σε περίμενα πιο "μαζεμένη". Με εξέπληξες ευχάριστα...Ενιωσα αμέσως άνετα μαζί σου και χάρηκα γιατί ήρθες με το φούξια μπουφάν (την άλλη φορά θέλω να δω και τις ψηλοτάκουνες κόκκινες μπότες). Η δήλωση της μικρής μου να γραφεί στα πρακτικά "μαμά, η Βιβή έχει την πιό μεγάλη πλάκα"
Βασίλης: τελικά δεν είναι τόσο κακός όσο θέλει να δείχνει...Αλλά πολύ ντροπαλός βρε παιδί μου...Οι καρτούλα του εννοείται ότι μας έλιωσε, για το παιχνίδι δε σχολιάζω (η μικρή μέχρι και που τον παντρεύεται από τη χαρά της)...Δε βριστήκαμε όσο περίμενα (με κόλλησε το ότι είναι ντροπιάρης και φοβήθηκα μην του δημιουργήσω ψυχολογικά), αλλά επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά. Γενική εντύπωση, πολύ καλό παιδί, από τους ανθρώπους που καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι αξιολάτρευτοι (σκάσε βρε...θα σε ξαναβρίσω από αύριο...άσε με τώρα να εκδηλώσω τη συμπάθειά μου έστω και μια φορά)
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΕΡΓΟΥΣ: δεν είναι κανένας καράφλας το παιδί, μην ακούτε τις κακές γλώσσες...Ούτε κοιλαράς είναι...και είναι ΚΑΛΟΣ!!! (δε δαγκώνει...)
Πέτρος: ούτε με αυτόν μπινελικώθηκα όσο θα ήθελα, μα έχει χάρη που μου φάνηκε λίγο κουρασμένος (λίγο...στην αρχή...γιατί μετά στα κουνήματα και στα ξεφαντώματα μια χαρά τον βρήκα)...και αυτόν τον παντρεύεται η κόρη μου από τη χαρά της...Τον περίμενα πιο μαζεμένο , βγήκε πιο τραλαλαριλαρ-άς. Πολύ γελαστό παιδί και πολύ εκδηλωτικό...
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΕΡΓΟΥΣ: ΔΕΝ είναι κοντός (τους φίλους σου να τους χαίρεσαι ), ΔΕΝ έχει βίτσια με κούπες και γενικώς είναι αξιολάτρευτος...

Αυτά τα ολίγα...Ξέχασα πολλά να γράψω είμαι σίγουρη, αλλά ήδη γράφω μια ώρα και βαρέθηκα...
ΧΑΡΗΚΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΣΑ και εγώ και η μικρή και κυρίως χάρηκα γιατί αποδείχτηκε πως οι "διαδικτυακοί φίλοι" που κάποιοι με κατακρίνουν γι αυτούς έπαψαν να είναι μόνο διαδικτυακοί και έγιναν πραγματικοί...Με συγκινήσατε βρε...Κι ας μην το έδειξα...

ΟΚ, ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ...ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΙΝΑΙ...

Η μόνη φάση όλο το χρόνο που μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι ξεμωραίνομαι...
Μην απορήσετε με το τζέρτζελο της σελίδας, θα μου περάσει σύντομα ελπίζω και θα επιστρέψω στα...νορμάλ μου!!!
Προς το παρόν θα φάτε στη μάπα το χριστουγεννιάτικο δεντράκι (αφήστε κανένα δωράκι ρε τσιγγούνηδες, τσάμπα είναι...), τα φιλάκια (στείλτε κι από αυτά, δεν παρεξηγούμε...) και τα ιπτάμενα αγιοβασιλάκια και νεραιδάκια...
Επίσης μην παραλείψετε να καταθέσετε άφοβα την άποψή σας για την κατάστασή μου. Λόγω των ημερών ο νταλικέρης πήρε άδεια...

Αντε, καλές γιορτές σε όλους!!!!! Δεν έχει σημασία το πόσα δώρα θα αγοράσουμε ή θα λάβουμε. Δεν έχει σημασία αν θα βγούμε για κραιπάλες, ούτε που θα περάσουμε την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Το μόνο που αξίζει αυτές τις μέρες είναι να περάσουμε όμορφες οικογενειακές στιγμές με τα αγαπημένα μας πρόσωπα....

Και να τις συνεχίσουμε για όλη τη νέα χρονιά....

(και μην τολμήσει κανείς να λείψει από το καθορισμένο ραντεβού, θα υποστεί τις συνέπειες....)

ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΑΡΑΓΕ Ή ΕΜΕΙΝΕ ΜΟΝΙΜΟ ΤΟ ΚΟΥΣΟΥΡΙ;

Το ότι μια ζωή έχανα λάδια είναι γνωστό....Το ότι τελευταία έχανα ακόμα περισσότερο, πασιφανές...Το θέμα είναι...θα επανέλθω ποτέ στο φυσιολογικό; (δηλαδή απλά να χάνω λάδια χωρίς να φαίνεται πολύ;)

Το μυαλό (οκ, τα είπαμε, μην τα ξαναλέμε) πουρές...Μονίμως ζαλισμένη, αλλού γι αλλού, στην κοσμάρα μου πως το λένε;
Το κακό είναι ότι άρχισε να εκδηλώνεται και στους απέξω...

Πηγαίνω χτες κολυμβητήριο να ξελαμπικάρω μια ωρίτσα. Ετοιμάζομαι, βγαίνω από τα αποδυτήρια, πηγαίνω στο βατήρα , έτοιμη να πέσω αλλά...έχοντας την τσάντα στον ώμο και στο χέρι σκουφάκια, γυαλάκια κλπ. Φωνάζει ο προπονητής "ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ρε συ...άσε τα χεράκια και τα βατραχοπέδιλα έξω...και την τσάντα επίσης...και βάλε το σκουφί και τα γυαλιάααααααααααααα"
Οκ ρε δάσκαλε, χάζεψα λίγο, θα το κάνω...

Ακολουθεί δεύτερη αποβλάκωση...Αφήνω την τσάντα παραπέρα, τα χεράκια και τα πέδιλα στο βατήρα, κάθομαι μπροστά στο βατήρα έτοιμη να βάλω το σκουφάκι και...χαζεύω!!!

Δεν ξέρω πόση ώρα είχα το σκουφί στο χέρι και το έπαιζα, κάποια στιγμή έρχεται μπροστά μου ένας προπονητής και μου λέει :" έλα βρε...δώσε μου το σκουφί να σε βοηθήσω..."
Μπαρδόν; Τι έγινε; "Να σε βοηθήσω να το βάλεις...μια ωρα το κοιτάζεις, ακόμα;"
Πάει λέω...ρόμπα έγινα...Και ρίχνω τη βουτιά παρακαλώντας να ανοίξει η γη να με καταπιεί...

Ξεκινάει ο προπονητής να μας δίνει πρόγραμμα, χαμένη εγώ. "Τι έγινε ρε Μελίνα;" μου λέει...
Και η απάντησή μου :" Το 480 πχ...Η μάχη του Μαραθώνα!"
Το τι γέλιο έπεσε δε λέγεται. Κι όχι μόνο από τον προπονητή, αλλά κι όλους τους υπόλοιπους που άκουσαν τη θεική ατάκα...

Λέω ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ να ανοίξει η γη να με καταπιεί...Κι αρχίζω το πλάτσα πλούτσα να μη γίνομαι κι άλλο στόχος...Ύπτιο έλεγε ο δάσκαλος, δελφινισμούς έκανα εγώ...Πρόσθιο έλεγε χωρίς πέδιλα, ελεύθερο με χεράκια έκανα εγώ...Για να μην αναφέρω τα κουτουλίδια που έρριχνα με τους υπόλοιπους. Οι οποίοι σημειωτέον με κοίταζαν με το θλιμμένο και γεμάτο κατανόηση βλέμμα και μου έλεγαν :" οκ, ξέρουμε, υπομονή ως το Σάββατο"..

Τελειώνει το μάθημα...Εχω αφήσει τα πράγματά μου (πετσέτες κλπ) στο βατήρα 10...Κολυμπάμε όμως στον 5...Πάω να βγω έξω και η βλαμμένη βγαίνω από τον 1...Την ώρα που ανεβαίνω τη σκάλα, κοιτάζω, άφαντα τα πράγματά μου...Μα γαμώτη μου...στον 1 δεν τα άφησα;
Οι προπονηταράδες να κάνουν χάζι. Σου λέει, αυτή η βλαμμένη πάλι ρεσιτάλ θα δώσει...
Κοιτάζω το δάσκαλο, μου λέει "που πας παιδί μου; στον 10 είναι η πετσέτα σου"
"ΟΚ" του λέω εγώ και...ΞΑΝΑΒΟΥΤΆΩ!!!!
Ναι, πήγα κολυμπώντας όλη την πισίνα κάθετα για να βγω στο βατήρα 10...
Ρόμπα κανονική, και ξεκούμπωτη μάλιστα. Να έχουν πέσει κάτω από τα γέλια ομαδικώς....
Ευτυχως δηλαδή που με ξέρουν και δεν παρεξηγήθηκα πολύ...

Κι αναρωτιέμαι...ΜΕ ΤΙ ΜΟΥΤΡΑ ΘΑ ΠΑΩ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΣΩ ΟΤΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥΣ ΘΑ ΔΙΑΡΚΕΣΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ;;;;;
Θα βρεθώ πνιγμένη, δεν παίζει.....

(Ε, να λέμε και καμιά μαλακία να μη μας πάρει από κάτω γιατί τώρα που ακυρώθηκε ο ασεπ είμαι να με κλαίνε και οι ρέγγες....)

ΠΑΛΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ...

Ναι, είμαι απαράδεκτη κατά την άποψη κάποιων φίλων που έχουν δηλώσει πως είναι στο πλευρό των μαθητών. Τι να κάνουμε , απόψεις είναι αυτές, αν και τη δική μου θα τη στηρίξω ευθύς αμέσως...
Το αν είμαι με τα παιδιά ή όχι αγαπητοί κύριοι, φροντίζω να το δείχνω στους μαθητές μου κάθε διδακτική ώρα και με πράξεις, όχι με φιλοσοφίες του καναπέ (για να μην τις χαρακτηρίσω διαφορετικά). Επομένως δε μπορεί να με κατηγορήσει κανείς ότι είμαι εμπαθής προς τα παιδιά ή ότι δεν παλεύω γι αυτά...
Η παραπάνω άποψή μου προκύπτει από τα δικά μου στοιχεία κι από τα λεγόμενα των δικών μου μαθητών.

Η ουσία λοιπόν είναι η εξής: Όλοι οι μαθητές μου αυτή τη στιγμή έχουν κατάληψη στα σχολεία τους. ΚΑΝΕΙΣ από αυτούς δε γνωρίζει το λόγο των καταλήψεων!!!
Τους ρωτάω έναν έναν κάθε φορά "γιατί κάνετε κατάληψη;"
Η απάντηση είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια :"δεν ξέρουμε ούτε εμείς κυρία...Μάλλον για το παιδί που σκοτώσανε.."
ΜΑΛΛΟΝ...ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ...

Τους ρωτάω λοιπόν ποιός αποφάσισε την κατάληψη. Οι μαθητές; Το δεκαπενταμελές;
ΟΧΙ!!! Κάποια άτομα (4-5 σε κάθε σχολείο) μπήκαν μέσα, δήλωσαν κατάληψη κι έκλεισαν το σχολείο!!
"Καλά βρε παιδιά, το δεκαπενταμελές τι λέει;"
"Δε θέλει κατάληψη κυρία, ούτε εμείς θέλουμε"
"Και με ποιά δικαιολογία έκλεισαν αυτοί οι τύποι το σχολείο;"
"Μας είπαν ότι δε θέλουν τέτοια κυβέρνηση..."
"Καλά, δεν ψηφίσατε για την κατάληψη; Οι καθηγητές σας τι λένε;"
"Ναι κυρία, ψηφίσαμε τελικά , μας έπεισαν να κάνουμε κατάληψη...Είναι και μια βδομάδα πριν τις γιορτές, οι καθηγητές μας μας πιέζουν να κλείσουμε από τώρα τα σχολεία γιατί έρχονται διακοπές...Ξέρετε, έχουν και τις ελιές τώρα και θέλουν να πάνε να τις μαζέψουν..."

ΡΕ...ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;;;;;;
Κάνετε κατάληψη χωρίς να το θέλετε...
Αφήνετε πέντε μαλακισμένα να μπουν στο χώρο του σχολείου και να τον κλείσουν.
Αφήνετε τους μαλάκες τους καθηγητές σας να σας κάνουν πλύση εγκεφάλου για να μαζέψουν τις...ελιές τους;
Αφήνετε τον εαυτό σας να γίνει πρόβατο;
Κι όλα αυτά -ίσως- μπορεί- δεν ξέρετε- για το παιδί που δολοφόνησαν;

Τι να σας πω ρε....Πρόβατα κανονικά...Αλλά είπαμε, δε φταίτε εσείς...Φταίνε αυτοί οι καργιόληδες δημόσιοι υπάλληλοι που αντί να σας ενημερώσουν για πέντε πράγματα κοιτάνε τις ελιές τους.
ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΕΤΕ!!!

Φταίνε και οι άλλοι μαλάκες με τα κομματικά τους που εκμεταλλεύονται τη θέληση του κάθε εφήβου να ενταχθεί σε μια ομάδα και σας παρασύρουν με τις παπαριές τους. "Δε θέλουμε τέτοια κυβέρνηση, γιαυτό κλέινουμε το σχολείο..."
ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΤΗ ΘΕΛΩ ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΑ, αλλά εγώ ξέρω τους λόγους που δεν τη θέλω. Εσείς ούτε την τύφλα σας δεν ξέρετε. Ό,τι σας λένε παπαγαλίζετε...

ΚΑΙ ΚΑΛΑ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΑΜΙΕΤΑΙ, ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙ ΑΥΤΟ;
ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΤΣΙ ΡΕ ΘΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΞΕΤΕ;
ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ;

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΒΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ...
ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;
ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΕΤΕ;
ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(Να εύχεστε κωλόπαιδα να ακυρωθεί ο ασεπ λόγω καταλήψεων...Να εύχεστε να ακυρωθεί γενικώς. Για έναν και μόνο λόγο: να συνεχίσετε να έχετε τους μαλάκες που λέγονται "εκπαιδευτικοί" και που σας παρακινούν σε καταλήψεις για να πάνε στις ελιές. Αφού δεν αντιδράτε εσείς, εγώ θα αντιδράσω;)

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ...

Για να στηρίξω την άποψή μου στην προηγούμενη εγγραφή, θα καταθέσω την παρακάτω προσωπική μου εμπειρία...Ποτέ μου δε θέλησα να οργανωθώ σε παρατάξεις, συνδικαλιστικά, συλλόγους και λοιπά, ίσως γιατί από τα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια πίστευα ότι οι πολλοί ακολουθούν τους λίγους σαν τα πρόβατα σε αυτές τις φάσεις...


Όταν καταργήθηκε η επετειρίδα κι έγινε ο πρώτος ασεπ, εξοργίστηκα. Λέω δε γίνεται τόσα χρόνια στα θρανία και μας στερούν το δικαίωμα στην εργασία...Ακουσα λοιπόν ότι θα οργανωθούν όλοι οι αδιόριστοι και θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν τους συναδέλφους να δώσουν εξετάσεις. Πήγα την πρώτη μέρα έξω από το εξεταστικό κέντρο. Ήταν οι συνάδελφοι "Συνδικαλιστές" και μου έκανε εντύπωση πως δεν ήταν από τους αδιόριστους. Τα γνωστά κομματόσκυλα με τις ντουντούκες να παρακινούν τους υπόλοιπους να δημιουργήσουμε επεισόδια. Το δίκιο μου με έπνιγε κι ομολογώ πως ήταν η πρώτη (και τελευταία) φορά που ενήργησα συλλογικά με άλλους.


Αρχίσαμε λοιπόν τα παρατράγουδα...Να προπηλακίζουμε τους συναδέλφους που προσπαθούσαν να μπουν να γράψουν εξετάσεις, να πετάμε αυγά, να πλακωνόμαστε με τους αστυνομικούς. Και δακρυγόνα φάγαμε, και ξύλο φάγαμε και καθόλου δε με ένοιαξε γιατί πίστευα ότι αυτό έπρεπε να πράξω τότε...Βέβαια αν δεν υπήρχαν οι συνάδελφοι - κομματόσκυλα δεν ξέρω αν θα φτάναμε σε αυτά τα άκρα...


