Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ...(αληθινή ιστορία που έζησα πρόσφατα..)

(εγγραφή απλά για να ρίξω ξεσκονισματάκι και ξε-αράχνιασμα εδώ μέσα...Τα καλά έρχονται προσεχώς!!!)

Λοιπόν, φέτος για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια που διδάσκω μου έτυχε ένα κουλό που ειλικρινά με έφερε στο αμήν.
Μου τηλεφωνεί η μητέρα μαθήτριας της Β λυκείου (ήρθε συστημένη από κοινή γνωστή) λίγο μετά τα Χριστούγεννα και μου ζητάει να βρω ώρες για να κάνω ιδιαίτερα στην κόρη της. Αρχαία κατεύθυνσης (γνωστό και άγνωστο κείμενο) και λατινικά...Κόβω ως συνήθως το λαιμό μου να βρω ώρες, κανονίζουμε να ξεκινήσουμε. Χρειαζόμασταν οπωσδήποτε ένα 2ωρο σερί για την άγνωστη θεματογραφία, ένα δίωρο για τα λατινικά, και στην καλύτερη περίπτωση μια ωρίτσα για ρητορικά κείμενα...Αφού κανόνισα λοιπόν με τη μαμά τις ώρες (η κόρη άφαντη), η κυρία άρχισε να μου απαριθμεί τις "απαιτήσεις" της..Ήθελε η κόρη της με τα άπειρα κενά (όπως η ίδια με πληροφόρησε) να γίνει φωστήρας, ήθελε αυστηρότητα από μέρους μου γιατί την προηγούμενη καθηγήτρια την είχαν διώξει επειδή είχαν γίνει "φίλες" με τη μικρή και αντί να κάνουν μάθημα συζητούσαν τα γκομενικά τους, ήθελε να έχω τη μικρή από κοντά και να την ενημερώνω για κάθετί που έκανε...Της εξήγησα τον τρόπο που δουλεύω με τους μαθητές μου, της εξήγησα ότι ποτέ δε θα αρνηθώ σε ένα παιδί να μου μιλήσει για τα προσωπικά του, αλλά πάντα αυτό θα γίνεται την ώρα του διαλείμματος ή αν γίνει την ώρα του μαθήματος θα το κρατάω λίγο παραπάνω ώστε να μη χάνουμε ώρα από το μάθημα...
Ξεκίνησα λοιπόν με τη μικρή...Από τα πρώτα μαθήματα διαπίστωσα ότι ήταν "3 πουλάκια κάθονταν...". Δε γνώριζε στοιχειώδη πράγματα από γραμματική και συντακτικό με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να δουλέψουμε άγνωστο κείμενο στα αρχαία...Ξεκίνησα λοιπόν τον αγώνα δρόμου να καλύψουμε τα κενά...

Γενικά έχω μια αρχή στη δουλειά μου: να μην εκμεταλλεύομαι ποτέ τα κενά των μαθητών, ώστε να τους βάλω περισσότερες ώρες μαθήματος. Προτιμώ να κόψω το λαιμό μου και να τους καλύψω την ύλη στις καθορισμένες ώρες, παρά να ζητήσω από τους γονείς να βάλουμε παραπάνω...Πράγμα που έκανα (ή τουλάχιστον προσπάθησα να κάνω) και με τη συγκεκριμένη μαθήτρια...