Την επόμενη μέρα ξαναπήγα στο εξεταστικό κέντρο , με τη σιγουριά (αφού μας διαβεβαίωναν οι συνάδελφοι - εργατοπατέρες ότι αυτό θα συνέβαινε) ότι δε θα αφήναμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ συνάδελφο να μπει να γράψει (οκ, την πρώτη μέρα μας ξέφυγαν καμιά 20αριά και μπήκαν).


Με τεράστια έκπληξη τους είδα λουφαγμένους. Αφηναν όποιον ήθελε να μπει να εξεταστεί και αρκέστηκαν μόνο σε συνθήματα...Σαν την ηλίθια τους ζήτησα εξηγήσεις...


"Βρε συνάδελφοι...δεν είπαμε ότι δε θα αφήσουμε κανέναν να μπει να γράψει; δεν είπαμε ότι είναι άδικος ο διαγωνισμός κι ότι αν δε μπει κανένας θα τον ακυρώσουν;"


"Μην ανησυχείς συνάδελφε...Ο διαγωνισμός θα ακυρωθεί...Άστους να μπουν, εμείς θα τον ακυρώσουμε" ήταν η απάντησή τους...


Την τρίτη μέρα ξαναπήγα, έστω και για να παρεβρεθώ στα συνθήματα...Δεν υπήρχε ΚΑΝΕΙΣ έξω από το εξεταστικό κέντρο. Ούτε ψυχή. Υποτίθεται ότι είχαν συνέλευση για να συζητήσουν τρόπους ακύρωσης του διαγωνισμού. Πήγα με την ελπίδα ότι θα άκουγα κάποια λύση, κάτι που να δικαιώνει όλους εμάς που ξαφνικά βρισκόμαστε χωρίς προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης. Αυτό που έζησα εκεί μέσα μου έδωσε ένα πολύ γερό μάθημα...

Οι κύριοι συνάδελφοι όπως προείπα δεν ήταν αδιόριστοι...Ήταν όμως αναπληρωτές...Λέξη δεν ακούστηκε για εμάς στη συνέλευσή τους. Αυτό που ήθελαν το είχαν πετύχει. Μας είχαν χρησιμοποιήσει ώστε να δείξουν τη "συσσωρευμένη οργή" και να ληφθούν μέτρα από το κράτος. Εκείνοι ήταν λίγοι, εμείς ήμασταν οι πολλοί. Και μας πήραν με το μέρος τους, μας εξόργισαν όσο περισσότερο μπορούσαν , εμείς πετούσαμε τα αυγά, εκείνοι έμεναν στις ντουντούκες και τα συνθήματα...Και ήθελαν να παλέψουν για το δικαίωμά τους να διοριστούν σύντομα. Και φυσικά δεκάρα δεν έδιναν για εμάς που μόλις είχαμε αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Ήταν ομολογουμένως πολύ οργανωμένοι και πολύ έξυπνοι, αφού κατόρθωσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να αντιδράσουμε στο διαγωνισμό, για ποιό λόγο όμως;;;

Για το δικό μας καλό; Όχι φυσικά, για το δικό τους...



Τελικά ο θεσμός του ασεπ ισχύει ακόμα...Και οι συνάδελφοι αυτοί κατάφεραν να διορίζονται έστω και με ένα μικρό ποσοστό (40%) από την ειδική επετειρίδα που φτιάχτηκε γι αυτούς. Εμείς οι υπόλοιποι ακόμα προσπαθούμε να δώσουμε ασεπ...Γιατί άλλος τρόπος να δουλέψουμε δεν υπάρχει για μας...Εκείνοι είναι ήδη όλοι διορισμένοι...



Μη μου λέτε λοιπόν εμένα για συλλογικότητες και κοινούς αγώνες...



Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα. Όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες τα επιβεβαιώνουν πανηγυρικά....

ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΟΛΑ....

Το σκέφτομαι καιρό τώρα...Ξέρω πως ίσως να μην είναι αυτή η λύση, αλλά πιστεύω ότι ο καθένας ΜΟΝΟΣ του μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Δεν πιστεύω σε ομαδικές δουλειές. Δεν ισχύει πια ο κοινός στόχος, ούτε η αλληλεγγύη, ούτε η πάλη για το κοινό καλό. Αυτό ίσως να ίσχυε (ίσως λέω...) σε παλιότερες εποχές, όταν οι άνθρωποι πολεμούσαν για την επιβίωσή τους. Τώρα θέμα επιβίωσης δεν τίθεται, τίθεται θέμα καλοπέρασης. Μην ακούω λοιπόν μαλακίες του στυλ "παλεύουμε όλοι μαζί για κάτι καλύτερο" γιατί δεν πρόκειται να με πείσει κανείς...

Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις ο ομαδικός αγώνας να ξεκινάει από ονειροπόλους που πραγματικά θέλουν να παλέψουν για να αλλάξει κάτι. Ίσως η αρχική πρόθεση να είναι αγαθή. Ίσως...Με πολλές αμφιβολίες...Αλλά πλέον πιστεύω απόλυτα ότι οποιαδήποτε ομαδικότητα είναι για το συμφέρον του "Αρχηγού". Είτε λέγεται σύλλογος, είτε λέγεται συνέλευση, είτε πολιτική παράταξη, είτε απλή ομάδα. Παντού υπάρχει ο έξυπνος αρχηγός που βρίσκει μερικά κορόιδα - ονειροπόλους, τους παραμυθιάζει, τους εξεγείρει και κάνουν αυτοί τον αγώνα για να πετύχει ο ένας το σκοπό του...

Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά...Πιστεύω όμως στον ατομικό αγώνα. Γιατί όταν παλεύεις μόνος σου αφενός δεν ξεφεύγεις από τον αρχικό ΔΙΚΟ σου στόχο κι αφετέρου έχεις περισσότερες πιθανότητες να πετύχεις...

Δεν ξέρω ποιός κρύβεται πίσω από τις καταστροφές, ξέρω όμως ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν. Δεν ξέρω αν όντως οι πορείες ήταν καθαρά μαθητικές πρωτοβουλίες, ξέρω όμως ότι δεν πέτυχαν τίποτα.

Ξέρω ότι σήμερα βλέπω στην τηλεόραση πιτσιρικάδες να περιφέρονται σε κωλοεκπομπές να διαμαρτύρονται γιατί κανείς δεν τους καταλαβαίνει...Πέτυχα πριν λίγο στο Σταρ μαζί με κάτι σουργελο-μοντέλες πιτσιρίκια να μιλάνε για τα όνειρά τους. Κατάντια και ξεφτύλα. Περιφέρονται στα κανάλια με τα τσουλάκια που δηλώνουν ότι παίρνουν 5.000 ευρώ σε κάθε εκπομπή που κάνουν τις γλάστρες και μιλάνε για τα παράπονά τους...Και τι φταίνε δηλαδή τα πιτσιρίκια...Φταίνε αυτοί που τα έκαναν να ενεργούν έτσι...Που αντί να πάνε να σουρομαδήσουν το κάθε ξέκωλο που παίρνει 5.000 ευρώ για να βλέπουμε τον κώλο της, κάθονται και της λένε τα όνειρά τους...

Δεν ξέρω αν αυτοί που έκαναν πλιάτσικο ήταν αναρχικοί ή αλλοδαποί που προσπάθησαν να επωφεληθούν και να εξασφαλίσουν αυτό το "κάτι παραπάνω", ξέρω όμως ότι κάποιοι χαίρονται με αυτή την κατάσταση..

Δε με ενδιαφέρει ρε παιδί μου, ας καούν όλα. Αν δε νοιάζεται η πολιτεία , θα νοιαστώ εγώ;
Και να νοιαστώ δηλαδή, τίποτα δε γίνεται. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Αυτοί θα εξακολουθούν να τρώνε, θα εξακολουθούν να μας παραμυθιάζουν, θα εξακολουθούν να μας κοροιδεύουν μέσα στα μούτρα μας, αλλά τίποτα δε θα αλλάξει...

Να καούν όλα...Ουδόλως με ενδιαφέρει...
Εγώ κοιτάζω μόνο το παιδί μου, γιατί μόνο σε αυτό μπορώ να επέμβω και να το κάνω καλύτερο. Όπως και τον εαυτό μου...Να του δώσω αξίες ...Να βλέπει την αδικία και την ξεφτύλα και να επιλέγει το σωστό δρόμο. Να μάθει να παλεύει (γιατί σκοπός είναι το ταξίδι κι όχι η άφιξη στην Ιθάκη) και να μάχεται για τη ζωή του. Όχι να ανοίγει τα πόδια, ούτε να φιλάει κατουρημένες ποδιές για να πετύχει το στόχο της. Να ξέρει ότι κοινωνία λειτουργεί σκατά, αλλά να επιλέγει τη δική της ξεχωριστή πορεία. Να ξέρει ότι θα ματώσει, αλλά να συνεχίσει να προσπαθεί...

Κι εγώ το ίδιο...Αηδιάζω καθημερινά με όσα ακούω από τους μαθητές μου για τους δασκάλους τους. Δε μπορώ να κάνω κάτι με αυτούς. Μπορώ όμως να παλέψω μόνη μου. Έστω κι ένα παιδί να βοηθήσω, θα έχω καταφέρει το μεγαλύτερο άθλο...

Θα μπω στο σύστημά τους κάποια στιγμή. Και θα το παλέψω μέσα από τα σκατά...
Δε με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι. Στο εξής με νοιάζει τι κάνω εγώ...

Ας καούν όλα....Για μένα σημασία θα έχει ΜΟΝΟ ότι εγώ δε συμμετείχα στο κάψιμο...


Αποψή μου...Αν κάνω λάθος δεν πειράζει...Τουλάχιστον θα κάνω κάτι γιατί πιστεύω σε αυτό, κι ας είναι μαλακία. Καλύτερα να σφάλλω, παρά να καθορίζουν άλλοι την πορεία μου...

ΑΣ ΠΑΨΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Ξαφνικά μας έπιασε η αγανάκτηση και πρέπει όλοι να βγούμε να ΚΡΑΞΟΥΜΕ την οδύνη μας για τον πιτσιρικά που χάθηκε...
Βαρέθηκα σήμερα να διαβάζω εγγραφές και να ακούω μαλάκες στην τηλεόραση...
Όχι ρε γαμώτο...Σιωπή θέλει το θέμα και το κεφάλι κάτω...

(τίποτε προσωπικό με τους φίλους που έκαναν σήμερα εγγραφή, θέλω απλά να καταθέσω τη δική μου στάση επί του θέματος...)

Ας προσπαθήσουμε καθένας χωριστά να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ...
Ας προσπαθήσουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας το ίδιο...
Ας βελτιώσουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά να τολμήσουμε να μιλήσουμε για σάπια κοινωνία. Η κοινωνία είναι ο καθρέφτης μας, αν δεν την αντέχουμε ας αυτοκτονήσουμε.
Ή ας προσπαθήσουμε να γίνουμε άνθρωποι...
Ένας ένας χωριστά...

Μόνο έτσι δε θα υπάρξουν άλλοι δολοφόνοι - μπάτσοι...
Μόνο έτσι δε θα βλέπουμε αγανακτισμένους έφηβους να τα σπάνε όλα...
Μόνο έτσι η κάθε μητέρα θα ξέρει ότι έκανε το καλύτερο για το παιδί της...
Μόνο έτσι θα αλλάξει η κοινωνία...

Αφήστε επιτέλους τις υποκρισίες...Το ξέραμε όλοι ότι θα ξανασυμβεί αυτό. Το περιμέναμε...
Είμαστε και μεις σαν τους "αναρχικούς" που περιμένουν την αφορμή για να βγουν και να τα σπάσουν. Περιμέναμε το φονικό για να βρούμε την ευκαιρία να κλάψουμε και να φωνάξουμε...

Δε φταίνε οι μπάτσοι, δε φταίει η κοινωνία, δε φταίνε τα γουρούνια - πολιτικοί, δε φταίνε τα ξεφτυλισμένα τα κανάλια. Φταίει ο καθένας μαλάκας από μας που δεν καλυτερεύει τον εαυτό του...

Αυτά τα ολίγα...
Προτιμώ να σκάσω σήμερα, παρά να το παίξω τεθλιμμένη.
Προτιμώ να μάθω στο δικό μου παιδί πως να σέβεται τους συνανθρώπους του και δε με νοιάζει αν θα γίνει μπάτσος ή αναρχικό. Αρκεί να είναι άνθρωπος....

Για τα υπόλοιπα, με κάλυψε ΕΝΤΕΛΩΣ η εγγραφή της Βιβής....
http://tistrellis.pblogs.gr/2008/12/ehoyme-polemo-mh-to-gelas-mwro-moy.html

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΩ ΤΕΣΤ ΑΝΤΟΧΗΣ (θα τη βγάλω άραγε ή έφτασε ή ώρα του κλαταρίσματος;)

Γενικά είμαι άτομο που σε ό,τι κάνω φτάνω στα όριά μου. Στα πάντα όμως. Πολλές φορές αφήνω κάτι για την τελευταία στην κυριολεξία στιγμή, αλλά έστω και τότε, κάνω αγώνα δρόμου για να το κάνω σε χρόνο ρεκόρ...Κι όταν μιλάω για όρια πάλι δεν είμαι αντικειμενική. Αν το όριό μου είναι το 100, εγώ θα φτάσω τουλάχιστον μέχρι το 110. Ανάβει το κόκκινο προειδοποιητικό λαμπάκι, αλλά δε σταματάω ούτε προληπτικά. Πρέπει να νιώσω ότι είμαι στο τέρμα για να σκεφτώ να σταματήσω...

Θυμάμαι στο πανεπιστήμιο. Με είχε κερδίσει περισσότερο το θεικό κυλικείο της Φιλοσοφικής, παρά τα έδρανα και τα αμφιθέατρα. Όταν έβγαινε το πρόγραμμα της εξεταστικής όμως...Ενα μήνα πριν τις εξετάσεις που έβγαινε το πρόγραμμα, άρχιζαν τα ξενύχτια. Αγρια ξενύχτια όμως...Και σερί για ένα μήνα. Περνούσα πάντα όλα τα μαθήματα της εξεταστικής με την πρώτη. Αγώνας δρόμου να βγάλω την ύλη και τεστ αντοχής στο ξενύχτι...

Παρατράγουδα μετά τη γέννα, ο αιματοκρίτης στο 12..Ο γιατρός να με παρακαλάει να με πάει στον υπέρηχο σε καροτσάκι για να μη λιποθυμήσω, κι εγώ με τίποτα. Όχι, όρθια θα πάω στον υπέρηχο...Και τα κατάφερα...Αποφασίζουν γυναικολογική απόξεση, αρνούμαι κατηγορηματικά τη νάρκωση. ούτε ξυλοκαίνη δε δέχτηκα. Εκεί, να με σφάζουν ξύπνια, να χώνουν ψαλίδια, γάζες και λοιπά, εγώ το βιολί βιολάκι μου...Λίγες ώρες μετά είχαν αρχίσει να με κλαίνε στο κανονικό χειρουργείο (τελικά πέρασε το δικό τους γαμώτο), αλλά δεν είχα φτάσει ακόμα στα όριά μου, έτσι άφησα τον Αγιο Πέτρο να περιμένει λίγο ακόμα...Τεστ αντοχής με τις σωματικές μου δυνάμεις να μη με εγκαταλείψουν παρά τις προβλέψεις των γιατρών...

Το πέσιμο από το μπαλκόνι , τα απανωτά πεσίματα πάνω στο ίδιο γόνατο, το να κάνω 100 δουλειές συγχρόνως, είναι τα πιο νορμάλ ...

Πρώτη μέρα στην πισίνα, πριν ένα περίπου χρόνο. Με το που μπήκα θυμάμαι τον προπονητή να τρέχει ξωπίσω μου φωνάζοντας : ''πιο σιγά βρεεεεεεεεεεεεεε, δεν τρέχουμε σε αγώνες!!!"Αρχικά μου λέει οι σφυγμοί πρέπει να είναι μέχρι 25 μετά το 100 άρι. Πιάνω τους δικούς μου, 30!!! Και συνέχιζα, ενώ εκείνος ούρλιαζε ότι θα μπει μέσα να με σύρει έξω από το μαλλί αν συνεχίσω να γκαζώνω...Τεστ αντοχής κυρίως με το αναπνευστικό μου (καπνιστής με 2 πακέτα τσιγάρα τη μέρα, κομμάτι δύσκολο να βγάλει 1600-2000 μέτρα την ώρα)...