Όσο περνούσε ο καιρός, η μικρή άρχισε να μου λέει τον πόνο της. Ο οποίος πόνος της περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από το φίλο της...Την άκουσα , τη συμβούλεψα και προσπάθησα να τη βοηθήσω όσο μπορούσα ώστε να ξεκαθαρίσει μέσα της τι ακριβώς θέλει να κάνει. Διαπίστωσα ότι ουδόλως την ενδιέφεραν τα μαθήματα που κάναμε, ούτε καν ήθελε να δώσει πανελλήνιες και να περάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο μπαμπάς της έχει πολλά λεφτά, είναι από τις πιο πλούσιες οικογένειες της πόλης μας, και φυσικά η μικρή δεν είχε σκοπό να κουραστεί και να δώσει πανελλήνιες. Θα έφευγε στο εξωτερικό μόλις τελείωνε το λύκειο...
Θεώρησα καλό να συζητήσω με τη μητέρα της (ο πατέρας της άφαντος όλο αυτό το διάστημα, πνιγμένος στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες) το θέμα, για να δω κι εγώ τι πορεία θα ακολουθήσω. Αν ήθελε απλά να περάσει την τάξη, δεν υπήρχε κανένας λόγος να κόβω τα κομμάτια μου να βγάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερα άγνωστα κείμενα...
Η μητέρα μου ανέθεσε να της αλλάξω τα μυαλά...Εκεί άρχισε το πρώτο στράβωμά μου...Δε μου αρέσει να επεμβαίνω σε πράγματα που αφορούν τους γονείς με τα παιδιά τους. Δεν είναι δική μου δουλειά αυτό, ούτε και μου άρεσε το να κάνω "Κόμμα" με τη μαμά ενάντια στη μικρή...Ετσι, απλά της έκανα μια συζήτηση, όπου και ξεκαθάρισε μέσα της τι θέλει...
Τις επόμενες μέρες τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Προφανώς μετά τη συζήτηση η μικρή άρχισε να με βλέπει περισσότερο φιλικά. Αρχισε να ακυρώνει μαθήματα και να μου μιλάει περισσότερο για το φίλο της. Εγώ προσπαθούσα να καλύψω την ύλη (αφού είχε αποφασίσει ότι θα δώσει πανελλήνιες και δε θα φύγει έξω για να είναι κοντά στον καλό της) αλλά παράλληλα να συζητάω μαζί της ό,τι την απασχολούσε...Φτάσαμε αντί για δίωρο το μάθημα να γίνεται τρίωρο με τις συζητήσεις μας...
Κάποια στιγμή της μίλησα ξεκάθαρα. Θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει τι θέλει να κάνει μαζί μου. Με ποιό τρόπο θα συνεργαζόμασταν στο εξής. Δεν ήθελα να την αποπάρω, ούτε να της πω ότι δε θέλω να την ακούσω. Ήθελα να συζητάμε, αλλά έπρεπε κιόλας να κάνω τη δουλειά μου...

Την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ο μπαμπάς της. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να παρακολουθώ τη μικρή κι αν ξεφύγει έστω και πέντε λεπτά από την πορεία του μαθήματος να τον ενημερώνω. Βρέθηκα σε δίλλημα...Δεν είναι δουλειά μου να κάνω το ρουφιάνο, ούτε να παρακολουθώ τον κάθε μαθητή τι κάνει και τι δεν κάνει. Δουλειά μου είναι να τον κατευθύνω στον τρόπο που πρέπει να δουλεύει τα μαθήματά μου και να τον βοηθάω και να τον στηρίζω ψυχολογικά. Να συζητάω μαζί του όταν με χρειάζεται, να ενημερώνω τους γονείς για την πορεία του στο μάθημα, αλλά ΟΧΙ να κάνω τον κατάσκοπο ή το "καρφί"...