Τώρα Ασεπ...Οκ κοπέλα μου, πάρτο αλλιώς γιατί θα βρεις άσχημα...Είπαμε να διαβάσουμε. Πάρτο χαλαρά γιατί για να περάσεις και να διοριστείς χλωμό έως αδύνατον. Πάμε για μοριάκια, αν δεν τα πάρουμε χεστήκαμε....Μπα, δεν καταλαβαίνω πάλι...Ήταν να μην το πάρω απόφαση, δοκιμάζω πάλι τα όριά μου. Πρωινό ξύπνημα και παιδί στο σχολείο, μετά διάβασμα. Φέρνω το παιδί από το σχολείο, φεύγω για πρόσθετη, καπάκι ιδιαίτερα, επιστρέφω τώρα (αλήθεια, τι ώρα έχει πάει;;;; ουάου!!! 8.00 το βράδυ πήγε κιόλας;;;) κι έχω και την απαίτηση να διαβάσω. Ρε, πάμε καλά; Μόλις έφαγα...μεσημερινό!!!
Εδώ το τεστ αντοχής περιλαμβάνει τα πάντα...

Νομίζω ότι το παρατράβηξα το ζήτημα. Γιατί να πορρώνομαι έτσι άσχημα με ό,τι αποφασίσει το ξεροκέφαλό μου να κάνω; Γιατί δε μπορώ να κρατήσω σε τίποτα ένα μέτρο;
Από την άλλη μου αρέσει αυτό που γίνεται (ε, είμαι βιτσιόζα, το είπαμε...) γιατί όταν τελικά φτάσω το στόχο μου πετάω...Κι ας είμαι η μόνη που δίνω στον εαυτό μου τα συγχαρητήρια...Λέω "τα έδωσα όλα, αλλά τα κατάφερα και τελικά τα όριά μου είναι πολύ πιο πέρα από αυτό που νόμιζα..."

Απόψε όμως θα πέσουν μπυρόνια...Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεραθώ γρήγορα και να μην αρχίσω πάλι τα τεστ αντοχής στον εαυτό μου...Κι αύριο πάλι κανονικά...Πρωινές γκαζωμένες βουτιές, ιδιαίτερα και μετά διάβασμα!!!

(όσες εγγραφές δεν έκανα τόσους μήνες, θα τις κάνω μαζεμένες τώρα...)

ΤΕΣΤ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ALPHAVITA.GR

Για να τα έχουμε όλα μαζεμένα κάπου και να πήζω τουλάχιστον μέσω της ιστοσελίδας μου...
Πατήστε το παρακάτω link για να μπείτε σε όλα τα θέματα των φιλολόγων:
http://www.alfavita.gr/ASEP/asepindextestasep.php#filologoi

ειδικότερα τεστ στα γνωστικά αντικείμενα και τη διδακτική:
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep2_12_08_1703.php
γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep27_11_08_1256.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep29_10_08_2214.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep29_10_08_2213.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep15_10_08_1414.php
νέα ελληνικά: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep08_10_08_1746.php
βυζαντινή ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep01_10_08_1257.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep01_10_08_1255.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep01_10_08_827.php
νέα ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep25_9_08_920.php
νεοελληνική λογοτεχνία -γλώσσα: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep25_9_08_918.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep17_9_08_855.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep89c4a.php
νέα ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c28b.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c27b.php
νέα ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c20a.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c14b.php
αρχαία ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c14a.php
νέα ελληνικά: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep88c8j.php
αρχαία ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep088c7b.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep088c7a.php
νέα ελληνικά: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep088c6a.php
ιστορία - περίοδος Μεγάλου Αλεξάνδρου: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep087c125a.php
αρχαία ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep087c18b.php
αρχαία ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep87c17b.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep87c17a.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep87c10a.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep87c2b.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c26c.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c26bphp.php
αρχαία ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c26a.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c18d.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c18b.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία:http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c18a.php
νεοελληνική γλώσσα - λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep86c6c.php
νεοελληνική λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c28e.php
ιστορία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c28c.php
νεοελληνική γλώσσα: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c26a.php
λογοτεχνία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c21c.php
ειδική διδακτική αρχαίων (Αντιγόνη): http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c12a.php
αρχαία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep85c7c.php
ιστορία (400 ερωτήσεις) :http://www.alfavita.gr/ASEP/asep84c28a.php
ορθογραφία :http://www.alfavita.gr/ASEP/asep84c6e.php
γραμματική: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep84c6d.php
ετυμολογία λέξεων :http://www.alfavita.gr/ASEP/asep84c6c.php
συνώνυμα, αντώνυμα, σημασίες λέξεων: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep84c6b.php
νεότερη ελληνική γραμματολογία: http://www.alfavita.gr/ASEP/asep83c26a.php
ειδική διδακτική στη λογοτεχνία:http://www.alfavita.gr/ASEP/asep83c24a.php


Ο ...πουρές έγινε πλέον το αγαπημένο μου φαγητό...Και με κοκκινιστό είναι ό,τι πρέπει!!!

ΕΓΙΝΑ ΑΓΝΩΡΙΣΤΗ (κιόλας;)

Βγήκα το απογευματάκι με δυο φίλες μου να ξελαμπικάρω λίγο από το διάβασμα...
Δε με αναγνωρίζουν κατά τα λεγόμενά τους...Κι αναρωτιέμαι...τόση μαλάκυνση εγκεφάλου έπαθα με το διάβασμα;
Αφενός φαινόμουν πολύ "Κομμένη" στο πρόσωπο...Αφετέρου μιλούσαν και ήμουν αλλού. Προσπαθούσα να μπω στη συζήτησή τους κι αδυνατούσα. Με ρώτούσαν κάτι κι έπρεπε να με ταρακουνήσουν για να επανέλθω και να τις προσέξω...Μάταια τους εξηγούσα ξανά και ξανά ότι δεν τρέχει κάτι με μένα...Ότι δε με απασχολεί κάτι (εκτός ασεπ). Κοντέψαμε να παρεξηγηθούμε γιατί θεώρησαν ότι κάτι σοβαρό έχω και δεν τους το λέω να ξαλαφρώσω. Ανάκριση κανονική...Βρε καλές μου, βρε χρυσές μου, δεν έχω κάτι. Απλά ο εγκέφαλός μου κοντεύει να "καεί"...Δεν επικοινωνώ με το περιβάλλον, πως το λένε; Δε μπορώ να σας παρακολουθήσω, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα αυτή τη στιγμή, δε μπορώ να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει. Black out έχω πάθει...Μα κανονικό όμως...Οι διακόπτες εντελώς κατεβασμένοι!!!
Βέβαια, δεν με είχαν ξαναδεί έτσι...Αλλού γι αλλού. Με το βλέμμα καρφωμένο στο υπερπέραν, με ένα συνεχόμενο χασμουρητό, με τη ματιά της "Κοιμισμένης γελάδας"...
Προσπάθησαν να με αρχίσουν στα κρασάκια για να αρχίσω να "Κελαηδάω". Δεν άγγιξα!!
Την έβγαλα με βαρύ νες καφέ και καυτή σοκολάτα. "Ρε συ, πας καλά; Εσύ να πίνεις ζεστή σοκολάτα; Δεν έχει μπυρόνια σήμερα;"
Εμ βέβαια, στις τελευταίες μας εξόδους είχαμε γίνει ντίρλα ομαδικώς. Να κερνάω εγώ τα πρώτα ποτάκια, οι άλλες τα επόμενα, κέρασμα στο κέρασμα γινόμασταν τύφλα...Σήμερα αυτές πλακώθηκαν στα κρασάκια κι εγώ στα "υγιεινά"...Πάει χάλασε ο κόσμος. Κι όταν τους είπα ότι δε θέλω να φτιάξω κεφάλι γιατί θα γυρίσω στο σπίτι να διαβάσω, έμειναν άφωνες...
Τι να κάνουμε κορίτσια, έτσι είμαι εγώ...Παλαβή....Όταν μου κάτσει κάτι, τελείωσε...Τώρα τέρμα τα ξύδια και οι καταχρήσεις για 3 βδομαδούλες...
Ελπίζω να μη γίνει μόνιμη κι εκτεταμένη ζημιά, να επανέλθω στα φυσιολογικά μου μετά τα χριστούγεννα....
Η πλάκα είναι ότι αν καεί ο εγκέφαλος θα είναι για το τίποτα...Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές. Το να περάσεις στον ασεπ δεν είναι μόνο θέμα διαβάσματος. Τσέκαρα αυτές τις μέρες τα τεστάκια που κυκλοφορούν από τα διάφορα φροντιστήρια. Δεν είναι θέμα γνώσεων όλα αυτά, είναι και θέμα να σου κάτσει η απάντηση από κωλοφαρδία...
Δεν είναι δυνατόν μια φιλόλογος να τα ξέρει ΌΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟλα αυτά. Άντε να ξέρεις καλά την ύλη που σου δίνουν. Τα υπόλοιπα; Να ξέρεις όλη την αρχαία ελληνική γραμματολογία, όλα τα στάδια της νεοελληνικής ποίησης και πεζογραφίας, τις λογοτεχνικές σχολές, τα μέτρα, τη στιχουργική. Είναι όμως δυνατόν να σου βάζουν ερώτηση του στυλ " όταν πέθανε ο Ρήγας Φερραίος ποιός από τους παρακάτω ποιητές γεννιόταν;". Και στη συγκεκριμένη ερώτηση μπορείς να δώσεις την απάντηση χρονολογικά. Αν όμως σε ρωτήσουν "Η πρώτη έκδοση του τάδε ποιήματος σε ποιά πόλη έγινε και ποιά χρονολογία;" είναι δυνατόν να ξέρεις ΌΛΑ τα έργα του κάθε ποιητή πότε εκδόθηκαν και σε ποιά πόλη;
Ενδεικτικές ερωτήσεις...
Η σωστή σειρά στα παρακάτω έργα του Κ. Παλαμά (από το παλαιότερο προς το νεότερο) είναι:
α. Ο δωδεκάλογος του Γύφτου – Τραγούδια της πατρίδος μου – Η ασάλευτη ζωή – Η φλογέρα του βασιλιά.
β. Τραγούδια της πατρίδος μου – Η ασάλευτη ζωή – Η φλογέρα του βασιλιά – Ο δωδεκάλογος του Γύφτου.
γ. Τραγούδια της πατρίδος μου – Η ασάλευτη ζωή – Ο δωδεκάλογος του Γύφτου – Η φλογέρα του βασιλιά.
δ. Η ασάλευτη ζωή – Τραγούδια της πατρίδος μου – Η φλογέρα του βασιλιά – Ο δωδεκάλογος του Γύφτου.
Το Σονέτο ιταλογενούς μορφής αποτελείται από δύο τετράστιχες στροφές και δύο τρίστιχες, πραγματεύεται ποικίλα θέματα και το κυρίαρχο νόημα εντοπίζεται συνήθως:
Α) στην α στροφή
Β) στη β στροφή
Γ) στη γ στροφή
Δ) στη δ στροφή
Μα είναι δυνατόν;
Τα αναφέρω αυτά ενδεικτικά. Και είναι από τις ερωτήσεις που θεωρούνται βατές. Δεν είναι όμως δυνατόν να μπορείς να το κάνεις αυτό για όλους τους ποιητές και τους πεζογράφους που έχεις να μελετήσεις. Πόσα πιά να θυμάται αυτό το ρημάδι το μυαλό;;
Αν κάνουμε μια σούμα σε όλες αυτές τις τόσο αναλυτικές απαντήσεις που ζητάνε, καταλήγουμε ότι χρειάζεται μεγάλη κωλοφαρδία να απαντήσεις σε όλα σωστά. Γιατί αν δώσεις λάθος απάντηση, αρχίζει η αρνητική βαθμολογία και παίρνεις τον πούλο...
(Για αλλού ξεκίνησε η εγγραφή, είχα δεν είχα πάλι στον ασεπ τη γύρισα...α πα πα...)
Τέλος πάντων...Η προσπάθεια μετράει...Ελπίζω (επαναλαμβάνω) να μην είναι μόνιμη η ζημιά!!!

Η ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΕΥΡΩΣΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ !!!

Ναι, είναι κάτι γνωστό σε μένα...Από τότε που κάναμε κλινική ψυχολογία στη σχολή αναγνώρισα τα συμπτώματα πάνω μου. Αυτή η εμμονή μου πριν κάνω κάτι να έχει προηγηθεί απαραιτήτως κάτι άλλο. Αυτή η εμμονή μου στην τάξη....Πριν κοιμηθώ να είναι όλα τακτοποιημένα, πριν διαβάσω να είναι όλα τακτοποιημένα, πριν κάνω οτιδήποτε να τα έχω βάλει όλα σε μια τάξη.
Ψυχαναγκασμός σε όλο του το μεγαλείο. Όσες φορές προσπάθησα να τα αφήσω όλα χύμα καταπιεζόμουν. Το πάλεψα πολλές φορές, αλλά μάταια...
Τώρα το ζω στη μεγαλύτερή του έξαρση...ΠΡΕΠΕΙ να στρώνομαι καθημερινά στο διάβασμα, αλλά οι ρυθμοί της ζωής μου είναι τέτοιοι που έχω ελάχιστο χρόνο. Ούτε να ξενυχτήσω δε μπορώ πλέον μια και το πρωί πρέπει να σηκωθώ στις 7 για να πάω τη μικρή στο σχολείο και μετά να κάνω ιδιαίτερα. Αν νυστάζω όλη μέρα δε θα αποδώσω...Οπότε το ξενύχτι κομμένο...

Σκέφτομαι ότι αυτή τη φορά η ιδεοψυχαναγκαστική μου νεύρωση με βοηθάει...Ναι, αλήθεια...
Το θέμα ξεκίνησε ως εξής: Πρέπει να διαβάσω, και Πρέπει να το κάνω με όρεξη...
Βρήκα λοιπόν ένα μέρος αναπαυτικό για μένα, που σημαίνει ένα μεγάλο χαμηλό τραπεζάκι, μαξιλάρες κάτω ώστε να το φτάνω και πολύ χώρο γύρω γύρω ώστε να απλώνω τις σημειώσεις μου...
Οργάνωσα το χώρο λοιπόν...
Μετά οργάνωσα την ύλη μου...Εγραψα κατεβατούρες όχι μόνο με την ύλη, αλλά και με τα συγκεκριμένα βιβλία που θα διαβάσω...Μετά κατέγραψα και τις σελίδες που πρέπει να διαβάσω από κάθε βιβλίο. Είναι ένας ωραίος τρόπος να βλέπεις την ύλη να "φεύγει" καθώς σβήνεις σιγά σιγά τις σελίδες...
Στη συνέχεια ξεκίνησα να διαβάζω...
Θα με ρωτήσετε τώρα τι σχέση έχει η παραπάνω οργανωτικότητά μου με τη νεύρωση που λέγαμε...
Πως δεν έχει...Συνήθισα πλέον και για να διαβάσω πρέπει να γίνεται κάθε φορά το ίδιο...
Δε διαβάζω αν δεν πάω στο τραπεζάκι μου με τις μαξιλάρες... Και κάθε μέρα κάνω πάντα τα ίδια πράγματα: κάτω δεξιά στο πάτωμα οι σημειώσεις, αριστερά τα βιβλία που πρέπει να διαβάσω. Μπροστά μου το τετράδιο που κρατάω σημειώσεις και το βιβλίο που διαβάζω. Απαραιτήτως αναμμένα τα κεράκια και τα αρωματικά λαδάκια...
Μα κάθε φορά τα ίδια...
Δεν υπάρχει περίπτωση, κάποια στιγμή θα γίνω παρανάλωμα με τα κεριά...ή θα μπερδέψω τον καφέ με το βάζο με τα λαδάκια και θα με τρέχουν με δηλητηρίαση....
Σκέφτομαι ότι σε λίγο θα απαιτώ από τους μαθητές μου να κάνουμε μάθημα εκεί (πω πω...ρόμπα θα γίνω...) με τα κεράκια και τις σημειώσεις στο πάτωμα...
Κανένας ψυχίατρος σας βρίσκεται; Γιατί ναι μεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να απαλλαγώ από τη ρημάδα την ιδεοψυχαναγκαστική, αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω διαφορετικά!!!

ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ (με αιτία ή χωρίς;)

Ζόρικα τα πράγματα...Σε λίγο θα δώσω Ασεπ μαζί με χιλιάδες άλλους ταλαίπωρους που μετά από χρόνια σπουδών προσπαθούν να δουν στον ήλιο μοίρα...

Δεν ξέρω αν θέλω να περάσω. Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ αυτό που κάνω, μου αρέσει να διδάσκω και κυρίως να μεταδίδω τις γνώσεις μου στα παιδιά και να τα βοηθάω να αγαπήσουν τη γλώσσα μας. Βλέπω όμως πως μεταλλάσσονται οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στα σχολεία και τρομάζω. Δε μπορώ να δεχτώ ότι όλοι ήταν έτσι από την αρχή. Σίγουρα θα είχαν την ίδια αγάπη για το "επάγγελμά" τους με μένα. Δεν ξέρω τι φταίει κι έχουν καταντήσει έτσι. Φοβάμαι ότι αν κι εγώ διοριστώ σε δημόσιο σχολείο θα μπω στο "σύστημα" . Και τότε σίγουρα θα είμαι δυστυχισμένη. Δε θέλω να το δω ως επάγγελμα, δε θέλω να το δω σα μέσο να βγάλω χρήματα...

Διαβάζω λοιπόν...Εμπλουτίζω τις γνώσεις μου. Κι αν ακόμα δεν περάσω, είμαι ικανοποιημένη που μαθαίνω καινούργια πράγματα. Που μου δόθηκε ένα κίνητρο να καλύψω τα κενά μου και να εμβαθύνω περισσότερο σε αυτά που διδάσκω. Προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην οικογένειά μου, απέναντι στους μαθητές μου, απέναντι σε όλα όσα έχω αναλάβει. Και είμαι υποχρεωμένη να βάλω προτεραιότητες δυστυχώς.

Πρώτα το παιδί μου και η οικογένειά μου, μετά οι μαθητές μου, μετά το διάβασμα...Κι αν υπάρχει χρόνος...

Νιώθω ότι φτάνω στα όριά μου τελευταία...Έχω φτάσει στο σημείο να ακυρώνονται ιδιαίτερα και να χαίρομαι που βρίσκω χρόνο για διάβασμα. Και μετά σκέφτομαι ότι με τις ακυρώσεις αυτές μειώνεται ο οικονομικός προυπολογισμός της οικογένειάς μου. Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, να τους προσφέρω περισσότερη οικονομική άνεση ή να ασχοληθώ με την επαγγελματική μου προοπτική; Προσπαθώ να κάνω το διάβασμα όσο πιο ευχάριστο γίνεται, γιατί υπάρχουν μαθήματα όπως η νεώτερη ιστορία που μέχρι τώρα αρνήθηκα να ασχοληθώ. Κι αν κάτι με απωθεί θεωρώ αδύνατο να το κατακτήσω...Προσπαθώ να το κάνω με όρεξη.

Αλλά προβληματίζομαι...

Κι αν τελικά περάσω στις εξετάσεις, διοριστώ και χάσω αυτή τη χαρά που μου δίνουν τώρα τα ιδιαίτερα; Αν καταντήσω ένας δημόσιος υπάλληλος που μπαίνει στην τάξη, λέει το μάθημα και φεύγει; Χωρίς να ασχοληθεί με καθένα από τα παιδιά ξεχωριστά, χωρίς να τα συμβουλέψει εκτός μαθήματος, χωρίς να ασχοληθεί με τα προβλήματά τους;

Δε μπορώ να φανταστώ έτσι τον εαυτό μου...

Ξέρω ότι οι σκέψεις μου αυτές θα έχουν αντίκτυπο στις εξετάσεις. Πιστεύω απόλυτα ότι όταν θέλεις κάτι πραγματικά το πετυχαίνεις. Το θέμα είναι το θέλω πραγματικά;

ΕΧΩ ΚΑΛΟ...ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΚΤΩ...

Ναι, το ξέρω, είμαι αγύριστο κεφάλι...Πολλές φορές όταν νιώθω ότι με αδικούν πάω να το βάλω στα πόδια και να κλείσω πόρτες πίσω μου, να απομονωθώ από όλους κι από όλα. Παλεύω μέχρι τελικής πτώσεως να βρω το δίκιο μου κι αν δεν το βρω, απλά κάνω πίσω...

Σκέφτομαι όμως ότι ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Όταν καθίσεις και σκεφτείς μερικά πράγματα καταλαβαίνεις το λάθος που έκανες και προσπαθείς να γίνεις καλύτερος.

Ενα πράγμα δεν πρόκειται να αλλάξω ποτέ μου. Αυτά που πιστεύω εγώ σωστά, τη δική μου ιδεολογία και το δικό μου τρόπο σκέψης δεν πρόκειται να τα αρνηθώ ποτέ, ούτε να τα ξεπουλήσω. Αυτός ήταν πάντα ο λόγος που δεν τα πήγαινα καλά με τους περισσότερους ανθρώπους. Τα δικά μου πιστεύω δεν είναι μια μαλακία που μια ωραία πρωία μου έκατσε στον εγκέφαλο. Πάντα όταν καταλήγω κάπου έχει προηγηθεί μακροχρόνια τριβή με το θέμα. Ναι, είναι ελάττωμά μου αυτό...Δε θέλω να βγάζω εύκολα συμπεράσματα. Δε θέλω να είμαι άδικη. Δε θέλω να λειτουργώ παρορμητικά. Κυρίως όμως δε θέλω να προσπαθεί κανένας να με αλλάξει. Κι αυτό μου στοιχίζει καθημερινά...

Μπορεί ένα θέμα να το "ζαλίζω" μέρες, μήνες, χρόνια, αρκεί το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξω να είναι σίγουρο για μένα...

Εχω καταλήξει στο ότι δεν έχει σημασία ΠΟΣΟΥΣ ανθρώπους έχεις γύρω σου. Δε με νοιάζει αν είμαι γενικώς αποδεκτή. Δε με νοιάζει που με θεωρούν ιδιόρρυθμη ή παλαβή. Γενικά δε με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων...

Με νοιάζει να ξέρω ότι τα ελάχιστα άτομα στα οποία έδωσα την ψυχή μου με πιστεύουν. Πολλές φορές έχω βρεθεί ολομόναχη. Ψυχικά ολομόναχη...Πάντα όμως βρήκα τη δύναμη να επιβιώσω. Πάντα βρήκα μέσα μου τη δύναμη να ξεπεράσω απίστευτες καταστάσεις. Κι αυτό είναι που μου δίνει κουράγιο. Ότι ο αγώνας είναι όλος δικός μου και ξανασηκώθηκα μόνη μου...

Ασυναρτησίες...Δικές μου σκέψεις με αφορμή κάποια γεγονότα που με έφεραν στο αμήν. Δικό μου το λάθος; Οι άλλοι δεν κατάλαβαν; Δεν ξέρω, ο χρόνος θα δείξει...



Συνεχίζω λοιπόν...Είτε παρεξηγούμαι είτε όχι...Είτε αρέσουν αυτά που σκέφτομαι είτε όχι...

ΔΕΝ ΚΛΕΙΣΑΜΕ...

Για κάποιους το διαδίκτυο είναι τρόπος επιβεβαίωσης της ύπαρξής τους, να νιώθουν "δημοφιλείς".
Για κάποιους άλλους είναι τόπος επίδειξης γνώσεων ή δημοσίευσης ποιημάτων, διηγημάτων και λοιπών φιλοσοφικών παραληρημάτων...
Για άλλους είναι τόπος για "Ψωνιστήρι"...
Για μένα ο χώρος αυτός (όπως και ο προηγούμενος ) ήταν καθαρά και μόνο τόπος σκέψεων δικών μου...Όσο κι αν κάποιοι με κατηγόρησαν ότι σκοπός μου ήταν το "ξεκατίνιασμα".

Διαπίστωσα πολύ γρήγορα ότι ελευθερία λόγου - όσο κι αν το θέλουμε και το φωνάζουμε - ΔΕΝ υπάρχει. Αφενός γιατί ο κάθε πυροβολημένος χωρίς να σε ξέρει διατυπώνει "άποψη", αφετέρου γιατί υπάρχουν πολλοί "καλοθελητές" που τεχνηέντως σου σκάβουν το λάκκο.
Κι όλα αυτά καλά, ως τη στιγμή που επηρεάζουν την προσωπική ή την οικογενειακή σου ζωή..
Πέρα από την ανάγκη μου να "μιλήσω" έστω και μέσω ιστοσελίδας για κάποια θέματα που με απασχολούν, πέρα από την ανάγκη μου να "Συζητήσω" κάποια θέματα έστω και με αγνώστους, προτεραιότητα στη ζωή μου είναι η ηρεμία στην καθημερινότητά μου...
Ως εδώ λοιπόν!!!

Πάντα στη ζωή μου έχω το θάρρος της γνώμης μου. Δε φοβάμαι να ζητήσω συγγνώμη αν έσφαλα. Πολλές φορές ακόμα κι όταν έχω δίκιο θα ρίξω το λάθος σε μένα για να σταματήσει μια παρεξήγηση...Λάθος μου λοιπόν που έκανα εγγραφή με πραγματικά όνόματα στη οποία θίχτηκαν άτομα. Λάθος μου γενικώς που άνοιξα μπλόγκ. Λάθος μου που τόλμησα να πω ξεκάθαρα τη γνώμη μου. Και μεγαλύτερο ακόμα λάθος μου που επέτρεψα σε άτομα που δε με γνωρίζουν να δημιουργήσουν αναστάτωση στη ζωή μου...

Γιατί αν ακολουθώ κάτι πιστά στη ζωή μου είναι το να είμαι (ή να προσπαθώ να είμαι ό,τι κι αν μου κοστίσει) αντικειμενική...Κι αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι , είναι η εμπάθεια!!!
Όποιος λοιπόν μπήκε στον κόπο να "ψάξει" την ψυχή μου και να καταλάβει τι είμαι, ξέρει πως λειτουργώ. Οι υπόλοιποι απλά "υποθέτουν"...Και βγάζουν και συμπεράσματα!!!
΄
Παρόλα αυτά, ενώ η αρχική (παρορμητική) σκέψη μου ήταν να κλείσω το μπλόγκ μου και να αποσυρθώ στο καβούκι μου, άλλαξα γνώμη. Γιατί δε μου αρέσει να το βάζω στα πόδια. Μπορεί κάποιες φορές να λέω στους άλλους αυτό που θέλουν να ακούσουν, αλλά τα πιστεύω μου δεν τα αλλάζω... Ξέρω ότι δε μπορώ πλέον να γράφω ό,τι σκέφτομαι γιατί "λογοκρίνομαι" και μάλιστα από άσχετους αγνώστους. Θα είμαι πιο προσεκτική λοιπόν στο εξής...Αλλά θα είμαι ο εαυτός μου και σε όποιον αρέσει...

ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΘΕΤΗ !! (να τους φιλήσω και τα χέρια;)

Βέεεεεεεεεεεβαια, στάθηκα τυχερή φέτος. Ή καλύτερα για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ΒΡΗΚΑ ΒΥΣΜΑΤΑΚΙ φέτος...Για να είμαστε ακόμα πιο σαφείς το βυσματάκι μου ήταν το εξής (όποιος γελάσει να του καεί το πισί): ο οδοντίατρός μου τυγχάνει να ήταν συμμαθητής της μαμάς μου (πως λέμε ο συμπέθερος του ανηψιού του θείου της αδερφής του ξαδέρφου μου; κάτι τέτοιο...) Αυτός ο οδοντίατρος λοιπόν τυγχάνει φίλος του καινούργιου διευθυντή της δευτεροβάθμιας. Του συνέστησε λοιπόν να με προσλάβει στην πρόσθετη διδακτική στήριξη. Γιατί ως γνωστόν, στην ΠΔΣ δουλεύουν ΜΟΝΟ όσοι προταθούν από το διευθυντή της δευτεροβάθμιας ή οι "γνωστοί" του εκάστοτε λυκειάρχη. Ή βρίσκεις βυσματάκι λοιπόν, ή κάθεσαι στο σπιτάκι σου και δουλεύουν μόνο οι "έξυπνοι" ... Όχι πως θα μου έκανε χάρη δηλαδή, αν σκεφτεί κανείς ότι έχω τελειώσει το 1995, ότι δουλεύω ιδιαίτερα σε όλες τάξεις επί 14 χρόνια, ότι έχω προυπηρεσία σε φροντιστήρια, κλπ κλπ...Ο κύριος διευθυντής, ενώ αρχικά είπε ότι θα με προσλάβει, άρχισε να στέλνει πίσω τους καταλόγους με τα ονόματα των "γνωστών" των γνωστών του, με σκοπό να προσλάβει μόνο τους δικούς του γνωστούς (κι όχι τους γνωστούς των γνωστών του...καλέ, μη μπερδεύεστε...όχι ακόμα τουλάχιστον). Φρίκαρε ο οδοντίατρος, κόντεψε να πλακωθεί με το φίλο του το διευθυντή. Μα να τον "γράφει" έτσι; Επέμενε λοιπόν, όχι για καλό δικό μου, αλλά λόγω θέματος γοήτρου δικού του. Να με πάρει οπωσδήποτε ο φίλος του να δουλέψω...Και με πήρε ο κύριος διευθυντής...Μου έκανε την τεράστια χάρη να με προσλάβει... Είμαι τόσο τυχερή που κατάφερα φέτος να πάρω το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ωράριο των 4 (!!!) ωρών την εβδομάδα!! Γιατί για τέτοιου είδους πρόσληψη μιλάμε, δεν πιστεύω να νομίσατε κάτι άλλο ε;;;;


Αρχικά υπήρξε ένα "μπέρδεμα". Μου ανακοίνωσαν ότι με πήραν σε ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη...Μετά μου ανακοίνωσαν ότι με πήραν ΜΕΣΑ στην πόλη μου...Σε υποβαθμισμένο όμως σχολείο...Μια χαρά είπα εγώ, τουλάχιστον θα βοηθήσουμε τα παιδιά αυτά να μάθουν κάτι , και...πήγα να υπογράψω τη σύμβαση...

Οι...συνάδελφοι....είχαν όλοι πάρει το πτυχίο τους ΜΕΤΑ το 2000. Κάποιοι το είχαν πάρει και φέτος, το 2008. Είδα τις καταστάσεις των συναδέλφων στο σχολείο που με πήραν και φρίκαρα!!! Εκτός από μένα κι άλλον ένα ταλαίπωρο που είχε πάρει πτυχίο το 1993, ΟΛΟΙ ήταν τα γνωστά "πιπίνια". Και ακολούθησαν τα γνωστά παρατράγουδα....

"Τι μαθήματα κάνουν στη Β Λυκείου;" "Που θα βρούμε τα βιβλία;" "Πως θα μπούμε στην τάξη να κάνουμε μάθημα;" "Τι να λέμε στα παιδιά;" "Εδώ που είναι υποβαθμισμένη περιοχή, που τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για τα μαθήματα, πως θα δουλέψουμε;", "Να τους λύνουμε μόνο τις ασκήσεις;"


Ναι, παιδάκια μου...Ετσι ακριβώς...Θα μπείτε στην τάξη με το βοήθημα, θα τους πείτε τις απαντήσεις για τις ασκήσεις του σχολείου και θα φύγετε...Ετσι να το κάνετε το μάθημα...Αφού θέλατε με το που πήρατε το πτυχίο σας να "βολευτείτε", μπείτε τώρα στην τάξη να φάτε τα παλούκια...

Δε μίλησα καθόλου στη "μάζωξη" με τον υπεύθυνο και τους συναδέλφους. Τι να έλεγα άλλωστε; Ήταν φανερό ότι οι περισσότεροι ήταν ήδη γνωστοί του λυκειάρχη και είχαν ξαναδουλέψει στο ίδιο σχολείο..Κάποιοι ήταν παιδιά συναδέλφων τους...Και φυσικά ο λυκειάρχης απαίτησε να ξαναδουλέψουν εκεί. Θα αφήσω ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ τους μαθητές να κρίνουν μόνοι τους..

Παρόλο που ξέρω ότι του χρόνου, όταν ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ μου απαιτήσουν από το διευθυντή να ξαναπάω να τους κάνω μάθημα, θα λάβουν τη γνωστή απάντηση :" δεν το κανονίζουμε εμείς αυτό παιδάκια, όποιον σας φέρουν..." . Βέβαια, εγώ δεν είμαι γνωστή του ...

Συν τοις άλλοις, αυτό που με εξόργισε περισσότερο απο όλα ήταν το "τουπέ" μερικών συναδέλφων...Ηταν μια "φιλόλογος", που σπούδασε (λέμε τώρα...) ανθρωπιστικές επιστήμες , η οποία με στόμφο δήλωνε τα εξής: "Ίσα κι όμοια έχουμε γίνει όλοι πια...Οι κλασσικοί φιλόλογοι, οι ιστορικοί - αρχαιολόγοι, ακόμα και οι ΦΠΨήδες, όλοι ίσα κι όμοια γίναμε...Και έρχονται οι ΦΠΨήδες κι έχουν την απαίτηση να διδάξουν αρχαία και λατινικά. Που εγώ πέρασα κλασσική φιλολογία με μέσο όρο 19, κι εκείνοι με 17..."


Τι μας λες μωρή; Φιλόλογοι δεν είμαστε όλοι; Την ίδια δουλειά δεν κάνουμε; Το ίδιο πανεπιστήμιο δεν τελειώσαμε; Σου έμαθε κανείς εκεί στο Πανεπιστήμιο ότι ένα απλό χαρτί δεν χρησιμεύει τίποτα άλλο από το να το βάλεις στον κώλο σου; Ότι τον άνθρωπο και τον εκπαιδευτικό δεν τον κάνει το κωλόχαρτο , αλλά το μεράκι του γι αυτό που σπούδασε; Η ικανότητά του να μεταδίδει τις γνώσεις του στους μαθητές, αλλά κυρίως η ικανότητά του να πλησιάζει τους μαθητές και να τους κάνει να ΘΕΛΟΥΝ να μάθουν; Ποιά είσαι εσύ που κρίνεις έτσι τη δουλειά των άλλων; Η δική σου δουλειά ποιά είναι; Οι μαθητές σου τι λένε;

Σκέφτηκες ότι κάποιοι ΦΠΨήδες επέλεξαν αυτό το τμήμα ως πρώτη τους επιλογή γιατί πέρα από τις ξερές γνώσεις ήθελαν να πάρουν και βασικές γνώσεις παιδαγωγικών και ψυχολογίας; Ότι ήθελαν να ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΙ να μπουν σε αίθουσα και να διαπαιδαγωγήσουν εφήβους κι όχι να τους κάνουν τους ξερόλες; Όχι φυσικά, δεν το σκέφτηκες...Προφανώς γιατί η μαμά σου κι ο μπαμπάς σου σου δίδαξαν ότι πρέπει να σπουδάσεις για να θεωρείσαι ΚΑΤΙ στη ζωή σου. Εστω κι αν αυτό το κάτι είναι ένα μάτσο ΥΠΕΡΟΠΤΙΚΑ ΣΚΑΤΑ!!!

Για τέτοιο "Συνάφι" ανθρώπων μιλάμε στην πλειοψηφία τους. Παίρνουν ένα πτυχίο και νομίζουν ότι είναι κάτι...Αν σιχαίνομαι κάτι στη ζωή μου είναι αυτό το συνάφι...Που προβάλλει ένα πτυχίο και υποτιμάει τους άλλους. Και να φανταστεί κανείς ότι απευθύνονται με αυτόν τον τρόπο σε συναδέλφους τους...

Δεν πειράζει...Εχω μάθει ένα πράγμα όλα αυτά τα χρόνια. Τη δουλειά μου δεν την κρίνει κανένας "ειδήμονας", κανένας "διευθυντής", και ΚΥΡΙΩΣ, κανένας συνάδελφος...Την κρίνουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ οι μαθητές μου...


Γι αυτό μπορώ και κοιμάμαι ακόμα με ήσυχη τη συνείδησή μου . Κι αν κάποιοι με θεωρούν "προνομιούχα" που δουλεύω πάλι στην ΠΔΣ, έχω να τους απαντήσω το εξής: Ναι, καλά κάνω και δουλεύω...ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ!!!


(Ψωνάρα δεν υπήρξα ποτέ μου...Ούτε υπερόπτης...Ούτε διαλάλησα ποτέ τα πτυχία μου...Ούτε εμφανίζομαι με τις 2-3 ιδιότητες που θα μπορούσα να προβάλλω επαγγελματικά...Αν με εξοργίζει όμως κάτι, είναι ότι τη σήμερον ημέρα όποιος έχει ένα κωλόχαρτο - πτυχίο νομίζει ότι είναι κάποιος...Εστω κι αν πέρασε στο πανεπιστήμιο λόγω πτώσης των βάσεων ή λόγω επιμονής του μπαμπά και της μαμάς... Αυτά τα ολίγα...Κύριοι "συνάδελφοι"...)

WELCOME BACK....

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ...

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ....

ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ΝΕΩΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΝ....

ΕΠΕΙΔΗ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΜΕ ΨΑΧΝΕΤΕ....

Αποφάσισα να αλλάξω το url του ιστολογίου μου και σε λίγες μέρες δε θα μπορείτε να με βρείτε με το link που έχετε...Δε φιλοδοξώ ούτε να με διαβάζουν πολλοί, ούτε να εμφανίζονται οι εγγραφές μου στα ελληνικά blogs. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εκφράζομαι ελεύθερα και να μπορώ να ακούω τις απόψεις των ατόμων που με ενδιαφέρουν... Οπότε... Κάνω σιγά σιγά τις απαραίτητες αλλαγές και όταν τακτοποιηθούν όλα θα σας αφήσω τη νέα μου διεύθυνση στο προφίλ σας στο pathfinder.

Επίσης θα αλλάξει το ψευδώνυμό μου.....

ΑΓΙΟ ΕΙΧΑ (πάλι....)

Αναρωτιέμαι τι κακό είναι αυτό με μένα...Τη μια πέφτω από μπαλκόνι και δεν παθαίνω τίποτα (άντε να βγάλουμε την κόρη το όνομα της αγίας Αννας που μας βοήθησε...). Την άλλη πάω στον άλλο κόσμο και επιστρέφω καμαρωτή καμαρωτή μετά τη γέννα (ε, ας της δώσουμε και το όνομα της Παναγίας που μας βοήθησε...)

Χτες όμως... Α, γιόρταζαν οι Αγγελοι και οι Μιχάληδες...Να το χω στα υπόψη μου, αν κάνω δεύτερο τέκνο και είναι αγόρι, δυο ονόματα θα πάρει κι αυτό...

Τώρα εγώ είναι να σταυροκοπιέμαι...Ή είμαι όντως ο Τιραμόλα, ή κάποια στιγμή θα μου ανακοινώσουν πως όλα μου τα κόκκαλα είναι σπασμένα και δεν το χω πάρει χαμπάρι...

Χτες που λέτε...Δύσκολη μέρα...Ξύπνημα στις 7.00, κολυμβητήριο και μετά στο καπάκι ιδιαίτερα...Μετά το τέλος του πανικού, θα άραζα επιτέλους μια και μόνο Σάββατο απόγευμα έχω και Κυριακή ελεύθερα...Ναι αμέ...Με το που τελείωσα τα ιδιαίτερα λέω "δεν πάω να πλύνω στα γρήγορα τη βεράντα να είναι καθαρή καθαρή και μετά τρώμε το μεσημεριανό, ώστε να αράααααααααααααααξω την υπόλοιπη μέρα;" Ναι , καλά...

Μέσα στον πανικό, με τη μικρή να σκούζει "πεινάααααααααααωωωωωωωωωωωω", τρέχω στη βεράντα, ρίχνω tide και χλωρίνη, κι αρχίζω να τρέχω πάνω κάτω σκουπίζοντάς την με ΑΘΛΗΤΙΚΑ παπούτσια...Μαντέψατε τη συνέχεια ε; Εμ μόνο εγώ δεν την μάντεψα η πανηλίθια...Γιατί να τρέχεις στις σαπουνάδες με τα αθλητικά, να έχεις τη σκυλάρα την Ίρμα να σου κάνει χαρούλες, η κόρη να φωνάζει πως πεινάει, να προσπαθείς να τα κάνεις όλα γρήγορα, ήταν αναμενόμενο...

Με το ένα χέρι κρατούσα τον κουβά κι έρριχνα νερά, με το άλλο σκούπιζα...Αυτό το βίτσιο μου όταν κάνω μια δουλειά να χρησιμοποιώ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ χέρια για διαφορετικά πράγματα είναι απίστευτο...Σνττττττττττττοοοοοοοοουυυυυυυυυυυππππππππππππ!!!!!!!!!!

Ούτε πατινάζ να έκανα...Και καθώς έπεφτα είχα και τη σκέψη να προλάβω να μην πέσω με τη μέση, ούτε με τα μούτρα...έπεσα λοιπόν με το αριστερό γόνατο το οποίο - παρένθεση - εδώ και δυο βδομάδες με πονάει προφανώς από το παλιότερο (!) ξανά - πέσιμο πάλι πάνω σε αυτό...Πονούσε πονούσε, την έφαγε χτες ΠΑΛΙ για τα καλά...Με το αριστερό γόνατο έπεσα...Γλίτωσα τη μέση, γλίτωσα τη μούρη, την έφαγε το γονατάκι μου...

Στον κάτω όροφο ακούστηκε μόνο το ΜΠΟΥΜ κι έτρεξαν όλοι πάνω να δούνε τι έπαθα ΠΑΛΙ...Και με βρήκαν λούτσα, μέσα στα νερά και τις σαπουνάδες, με την ΙΡΜΑ πάνω μου να μου γλύφει τη μούρη...

Ευτυχώς σπάσιμο δεν είναι...Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι, αλλά αρνήθηκα κατηγορηματικά (αθάνατη - ξεροκέφαλη - Μελίνα) να πάω νοσοκομείο...Σιγά μην έτρωγα το υπόλοιπο Σάββατό μου στις ουρές του νοσοκομείου...Περπατάω κανονικά, το λυγίζω, αλλά οτιδήποτε το αγγίξει πονάει το ρημάδι...Κι έχει πρηστεί κι έχει αλλάξει και χρώμα ...Μπλαβισμένο όλο...

Συμπέρασμα...Ηλίθειε Τιραμόλα...Δε γίνεται να τα κάνεις όλα μαζεμένα κι όλα γρήγορα...

Επίσης...Ηλίθιε Τιραμόλα...Είναι δυνατόν με το γόνατο σε τέτοια χάλια σήμερα να μετακινείς σύνθετα και καναπέδες βάζοντας αντίσταση με τα πόδια σου;;; Ελεος δηλαδή...

Αυτή η ξεροκεφαλιά μου ρε γαμώτο...Κι αυτή η επιμονή μου πως ΜΠΟΡΩ να τα κάνω όλα μόνη μου....

Πάλι ο "άγιος" με έσωσε...Και να φανταστεί κανείς ότι δεν είμαι της εκκλησίας...Βρε λες; Να με δοκιμάζουν οι θεοί και οι αγίοι για να γίνω;;;;;

ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ!!!!!

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΝΤΑΛΙΚΕΡΗΣ...ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΕΤΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ...

Πήγα πάλι σήμερα στη δευτεροβάθμια να καταθέσω τα δικαιολογητικά για τον Ασεπ...Και τα νεύρα μου δεν περιγράφονται...

Λόγος πρώτος: οι κωλο-υπάλληλοι της δευτεροβάθμιας που νομίζουν ότι είναι από πρωθυπουργοί και πάνω...Αν εξαιρέσεις 2-3 άτομα με ειδικές ανάγκες που δουλεύουν εκεί, όλοι οι άλλοι έχουν μπει με τον γνωστό τρόπο : ο γνωστός που μας δίνει τη θεσούλα για να μην κουραζόμαστε στη ζωή μας...Και καλά να μπεις εκεί, δούλεψε τουλάχιστον κυρά μου και λίγο. Και κυρίως...δείξε λίγο ΣΕΒΑΣΜΟ στους συναδέλφους σου...Γιατί δε νομίζω το δικό σου το πτυχίο να είναι καλύτερο από το δικό μας, σύν το ότι εμείς ασκούμε το λειτούργημα που εσύ "έφτυσες" για να πάρεις τη θεσούλα στο γραφείο...Δε μπορείς να μας βλέπεις συνωστισμένους έξω από το γραφείο σου και να μας βρίζεις...Σιγά μωρή μην κουραστείς...Σιγά μη σου κόψουμε το δρόμο για να φτιάξεις το πρωινό καφεδάκι σου, την ώρα που ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ είμαστε στημένοι έξω από το γραφείο σου με τις ώρες, μήπως και δεήσεις και ελέγξεις τις αιτήσεις μας...Εσύ που άνοιξες με ευκολία τα πόδια σου στον κύριο τάδε ώστε να σε βάλει στη θεσούλα και να μπαστακωθείς για τα καλά...Ποιά νομίζεις ότι είσαι μωρή;;; Και μας λες να "κάνουμε πέρα" να περάσεις γιατί σου κλείνουμε το δρόμο προς την καφετιέρα; Και μπαίνουμε στο γραφείο σου και μας βρίζεις γιατί είναι πολύ "κουραστικό" για κάτι ηλίθιες σαν και σένα να ΕΛΕΓΞΕΙΣ μια αίτηση; Πατσαβούρα...Που κουράζεσαι και μόνο που τσεκάρεις χαρτιά; Αει στο διάολο πια...Παράσιτα...Αλλά ούτε τον εαυτό σας δε σέβεστε, τους συναδέλφους θα σεβαστείτε;;;

Λόγος δεύτερος: η ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ...Και τα γνωστά παρατράγουδά της...Περιμένεις σαν τον μαλάκα μήπως και -Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ!!!- δουλέψει λίγο αυτή η κωλο-αξιοκρατία...Και ελπίζεις ότι ίσως σε καλέσουν φέτος μια κι έχεις από το 1995 το πτυχίο στο χέρι...ΑΜ ΔΕ... Πάλι τα πιπίνια θα πάρουν...Ατομα που τελείωσαν πέρυσι και πρόπερσι, γιατί η μαμά τούς ή ο μπαμπάς τους ή ο γκόμενός τους έχει "μέσον". Ατομα που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, που δεν έχουν ιδέα για το τι διδάσκεται στα σχολεία, που τελείωσαν ένα πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να λένε ότι "σπούδασαν κάτι". Και κάτσε εσύ σαν το μαλάκα να δουλεύεις 13 χρόνια φουλ ιδιαίτερα και να βγάζεις τα μάτια σου διαβάζοντας κάθε χρόνο τα νέα βιβλία..Για ποιό λόγο; Ποιός αναγνωρίζει την αξία σου; Το κωλοσύστημα που είναι "ο καλύτερος γλύφτης παίρνει τη θέση;"

Αει στο διάολο πια...Ξεφτύλες...

Αντε και παίρνεις τη μεγάλη απόφαση και λες "θα πάω στα κανάλια"...Νομίζεις πως θα γίνει κάτι; Τα τρία σου θα πάρεις κι απο κει...ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται για το πρόβλημά σου, μόνο η Μπεζαντάκου, η Ντούβλη, η Βροχοπούλου και το που θα πάει η Λαζόπουλος τους νοιάζει...Τα ξέκωλα και όσοι έχουν "ψωμί"...

Τέτοια παιδεία σας αξίζει ρε...Τετοια κι ακόμα χειρότερη...Να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά σας άτομα που σπούδασαν επειδή το ήθελε η μαμά κι ο μπαμπάς. Που έμαθαν από μικροί στο γλύψιμο και την ξεφτύλα. Που δε σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε το λειτούργημά τους. Τέτοιους θέλετε βρε καραγκιόζηδες...

Αν ποτέ διοριστώ (ΑΝ...ΠΟΥ ΔΕΝ...) θα κάνω ειδικά σεμινάρια πόρρωσης, αναισθησίας και εκμετάλλευσης...Λόγω τιμής, θα το κάνω...Κι αν ποτέ μπω σε τάξη (που ΔΕΝ...) θα φροντίσω να διδάξω ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ στα παιδιά σας...Πως να γίνουν γλύφτες και ξεφτύλες...

Αει στο διάολο πια...

ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΟΥ...

Χτες έζησα μια πολύ τρομακτική εμπειρία...Ακόμα να συνέλθω από την τρομάρα που πήρα και δεν ξέρω πως θα το ξαναπεράσω...Η ιστορία έχει ως εξής...

Πριν μια βδομάδα μου τηλεφώνησε μια κυρία για να κάνω ιδιαίτερα στην κόρη της. Συνήθως κάνω τα μαθήματα στο σπίτι μου, με παρακάλεσε όμως αν μπορούσα να πηγαίνω εγώ, καθώς μένουν σε μια απομονωμένη περιοχή και δεν ήθελε η μικρή να κυκλοφορεί μόνη της το βράδυ. Δέχτηκα να πηγαίνω εγώ...Δώσαμε ραντεβού σε ένα κεντρικό σημείο για να έρθουν να με πάρουν γιατί θα ήταν δύσκολο να βρω μόνη μου το σπίτι...Πήγα λοιπόν χτες στις 7.00 που ήταν το ραντεβού μας και στήθηκα περιμένοντας τους...Η ώρα περνούσε κι άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια μήπως το ξέχασαν. Ανακάλυψα επιπλέον ότι είχα ξεχάσει να τους ζητήσω το τηλέφωνό τους και δεν είχαμε συζητήσει το πως θα με αναγνωρίσουν. Κάθισα στο αυτοκίνητο με αναμμένα τα alarm και περίμενα...Η ώρα περνούσε , τίποτα...

Την ώρα που έλυνα το χειρόφρενο για να φύγω, σίγουρη πως το ξέχασαν, έρχεται ένα άντρας με μηχανάκι και μου λέει "είστε η κυρία Μελίνα; ακολουθήστε με...". Μπροστά αυτός με το μηχανάκι, πίσω εγώ με το αυτοκίνητο...Μου φάνηκε παράξενη η φάση, να έρθει να με πάρει άντρας με ρούχα δουλειάς και εργαλειοθήκη στο μηχανάκι; Και που με πήγαινε;;;; Φύγαμε από τον κεντρικό δρόμο, μπήκαμε στα χωράφια, προχωρούσαμε, προχωρούσαμε, και δώστου προχωρούσαμε...Ούτε σπίτια, ούτε φώτα, δεν έβλεπα καλά καλά κι άναψα τελικά τα μεγάλα φώτα...Αρχισα να φρικάρω...Λέω "φαντάσου να είναι κανένας ανώμαλος...Που σε πάει; Στα χωράφια; Κι αν κάτι σου συμβεί εδώ πέρα τι θα κάνεις;" Και δώστου να προχωράμε...Σπίτια καθόλου, φώτα καθόλου...Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έχουμε μπει στο δρόμο του καινούργιου νεκροταφείου (μπρρρρρρρ!!!) . Ησύχασα λίγο γιατί προσανατολίστηκα και ξέρω ότι εκεί υπάρχουν ελάχιστα σπίτια...

Ο τύπος άρχισε να μου κάνει νόημα με το χέρι να παρκάρω το αυτοκίνητο. Λέω τρελλός είναι; Που να αφήσω το αμάξι; Στο μαύρο σκοτάδι; Βλέπω ότι στο σημείο που μου είπε να το αφήσω υπήρχε μια κατηφόρα με λίγα σπίτια. Αλλά και πάλι λέω, γιατί να μου πει να το αφήσω εδώ και δεν το πάω μέχρι το σπίτι του; Μου ξαναλέει να το αφήσω εκεί και να τον ακολουθήσω με τα πόδια ...Παρκάρω κι αρχίζω να τον ακολουθώ, αυτός με το μηχανάκι, εγώ με τα πόδια...Δυο τρία σπίτια ήταν όλα κι όλα, στη μέση του πουθενά...Κάποια στιγμή στρίβει το μηχανάκι και μπαίνει σε ένα στενό, σε μια αυλή. Φρικάρω...Σκέφτομαι ότι αν με χώσει στο σπίτι δε θα με ακούσει κανείς. Ετοιμη να το βάλω στα πόδια πλησιάζω επιφυλακτικά και βλέπω 3 παιδιά και μια γυναίκα με μια ρόμπα, σα μάγισσα φαινόταν, να με περιμένουν...Λέω "η ταν ή επι τας", βάζω ένα φρικαρισμένο χαμόγελο και πλησιάζω....

ΟΥΦ! Όλα καλά μέχρι εδώ, ήταν όλα εντάξει, η γυναίκα ήταν άρρωστη και δε μπορούσε να έρθει να με πάρει, έτσι έστειλε τον άντρα της...Παρένθεση...Από το σημείο που με πήραν ως το σπίτι ήταν 15 λεπτά δρόμος με το αμάξι!!!!!

Μπαίνω, κάνω το μαθηματάκι μου, η μαθήτρια φοβερή, ενθουσιασμένες η μια με την άλλη, λέω "χαλάλι η φρίκη που πέρασα..."

Κι έρχεται η ώρα να φύγω...Μου λέει η μαμά να με πάνε λίγο παρακάτω, "μπα" λέω εγώ, "προσανατολίζομαι εύκολα, θα βρω το δρόμο να επιστρέψω"...Ναι αμε....

Από το σπίτι ως το σημείο που είχα παρκάρει το αυτοκίνητο άλλη μια φρίκη...Θεοσκότεινα, ούτε την τρύπα να βάλω το κλειδί και να ανοίξω δεν έβρισκα από το σκοτάδι...

Η πλάκα (μα γαμώ την τύχη μου πια...) ήταν ότι η περιοχή είχε αλλάξει δραματικά από την τελευταία φορά που είχα πάει. Ο δρόμος που ήξερα για να βγω στον κεντρικό ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΙΑ, τον είχαν κλείσει...Στη θέση του υπήρχε μια πλατεία, κάτι σταυροδρόμια, που να πάω; Δεξιά; Αριστερά; Να αρχίζω να σκούζω μπας και με βρει καμιά ομάδα διάσωσης; Η φαντασία μου είχε αρχίσει να οργιάζει, επηρεασμένη από την Κθουλοεγγραφή που είχα διαβάσει νωρίτερα...Όλες οι ταινίες θρίλερ τριγύριζαν στο μυαλό μου, όλοι οι παρανοικοί δολοφόνοι ζωντάνευαν μπροστά μου, τι να λέω και να μην κλαίω....

Μισή ώρα τριγύριζα με το αυτοκίνητο στα χωράφια...Ούτε σπίτια να ρωτήσω, ούτε φώτα να βλέπω μπροστά μου, τίποτα...Λέω Παναγία μου, θα με φάνε οι λύκοι εδώ πέρα, θα με πετύχουν τίποτα ανώμαλοι, ό,τι και να μου συμβεί ούτε να με βρουν δε θα μπορέσουν. Να παίρνω τηλέφωνο το σύζυγο να έρθει να με σώσει, αλλά μη μπορώ να του πω που βρίσκομαι!!! Πως να έρθει; Που να έρθει; "Θα βρεις το δρόμο, προσπάθησε" μου είπε και με άφησε στην απελπισία μου... Και δώστου να περιφέρομαι άσκοπα μπας και βρω κανένα ασφαλτόδρομο, κανένα σπίτι, κανέναν άνθρωπο να ρωτήσω...Τίποτα...

Ξαφνικά βλέπω από μακριά ένα ταξί (που να κυκλοφορήσει άνθρωπος εκεί τη νύχτα, με ταξί πηγαινοέρχονται)...Λέω ΣΩΘΗΚΑ!!! Και αρχίζω να ακολουθώ το ταξί...Αντε πάλι τα ίδια...Στα χωράφια κι αυτός...Γαμώτο που πάει; Τέλός πάντων, μέσα στη φρίκη μου ήταν το καλύτερο πράγμα που είχα να κάνω...Ανέβαινε ,κατέβαινε, χωράφια, ερημιές, να σου μια στιγμή ένα σπίτι...Σταματάει μπροστά ο ταρίφας και σκέφτομαι "ρε συ...μπας ήρθε στο σπίτι του ο άνθρωπος; αν ναι, πως θα φύγεις από δω;"

Τέλος πάντων, πλησιάζω, πάω δίπλα στο ταξί, βλέπω ότι έχει μέσα πελάτισσα κι ετοιμάζεται να την κατεβάσει. Χαρά εγώωωωωωω......

Αρχίζω τα νοήματα, τις φωνές, μένουν άφωνοι ταρίφας και πελάτισσα βλέποντάς με να χτυπιέμαι...Ανοίγει το παράθυρό του να δει γιατί σκούζω, του λέω "σας παρακαλώωωωωωωωωωωωωωω, πείτε μου πως θα βγω στη λεωφόρο Κνωσσουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ". Κατάλαβε ο άνθρωπος και μου είπε να περιμένω να κατεβάσει την πελάτισσα και να τον ακολουθήσω.

Μια από τα ίδια...Κι άλλη φρίκη...Μπροστά αυτός, πίσω εγώ, να μη λέμε να βγούμε από τα χωράφια.Αρχίζω πάλι τα σενάρια...Κι αν σε είδε πως χάθηκες και σε πάει πουθενά; Κι αν είναι κανένας ανώμαλος; Τι θα κάνεις τώρα;;;;

Σταυροκοπιόμουν μισή ώρα κι έλεγα πως αν βγω από κει ζωντανή δεν ξαναπάω νύχτα για μάθημα....Δεν ξέρω μετά από πόση ώρα είδα επιτέλους τα φώτα της λεωφόρου...

Έφυγα γκαζωμένη, πέρασα όλα τα φανάρια με κόκκινο και σε χρόνο dt ήμουν στο σπιτάκι μου.....

Το επόμενο μάθημα αποφασίστηκε στις 3 το μεσημέρι.....Κι εννοείται ότι θα με πηγαίνει ο σύζυγος μέχρι να μάθω τα κατατόπια...

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΦΙΛΙΕΣ....

Με την Μαρία πηγαίναμε μαζί στο σχολείο...Από την πρώτη γυνασίου ήμασταν μαζί...Εγώ "χεβυμεταλλού", εκείνη κυκλοφορούσε με ραφτά michel jakson και ήταν εμφανής η αντιπάθεια που έτρεφε η μια για την άλλη. "Αλήτισσα" με θεωρούσε εκείνη, "καρεκλού" τη θεωρούσα εγώ...

Κάποια στιγμή, στη β λυκείου πρέπει να ήταν, η Μαρία το "γύρισε"...Ήρθε μια μέρα στο σχολείο ντυμένη από πάνω ως κάτω ως "μέταλλο"...Μπλούζες, ραφτά, καρφιά κι ό,τι βάλει ο νους σας...Τα αυτιά της εν μια νυκτί είχαν γίνει σουρωτήρι, γεμάτα σκουλαρίκια, τα μαλλί είχε πέσει όλο στα μούτρα, η μαύρη μαυρίλα στην εξωτερική της εμφάνιση...Οκ, αλλάξαμε, είπα και άρχισα να τη βλέπω με μεγαλύτερη συμπάθεια (οι...παιδικές - εφηβικές μαλακίες που κρίνεις τον άλλο ανάλογα με την ομάδα στην οποία ανήκει...)

Με τον καιρό η Μαρία άρχισε να έρχεται στο "στέκι" των ροκο - μεταλλάδων. Την εποχή εκείνη στην πόλη μας υπήρχε μόνο ΕΝΑ μέρος στο οποίο μαζεύονταν τα "αποβράσματα"...Όσοι άκουγαν τη συγκεκριμένη μουσική σύχναζαν εκεί με αποτέλεσμα όλοι να είμαστε γνωστοί. Όταν έσκασε μύτη η Μαρία, ήμουν το μόνο άτομο που γνώριζε εκεί μέσα...Αρχισε το "κολλητιλίκι" μαζί μου. Στο σχολείο έγινα η "φίλη" της...Τα βρήκαμε (νόμιζα...) και κάναμε παρέα. Δώσαμε πανελλήνιες, περάσαμε σε διαφορετικές πόλεις, χαθήκαμε...

Εγώ σπούδαζα Αθήνα, εκείνη Ρέθυμνο...Προσπάθησα να τη βρω κατά καιρούς, εκείνη άφαντη...Ώσπου άρχισαν στην Αθήνα τα rockwave...Η Μαρία μια ωραία πρωία μου τηλεφώνησε και μου είπε πως έρχεται Αθήνα για τη συναυλία...Έκανα μια χαρά εγώ, λέω θα ξαναβρεθούμε...Ήρθε...Και θεώρησε δεδομένο πως θα τη φιλοξενήσω, πράγμα που έκανα με μεγάλη χαρά . Μάλιστα εγώ της το πρότεινα να μείνει σπίτι μου. Εγώ τότε συζούσα με τον τωρινό σύζυγο κι επειδή δεν είχαμε δεύτερο κρεββάτι στο σπίτι, κοιμηθήκαμε στο πάτωμα, αφήνοντας στην Κατερίνα το διπλό κρεββάτι. Μετά τη συναυλία η Μαρία εξαφανίστηκε...Τις μέρες που έμεινε τη βλέπαμε μόνο την ώρα που ερχόταν για ύπνο, τις υπόλοιπες ώρες έτρεχε στα δισκάδικα να πλουτίσει τη συλλογή της από βινύλια, να αγοράσει ρούχα και χαιμαλιά που δεν κυκλοφορούσαν στην πόλη μας...Δεν την είδα καθόλου, αν εξαιρέσει κανείς τις ώρες του ύπνου...

Μετά χάθηκε πάλι...

Κι εμφανίστηκε ένα χρόνο αργότερα, στο επόμενο rockwave...Αυτή τη φορά μου δήλωσε πως θα φέρει και γκόμενο μαζί της. Που να τους φιλοξενήσω; Και δε μου έκανε και καρδιά να της πω να πάνε σε ξενοδοχείο...Τους έδωσα λοιπόν το κλειδί του σπιτιού του αδερφού μου που έλειπε, και τους παρακάλεσα να είναι προσεκτικοί γιατί το έκανα κρυφά από τον αδερφό μου...Το σπίτι έγινε μπουρδέλο κανονικό...Κι επιπλέον τους είδαμε μόνο μια μέρα για 2-3 ώρες. Ούτε στη συναυλία δεν πήγαμε παρέα...Ο μόνος της καημός ήταν να αγοράζει πράγματα που επιβεβαίωναν την ταμπέλα της ως χεβυμεταλλού και να κατεβαίνει στην πόλη μας να πουλάει μούρη...Βινύλια, μπλούζες με συγκροτήματα, βραχιόλια με καρφιά, περίεργα μενταγιόν και λοιπά αξεσουάρ τα οποία στην επαρχία ήταν ανύπαρκτα...

Την επόμενη χρονιά πάλι τα ίδια (αυτή τη φορά ήρθε με καινούργιο γκόμενο, το Κώστα). Φιλοξενία, άφαντοι όλες τις μέρες, άρχισα (επιτέλους) να νιώθω μαλάκας....Κι αυτή τη φορά χάθηκα εγώ...

Τελειώνοντας τις σπουδές μου και κατεβαίνοντας στην πόλη μας, μοιραία ξαναβρεθήκαμε...Αρχίσαμε να κάνουμε όλοι μαζί παρέα, ο άντρας μου βρήκε πολλά κοινά με το Κώστα κι έτσι έγιναν κολλητοί (κι ακόμα είναι...) Η Μαρία μετά το γάμο μου είχε αρχίσει να σκέφτεται κι εκείνη το θέμα. Κάθε φορά που βγαίναμε μου έλεγε "α ρε Μελίνα, τυχερή είσαι...παντρεύτηκες...πως να τον πείσω κι εγώ να παντρευτούμε;" Αλλά αυτά μου τα έλεγε κατ ιδίαν, καμαρώνοντας για το γεγονός ότι ο Κώστας είχε δικό του μαγαζί και τονίζοντας συνέχεια ότι είναι "επιχειρηματίας". Γιατί όταν ήταν μπροστά ο δικός της έλεγε ότι δε γουστάρει γάμους και μαλακίες, ότι γουστάρει να συζεί κι άμα λάχει να κάνει και κανένα εξώγαμο, ότι δε γουστάρει τα συστήματα , την κοινωνία και τα λοιπά...Εγώ αναρωτιόμουν πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο διπρόσωπος κι ανάλογα με την παρέα να εκφράζει και διαφορετικές απόψεις...

Κάποια στιγμή το μαγαζί του Κώστα έκλεισε και βρέθηκε χωρίς δουλειά...Η ασυμβίβαστη και "αναρχική" Μαρία άρχισε να γίνεται σκέτη Κατίνα...Πως θα τον παντρευτώ εγώ αυτόν χωρίς δουλειά; Που είχε δικό του μαγαζί και τώρα δεν έχει τίποτα; Γιατί οι γονείς του δεν του δίνουν την περιουσία; Τι θα λένε; Ότι είμαι με έναν άνεργο; Και δώστου να τον πιέζει να βρει δουλειά, να βρει λεφτά, να κάνουν, να δείξουν...Ο άλλος ο καημένος την αγαπούσε κι έκανε το μαλάκα...Το αποκορύφωμα έφτασε όταν ο Κώστας αποφάσισε να κουρευτεί...Από μακρυμάλλης κουρεύτηκε γουλί...Η φιλενάδα έπαθε την κρισάρα της ζωής της...Να κυκλοφορεί με κάποιον που ΔΕΝ είναι μαλλιάς; Και τότε της ξύνισε τελείως ο Κώστας...Μπορεί να βρήκε τελικά δουλειά, αλλά κούρεψε το μαλλί....

Κάποια στιγμή η Μαρία άρχισε να βγαίνει με Συναδέλφους της δασκάλους..Και να μου εκμυστηρεύεται ότι γουστάρει τον έναν , γουστάρει τον άλλον, της αρέσει εκείνος κλπ. "Ωραίος τυπάς αυτός, είδες ένα μαλλί που έχει;" "Πω πω ένα μανάρι, ροκάς του κερατά φαίνεται...". Μάταια προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι δεν κρίνουμε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εμφάνιση...Είχε φάει μια σφήνα στον εγκέφαλο και δεν έλεγε να τη διώξει....Αρχισε να του φέρεται με απαράδεκτο τρόπο...Πολλές φορές ο Κώστας πήγαινε στο Ρέθυμνο να τη δει, κι εκείνη έλειπε εκδρομή...Καθόταν σαν τον βλάκα και την περίμενε μέχρι την επόμενη μέρα που θα γύριζε. Τελικά τον απέλυσαν από τη δουλειά του... Της λέω "γιατί κορίτσι μου δεν του το λες; γιατί τον έχεις και κάνει το μαλάκα;" Τον είχε ξεφτυλίσει τελείως. Δεν του επέτρεπε να μείνει στο σπίτι της γιατί φιλοξενούσε συναδέλφους. Έβγαινε με τους φίλους της κι ο άλλος ερχόταν για μπύρες με μένα και το έτερον...Η ειρωνεία...Να βρισκόμαστε όλοι μαζί στο στέκι μας, η Μαρία να κάθεται με τη νέα παρέα της κι ο Κώστας μαζί μας...

Κάποια στιγμή ξέσπασε...Εγώ ήξερα τι παίζει, αλλά θεωρούσα ότι προδίνω τη φίλη μου αν μιλήσω. Εκείνος άρχισε να κλαίει σα μωρό παιδί και με εκλιπαρούσε αν ξέρω κάτι να του το πω...Την έκανα τη μαλακία και του είπα...

Αν με ρωτήσει κανείς αν έχω παίξει πουστιά στη ζωή μου σε κάποιον, θα του απαντήσω ΝΑΙ...Μόνο αυτή...Ετσι το θεώρησα κι ακόμα το έχω βάρος...Γιατί θεώρησα ότι πρόδωσα τη φίλη μου μιλώντας σε εκείνον . Ο οποίος στο μεταξύ είχε γίνει επίσης φίλος και μάλιστα πολύ καλός....Αλλά τον λυπήθηκα...Και θύμωσα με την Μαρία που έπαιζε έτσι πρόστυχα μαζί του...Τα χάλασαν...Μετά από λίγο τα ξαναβρήκαν...Μου έκοψαν ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ την καλημέρα...Εκείνη είχε το δίκιο της, ο Κώστας όμως γιατί; Και καλά να κόψει την καλημέρα σε μένα, στον άντρα μου όμως; Που είχαν γίνει οι καλύτεροι φίλοι;

Πέρασαν δυο χρόνια, εμένα με έτρωγε η "πουστιά" που θεώρησα ότι είχα κάνει...Την πήρα τηλέφωνο και της ζήτησα συγγνώμη. Τη δέχτηκε και ξαναβρεθήκαμε, όλα όμως είχαν αλλάξει...Η Μαρία αν και 32 ετών , είχε ΑΚΟΜΑ το ίδιο κόλλημα...Εκρινε τους ανθρώπους από το τι μουσική ακούνε, πόσο μακριά μαλλιά εχουν, σε τι μέρη συχνάζουν...Αν γνώριζε ένα καινούργιο άτομο, το πρώτο πράγμα που το ρωτούσε ήταν " τι μουσική ακούς;" Μου θύμιζε πιτσιρίκα που όλα της τα ενδιαφέροντα περιορίζονται στα μουσικά συγκροτήματα. Δεν είχαμε πλέον τίποτα κοινό...Δεν είχαμε να συζητήσουμε τίποτα άλλο πέρα από μουσική και συναυλίες...Μάλιστα της έκανε εντύπωση το γεγονός ότι εγώ πλέον είχα σπουδαιότερα πράγματα να ασχοληθώ στη ζωή μου και δεν περιστρεφόμουν γύρω από τη μουσική. Το γεγονός ότι είχα ξαναρχίσει το πιάνο κι άκουγα κλασσική μουσική ήταν κάτι που το θεωρούσε "ξεφτύλα"...Το γεγονός ότι είχα γίνει μητέρα από τη μια το ζήλευε, από την άλλη με ειρωνευόταν που είχε άλλους ρυθμούς ζωής...Την ξέχασα και την έβγαλα από τη ζωή μου...Πόνεσα αλλά το έκανα...Κι έκλεισα και την πόρτα πίσω μου....

Ο Κώστας κάποια στιγμή μας πήρε τηλέφωνο. Είπε πως ήταν μαλακία γιατί παρασύρθηκε από την Μαρία και μας έκοψε την καλημέρα. Εγιναν ακόμα πιο κολλητοί και είναι ακόμα ο μοναδικός φίλος του άντρα μου...Μας είπε (σαν ανταπόδοση για τις τύψεις που είχα απέναντι στην Μαρία) ότι δε θα έπρεπε να έχω καθόλου τύψεις. Πως δεν πρόδωσα τη φιλία μας γιατί πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ. Μου είπε πράγματα αδιανότητα που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό...Πως η Μαρία όλα αυτά τα χρόνια με έκανε παρέα μόνο και μόνο για να έχει επαφή με άτομα του "στυλ" της...Πως ήθελε να τη φιλοξενώ για να μην πληρώνει ξενοδοχεία στην Αθήνα...Πως πίσω από την πλάτη μου έβριζε και μένα και το έτερον...Πως μας θεωρούσε μαλάκες γιατί παντρευτήκαμε και κάναμε οικογένεια. Πως ό,τι έκανα το αντέγραφε και μετά έλεγε σε όλους πως εγώ τη μιμούμαι...Παιδιαρίστικα πράγματα που όμως σε πληγώνουν...Το χειρότερο όμως απ όλα ήταν πως όλα όσα της εκμυστηρευόμουν τόσα χρόνια, τα είχε κάνει βούκινο...Και μάλιστα οι ευαισθησίες που έδειχνα σε διάφορα θέματα ήταν αντικείμενο χλευασμού από μέρους της.

Η Μαρία σήμερα είναι παντρεμένη...Δεν έχει ξεπεράσει το κόλλημά της ...Ό,τι κάνει στη ζωή της πρέπει να είναι του "Στυλ". Κάνει παρέα μόνο με μαλλιάδες, μόνο με άτομα που ακούν ροκ ή μέταλ, όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό...

Όσο για το γάμο που τόσο ήθελε...Προτίμησε να πάρει έναν ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗ (το μοναδικό της κριτήριο στους άντρες) ο οποίος δουλεύει στην υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου . Κι έχει βάλει λυτούς και δεμένους, βουλευτές και δημάρχους ώστε να φύγει από την καθαριότητα και να μπει σε γραφείο...Να τον κάνει δημόσιο υπάλληλο...Η Μαρία που ούτε τσιγάρο δεν κάπνιζε, κυκλοφορεί σε μπαρ κάθε βράδυ μεθυσμένη, καπνίζοντας μπάφους κι αδιαφορώντας για το γεγονός ότι είναι η δασκάλα του μικρού χωριού...Εκανε και παιδί...Κι αναρωτιέμαι πως το μεγαλώνει...Αναρωτιέμαι επίσης πως εξακολουθεί να κυκλοφορεί στο μικρό χωριό , παντρεμένη με έναν τύπο που όλοι γνωρίζουν ότι κάνει εμπόριο ναρκωτικών...Πως οι γονείς του μικρού χωριού της εμπιστεύονται τα παιδιά τους...Λυπάμαι πολύ για όσα μαθαίνω για κείνη. Ίσως να μην πρέπει να λυπάμαι γιατί ήταν ΑΛΛΟ ΕΝΑ άτομο που δεν άξιζε ΤΙΠΟΤΑ από όσα του έδωσα...

Κι εύχομαι να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά στη ζωή μου ....

Γιατί έχω ένα μεγάλο κάλο στο κεφάλι μου : άτομα που έχω περάσει πολλά μαζί τους, που επένδυσα πάνω τους, που μεγαλώσαμε παρέα, που γελάσαμε και κλάψαμε μαζί , έχω τη μαλακία να τους θεωρώ πάντα φίλους μου...

Ό,τι κι αν μου έχουν κάνει, όσο σκάρτα κι αν μου φέρθηκαν.....

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ.....ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΝ....

Η ΠΡΩΗΝ "ΚΟΛΛΗΤΗ"....

Κάποιες φορές η μοίρα τα φέρνει έτσι, ώστε σου έρχονται τα πάνω κάτω...Και παίρνεις μαθήματα ζωής...

Ήταν καλοκαίρι, πριν 5-6 χρόνια, όταν ήμουν με την οικογένειά μου για διακοπές. Στην παραλία πήρε το μάτι μου μια κοπέλα, την οποία τη θυμόμουν από τα παιδικά μου χρόνια στη γειτονιά που μεγάλωσα. Ποτέ δεν κάναμε παρέα, ποτέ δεν είχαμε ανταλλάξει μια κουβέντα, απλά γνωριζόμασταν εξ όψεως...Με πλησίασε και με ρώτησε αν τη θυμάμαι. Πιάσαμε την κουβέντα και τις επόμενες μέρες βρεθήκαμε να κάνουμε οικογενειακώς παρέα. Περάσαμε όμορφα στις υπόλοιπες διακοπές μας κι αποφασίσαμε να μη χαθούμε στο εξής...Αρχικά επειδή τα προγράμματά μας ήταν πιεσμένα και το ωράριό της χάλια (δουλεύει νοσοκόμα κι έχει αρκετά νυχτερινά) βρισκόμασταν μόνο για διακοπές. Χριστούγεννα - Πάσχα - Καλοκαίρι, όποτε σχεδιάζαμε διακοπές, τηλεφωνιόμασταν και πηγαίναμε όλοι μαζί.

Δε μπορώ να πω, περνούσαμε όμορφα . Οι διακοπές μας ήταν πάντα ήρεμες και είχαμε ξεκαθαρίσει εξ αρχής ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθεί ο ένας τον άλλο, δε θα καταπιεζόμαστε για τίποτα και θα κάνουμε ό,τι πραγματικά θέλει ο καθένας... Αυτή η ελευθερία ήταν κάτι που πραγματικά μου άρεσε γιατί απολαμβάναμε τις μέρες μας χωρίς παρεξηγήσεις και καταπιέσεις....

Η "Κολητή" δεν ήταν από τα άτομα που βλέπεις και ξέρεις ότι κολάς μαζί τους, πολύ δε περισσότερο εγώ που είμαι παράξενη στις σχέσεις μου...Οι χαρακτήρες μας ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικοί...Πολύ ανοιχτή και κοινωνική εκείνη, κλειστή κι επιφυλακτική εγώ...Οι ιδεολογία μας ακόμα περισσότερο. Να περνάμε καλά και τίποτα άλλο έλεγε εκείνη, πιστή στις αξίες και να βάζω τους άλλους πάνω από μένα εγώ...Ακόμα και η εμφάνισή μας ήταν η νύχτα με τη μέρα. Κοκέτα εκείνη, πάντα βαμμένη και ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας, πάντα να τρέχει για ψώνια και καλλυντικά, χύμα εγώ με τα τζηνάκια μου, τα ταττουαζάκια μου και τις ροκιές μου...Καμία σχέση δηλαδή...

Οι συζητήσεις μας περιστρέφονταν συνήθως γύρω από τα παιδιά μας...
Κάποιες φορές προσπαθούσε να με μυήσει στα "γυναικεία θέματα" όπως το τι πρέπει να περιέχει μια γυναικεία τσάντα, πως να αναδείξουμε τη θυληκότητά μας και διάφορα τέτοια ανούσια κατά την άποψή μου. Γινόταν χαβαλές κυρίως με την άγνοιά μου γύρω από τέτοια θέματα, αλλά δε μπορώ να πω, περνούσαμε καλά...Μου έμαθε ένα τρόπο διασκέδασης, πρωτόγνωρο για μένα, στον οποίο αφέθηκα κι ακόμα δε μπορώ να καταλάβω αν έκανα καλά ή όχι...Κάποιες φορές με κάλεσε να μείνουμε σπίτι της. Εκείνη με τον άντρα και τα παιδιά της κι εγώ με τη μικρή μου. Καλούσε κι άλλες φίλες της, να κάνουμε λέει "γυναικοπαρέα". Με μεγάλη ευκολία παράτησα το σύζυγο στο σπίτι και πήγα, θεωρώντας ότι έτσι θα ξεδώσω λίγο και θα κάνω κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα...Πίναμε τα κρασάκια μας, παίζανε τα μικρά, βλέπαμε ταινιούλες, και πάντα οι συζητήσεις περιστρέφονταν στα "γυναικεία θέματα" δηλαδή μόδες, περιοδικά και μαλακιούλες...Κάποιες φορές περνούσαμε ολόκληρο απόγευμα φτιάχνοντας παζλ, κάτι στο οποίο είμαι φανατική...
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έγιναν τότε κάποια σκηνικά που έπρεπε να με προβληματίσουν.
Υπήρξαν φορές που με άφηνε στο σπίτι της να μαγειρέψω, μου άφηνε και τα παιδιά κι εκείνη ενώ έλεγε ότι πηγαίνει για ψώνια, έβγαινε με διάφορους τύπους...Πολλές φορές ένιωσα ότι την καλύπτω κι ότι δεν είναι σωστό απέναντι στον άντρα της, αλλά βλέποντας τη ζήλεια του σκεφτόμουν ότι είναι κάτι που πρέπει να λύσουν μόνοι τους . Όσο δε με πείραζε, δεν έπρεπε να ανακατευτώ....Εγιναν κι άλλα σκηνικά....Συζητώντας με τις άλλες φίλες της για "γκομενοδουλειές", προφανώς κάτι κατάλαβε ο άντρας της και της ζήτησε το λόγο...Κι εκείνη εκ των υστέρων μου είπε πως για να μην την υποψιαστεί του είπε πως λέγανε κάτι για μένα....Δεν της είπα κουβέντα γιατί σκέφτηκα ότι με τέτοιο ζηλιάρη σύζυγο θα είχε μεγάλα σκηνικά, έτσι λοιπόν άφησα το θέμα να αιωρείται αδιευκρίνιστο....Σκέφτομαι τώρα εγώ...ήμουν τόσο ηλίθια που την άφησα να δώσει την εντύπωση πως "ψάχνομαι", προκειμένου να γλιτώσει εκείνη τη φασαρία...
Σε εκείνη τη φάση τη δικαιολόγησα σκεπτόμενη πως είναι δικαίωμά της να κάνει ό,τι θέλει με τον άντρα της, εγώ μπορεί να διαφωνώ με όσα κάνει, αλλά από τη στιγμή που εμένα προσωπικά δε με πειράζει εξακολουθώ την παρέα μαζί της..
Κάποια άλλη φορά μας είχε καλέσει για ρεβεγιόν στο σπίτι της. Ήταν πολλά άτομα μαζεμένα και είχαμε ξεκαθαρίσει όπως πάντα ότι κανείς δε θα καταπιεστεί για τίποτα, καθένας θα κάνει ό,τι θέλει. Όταν λοιπόν αποφάσισαν να παίξουν χαρτιά, θεώρησα καλό να μην καταπιεστώ και να καθίσω ήσυχα να φτιάξω παζλ ή να δω τηλεόραση...Αρχισε να με προσβάλλει μπροστά σε όλους και να μου λέει ότι τη "γράφω"...Δεν έδωσα σημασία, αλλά ήδη είχε αρχίσει να φαίνεται ότι το πολύ κολητιλίκι γινόταν κουραστικό....


Κάποια στιγμή με παρακάλεσε αν ήθελα να τη βοηθήσω με τις εργασίες της στο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Είχε πάρει "ελληνικό πολιτισμό" και πίστευε ότι θα ήταν εύκολο για μένα να "ρετουσάρω" τις εργασίες της. Δέχτηκα και το έκανα με μεγαλύτερη χαρά όταν είδα τη δυσκολία που είχε στην έκφραση και στο γραπτό λόγο. Αρχικά η διόρθωση των εργασιών της γινόταν με τη βοήθειά της. Μου την έστελνε σε μειλ, τη διόρθωνα, την έστελνα πίσω και μετά τηλεφωνικώς διορθώναμε και τις τελευταίες λεπτομέρειες...Πέρασαν έτσι 2 χρόνια...Απειρες ώρες δουλειάς, πολύ άγχος για να κάνω ό,τι καλύτερο για κείνη, άφηνα τα δικά μου για να τη βοηθήσω να περνάει τα μαθήματα...

Αν και περνούσαμε καλά, κάτι δε μου κολλούσε από την αρχή. Προσπάθησα να το αποβάλλω λέγοντας στον εαυτό μου ότι είμαι απλά παράξενη κι ότι δεν έχω συνηθίσει να κάνω παρέα με άτομα τόσο διαφορετικά από μένα..

Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι τι κάνω μαζί της. Σε όλα είμαστε διαφορετικές....Εκείνη "έπαιζε" με τους άντρες γύρω της, εγώ ένιωθα τύψεις ακόμα κι αν παραδεχόμουν ότι κάποιος ήταν όμορφος...Εκείνη ντυνόταν και συμπεριφερόταν προκλητικά, εγώ μαζεμένη και πάντα προσεκτική στις κινήσεις και τα λόγια μου. Εκείνη να περιστρέφει όλη την ύπαρξή της γύρω από την εξωτερική της εμφάνιση, εγώ να ενδιαφέρομαι για οτιδήποτε άλλο εκτός του να αρέσω στους άλλους...Τέλος πάντων...Τώρα πια νομίζω ότι έπρεπε να ακούσω την εσωτερική φωνή μου που μου υπαγόρευε να κάνω πίσω και να τρέξω μακριά...Από την άλλη, έβρισκα και κάποια πράγματα πολύ θετικά πάνω της...Αυτή η επιμονή της να χάσει τα 60 περιττά κιλά της...Η προσπάθειά της να μη χάνει την αυτοπεποίθησή της ό,τι κι αν της συνέβαινε στην προσωπική της ζωή..Το γεγονός ότι τίποτα δεν της έρριχνε την ψυχολογία... Ήταν πολύ χαρούμενος άνθρωπος, πάντα γελούσε, αντιμετώπιζε με αισιοδοξία τη ζωή, γελούσαμε πολύ όταν κάναμε παρέα, περνούσαμε καλά (α ρε ηλίθια...γελούσατε...μήπως τελικά κατάλαβες ότι γελούσαν με ΣΕΝΑ οι φίλες της όταν διαπίστωναν ότι ούτε τακούνια δε μπορούσες να περπατήσεις; ότι στην τσάντα σου κουβαλούσες τσιγάρα αντί κραγιόν; Μήπως τώρα κατάλαβες ότι εσύ ήσουν το αστείο γιατί δεν έκανες ό,τι κι εκείνες και τους φαινόσουν "Ούφο"; ε, ηλίθια....)

Σιγά σιγά με τον καιρό μεγάλωναν και οι απαιτήσεις της...Άρχισε να με πιέζει για τις εργασίες της, της έλεγα ποιές μέρες μπορούσα να δουλέψω πάνω σε αυτές, αγχωνόμουν να τις έχω έτοιμες στην ώρα τους...Εκείνη παρασυρμένη από τα εκάστοτε "φλερτ" της ή τα διαδικτυακά "παιχνίδια "της τα άφηνε πάντα τελευταία στιγμή. Φτάσαμε στο σημείο να μου μιλάει απότομα κάθε φορά που της έλεγα να βιαστεί με τις εργασίες γιατί δε θα προλάβω να τις κάνω...Υπήρξαν φορές που ενώ διορθώναμε εργασία τηλεφωνικώς, μου έκλεινε το τηλέφωνο στα μούτρα για να απαντήσει σε sms ή για να μιλήσει με κάποιον που την πολιορκούσε...Και περίμενα σαν την ηλίθια και μια και δυο ώρες να με πάρει στο τηλέφωνο...Αν τολμούσα να διαμαρτυρηθώ η απάντησή της ήταν "αν δε θέλεις, μην τις κάνεις"....Καταντήσαμε να τις φτιάχνω μόνη μου με τη δικαιολογία ότι δεν προλαβαίνει, ενώ την ίδια στιγμή ασχολιόταν με τη γυναικεία ματαιοδοξία της...Με πίεζε αφόρητα να της έχει όποτε ήθελε και μένα με έτρωγε το άγχος πότε θα δεήσει να μου τις στείλει ...Έφτασα στο σημείο να ξενυχτάω για να φανώ συνεπής, ενώ εκείνη μου τις έστελνε κυριολεκτικά λίγες ώρες πριν την παράδοσή τους.

Η άποψη του άντρα μου ήταν από την αρχή ξεκάθαρη. "Σε εκμεταλλεύεται " μου έλεγε..."Πες της μια φορά ότι δε μπορείς να της κάνεις τις εργασίες και θα δεις πως θα αποκαλυφθεί"...

"Δεν πειράζει" του έλεγα εγώ..."Τη βοηθάω κι ας μη μου το αναγνωρίσει..."

Πολλές φορές με παρακίνησε να "κάνω παιχνίδι", να φλερτάρω , με τη δικαιολογία πως θα ένιωθα καλύτερα και θα έβγαινα λίγο από τη ρουτίνα της καθημερινότητάς μου. Αυτό ήταν ένα θέμα που με άφηνε άφωνη...Η ευκολία της να "παίζει" έχοντας ένα σύζυγο πάρα πολύ ζηλιάρη που την παρακολουθούσε σε κάθε της κίνηση. Κατάλαβα γρήγορα τι εστί "γυναικεία πουτανιά", αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο περισσότερο κάτι με "χαλούσε" στη "φιλία" που υποτίθεται ότι είχαμε...Αυτή η ευκολία της να λέει ψέμματα, να εκμεταλλεύεται ανθρώπους, να παίρνει θέσεις φλερτάροντας διευθυντές, να τυγχάνει καλύτερης αντιμετώπισης αφήνοντας ερωτικά υπονοούμενα...Διαπίστωνα πως σε κάθε σχέση ή φιλία της ενεργούσε με απώτερο σκοπό να ωφεληθεί σε κάτι...Αυτές οι κραυγές της ότι δε μπορεί χωρίς να με δει ή να με ακούσει μια μέρα, ότι της λείπω...Τα πάντα μου έλεγαν "που πας να μπλέξεις;" Τη δουλειά έχεις εσύ με τέτοια άτομα; Σκεφτόμουν ότι ίσως με κάνει παρέα για να έχει "άλλοθι" να φεύγει από το σπίτι. Ο άντρας της γνωρίζοντας το χαρακτήρα μου δε θα την υποψιαζόταν αν έβγαινε μαζί μου....Αλλά και πάλι...Τις λίγες ώρες που βρισκόμασταν ξέδινα...Γελούσα, κάναμε πλάκες , ξέφευγα εντελώς από την καθημερινότητά μου..Ίσως γιατί έβλεπα έναν άλλο τρόπο ζωής που, ακόμα κι αν διαφωνούσα με αυτόν, με έκανε να ξεδίνω...

Σταδιακά άρχισε να μπαίνει στην καθημερινότητά μου πιο δυναμικά. Με ακολούθησε στα μπλόγκς και μου ζήτησε να ανοίξω ένα κοινό ώστε να γράφει κι εκείνη χωρίς να το μυριστεί ο άντρας της. Αρχισε να περιφέρεται στο διαδίκτυο και να φλερτάρει με άτομα χωρίς καν να χρησιμοποιήσει δικό της username, εμφανιζόταν ως η "κολλητή" μου. Αρχισε να μιλάει για προσωπικά μου πράγματα , ενώ μου απαγόρευε να χρησιμοποιήσω σε συζητήσεις οποιοδήποτε στοιχείο μπορεί να τη "φωτογράφιζε"...Με ακολούθησε στο κολυμβητήριο γράφοντας κι εκείνη τα παιδιά της. Να πηγαίνουμε λέει μαζί τα μικρά και να πίνουμε καφέ...Όταν διαπίστωσε πως η φάση εκεί δεν είναι για φλερτ και "παιχνίδια", μου δήλωσε πως θέλει πιο κυριλέ πράγματα για τα παιδιά της και στο εξής σνόμπαρε την απόφασή μου να πηγαίνω τη μικρή μου εκεί, με τη δικαιολογία ότι "δε γνωρίζω κόσμο" έτσι...Όταν αποφάσισα να γραφτώ κι εγώ και να πηγαίνω καθημερινά, άρχισε να με ειρωνεύεται ...Η άποψη του άντρα μου σε εκείνη τη φάση έγινε πιο σκληρή: "σε ζηλεύει " μου έλεγε..."πασχίζει να χάσει τα κιλά της και ζηλεύει που εσύ γυμνάζεσαι κάθε μέρα". Εγώ να μην ακούσω κουβέντα...Μου φαινόταν αδιανόητο ένα άτομο με τόση αυτοπεποίθηση να ασχολείται με το αν γυμνάζομαι ή όχι, τη στιγμή μάλιστα που ειρωνευόταν την επιλογή μου σε ένα τόσο "αντρικό" άθλημα...

Κάποια στιγμή έγινε μια παρεξήγηση με τα παιδιά μας...Τα δικά της επέμεναν για μια ζημιά πως την έκανε η κόρη μου, ενώ εγώ ήξερα πως έγινε το αντίθετο. Δεν υπήρχε περίπτωση να χαλάσω τη σχέση μου για τέτοια θέματα, της είπα πως θα το λύσουμε διακριτικά οι δυο μας... Εκείνη κάλεσε μπροστά σε όλους τη μικρή μου και την απειλούσε πως αν δεν ομολογήσει θα της σπάσει όλα τα παιχνίδια της. Να της λέει πως έχει βάλει κάμερες στο σπίτι και πως θα ανακαλύψει πως ΄τη ζημιά την έκανε εκείνη...Κανονικός εκβιασμός...Η μικρή άρχισε να κλαίει γιατί αυτό διήρκεσε περίπου 15-20 λεπτά...Την έβλεπα να απειλεί το παιδί μου και τα δικά της να χασκογελάνε χαιρέκακα...Στο τέλος τα πήρα στο κρανίο και είπα το εξής στα παιδιά της :"παιδιά, αν τελικά ανακαλυφθεί πως λέτε εσείς ψέμματα , δε θα ξανακάνετε παρέα με την Αννα Μαρία, γιατί δεν είναι όμορφο να συνομωτείτε δύο εναντίον ενός"...

Και τότε έγινε το έλα να δεις...Η κολλητή άρχισε να κατεβάζει θεούς και δαίμονες...Ότι την εκμεταλλεύομαι και την κάνω παρέα από συμφέρον (;;;;) , ότι δείχνω κακία προς τα παιδιά της, ότι την προσβάλλω σα μητέρα, ότι μετατοπίζω το πρόβλημα από τα παιδιά στους γονείς, κι ένα σωρό ασυναρτησίες που με άφησαν μαλάκα...Εμεινα με το στόμα ανοιχτό και την επόμενη μισή ώρα την άκουγα να βγάζει τέτοια κακία που ακόμα δεν έχω συνέλθει από το σοκ...

Το θέμα δεν έληξε εκεί...Όταν συνήλθα η μοναδική φράση που ξεστόμισα ήταν "αυτά σκέφτεσαι για μένα; αυτό ήταν , εμείς οι δυο τελειώσαμε"... Τις επόμενες μέρες έλαβα ανώνυμα σχόλια στο μπλόγκ μου..Κακοήθη σχόλια...Τα οποία έλαβαν κι αρκετοί διαδικτυακοί φίλοι μου...Από μια μικρή έρευνα που έκανα με τον άντρα μου, διαπιστώσαμε πως η "Κολητή" τις ώρες δημοσίευσης των σχολίων βρισκόταν στο νοσοκομείο. Και ΜΟΝΟ όταν ήταν στο νοσοκομείο έμπαινε στο διαδίκτυο, αφού ο άντρας της δε γνώριζε καν ότι σερφάρει και ποτέ δεν έμπαινε από το σπίτι...Είχε εφημερία τις συγκεκριμένες ώρες και φρόντισε τότε να δείξει τον πραγματικό της εαυτό...

Αναρωτιέμαι ακόμα...Για να δείξει τέτοια κακία θα πρέπει να είχε πολλά μαζεμένα μέσα της. Τι να είχε όμως που ποτέ δεν της είχα δώσει δικαίωμα; Ακόμα έχω την απορία...Όλα αυτά τα χρόνια όσοι μας έβλεπαν μαζί μου έκρουαν το καμπανάκι...Απορούσαν τι κοινό μπορεί να είχαμε και να κάναμε παρέα...

Μήπως τελικά όλο το κολητιλίκι της ήταν για τις εργασίες;

Μήπως η παρέα μαζί μου ήταν το "ξεκάρφωμα" για τον άντρα της, ο οποίος ήξερε ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με γκομενοδουλειές; Μήπως για να του ρίξει στάχτη στα μάτια με έπαιρνε να βγούμε βόλτα και μετά πήγαινε κι έβρισκε γκόμενους; Για να μην την υποψιάζεται; Ή -ακόμα χειρότερα- μήπως για να μην υποψιαστεί εκείνη τα "έρριχνε" σε μένα;


Αναρωτιέμαι...πόσο ηλίθια μπορεί να είμαι, πόσο εύκολα εμπιστεύομαι ανθρώπους, πόσο εύκολα δίνω άφεση αμαρτιών σε πουτανιές και δολοπλοκίες...

Και πόσο "Πηγμένη" μπορεί να είμαι στην καθημερινότητά μου ώστε να μπλέξω με τέτοια άτομα και να περνάω και ωραία μαζί τους;
Πολλές φορές εκείνη προσπάθησε να με πείσει ότι δεν κάνω καλά που είμαι τόσο αφοσιωμένη στους δικούς μου ανθρώπους. Ότι το παν στη ζωή μας είναι να περνάμε καλά, να επιβεβαιωνόμαστε σα γυναίκες, να κάνουμε ό,τι πουτανιά χρειαστεί προκειμένουν να πετύχουμε το σκοπό μας. Εγώ ήξερε εξ αρχής ότι σκέφτομαι διαφορετικά, ότι πήγαινα με το σταυρό στο χέρι κι ότι κάθε τι που πετύχαινα το έκανα με αγώνα και με την αξία μου...
Δεν ξέρω αν τελικά με ζήλευε...Δεν ξέρω γιατί φέρθηκε με τέτοιο τρόπο...Αυτό που ξέρω είναι ότι έβαλα στη ζωή μου ΑΛΛΟ ΕΝΑ άτομο που πραγματικά δεν άξιζε...