Μίλησα στη μικρή ξανά. Την ενημέρωσα για την απαίτηση του πατέρα της και της ζήτησα να είναι περισσότερο συνεπής απέναντί μου. Είναι δεδομένο ότι αν έπαιρνα το μέρος του πατέρα της, θα με έβλεπε σαν εχθρό της. Και με αυτές τις προυποθέσεις ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να συνεργαστεί μαζί μου...Θέλω οι μαθητές μου να έρχονται με όρεξη στο μάθημα, να ξέρουν ότι είμαι εδώ για να τους βοηθήσω όσο μπορώ και να μπορούν να με εμπιστευτούν. Δυστυχώς η συγκεκριμένη μαθήτρια ήταν πολύ κακομαθημένη για να με καταλάβει. Αφού μου δήλωσε "έτσι καλέ τα λέει ο μπαμπάς μου, ό,τι θέλω τον κάνω...μη νομίζετε ότι θα σας ρίξει ευθύνες", συνέχισε να ακυρώνει μαθήματα...
Αναγκάστηκα να ενημερώσω τη μητέρα της ...Το αμέσως επόμενο που είχα να αντιμετωπίσω ήταν τα μούτρα της μικρής..."μα, τι είπατε στη μητέρα μου και μου έβαλε τις φωνές; δεν ξέρετε ότι όσο μου φωνάζουν, τόσο δε διαβάζω;" Της ζήτησα ξανά να έρθει στη θέση μου. Με είχαν βάλει στη μέση και δεν ήξερα ποιανού το μέρος να πάρω. Οι γονείς είχαν δίκιο από τη μια, αλλά κι εγώ δεν ήθελα να την "καρφώνω" συνέχεια...
Βρέθηκα τελικά στο απόλυτο αδιέξοδο...Τελικά αναγκάστηκα να μιλάω συχνότερα με τη μητέρα και να της ζητάω να μη λέει στη μικρή τι συζητούσαμε. Προσπάθησα να βρω μόνη μου μια λύση, ώστε και απέναντι στους γονείς να είμαι εντάξει, και να μη χάσω την εμπιστοσύνη της μικρής. Φυσικά δεν έκανα το ρουφιάνο όπως μου ζήτησαν , φρόντισα όμως να τους ενημερώνω για το ότι η μικρή πρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο για διάβασμα...
Στα τελευταία μαθήματα η μικρή δεν είχε καμία όρεξη για δουλειά...Το μυαλό της ήταν μόνο στο αγόρι της, εγώ κόντευα να τρελλαθώ από το αγχος της ύλης που έπρεπε να βγει, η μητέρα της απούσα εντελώς κι ο πατέρας της ανάθεμα και ξέρω τι έκανε...
Στο τελευταίο μας μάθημα η μικρή με παρακάλεσε να κανονίσω ώρες για το καλοκαίρι. Να ξεκινήσουμε την προετοιμασία για τις πανελλήνιες. Σε αυτό το τελευταίο μάθημα είχα και το δεύτερο τηλεφώνημα από τον πατέρα. Πήρε να με ρωτήσει πόσο χρήματα μου χρωστάει για να μου τα στείλει και να μου πει ότι περιμένει να δει τα αποτελεσματα της δουλειάς μας...

Η μικρή παρόλο που θέλει να την προετοιμάσω για πανελλήνιες, δε με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο να μου πει πως έγραψε στις εξετάσεις. Εμαθα από γνωστούς μου καθηγητές του σχολείου της ότι πήγε τελικά καλά...Ο μπαμπάς και η μαμά της άφαντοι όπως πάντα...

Κι εγώ πήρα την απόφασή μου: ΔΕΝ πρόκειται να συνεχίσω τη συνεργασία μου μαζί της.
Αφενός γιατί κάποιες φορές οι μαθητές - όσο κακομαθημένοι κι αν είναι - πρέπει να σκέφτονται και λίγο τη θέση του καθηγητή, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει τέτοιες συμπεριφορές από γονείς...Αφετέρου γιατί με τέτοιους γονείς, που μου πετάνε τα χρήματα για να κάνω το κατάσκοπο του παιδιού τους, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΩ...Αυτή είναι δική τους δουλειά, κι όχι δική μου...Με όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές μου έχω διατηρήσει επαφές...Ερχονται και πίνουμε καφέ, μου μιλάνε για το πανεπιστήμιό τους, τις εξεταστικές τους, τα γκομενικά τους, βγαίνουμε παρέα για μπυρίτσες...Και με τους γονείς τους οι σχέσεις μας είναι άριστες. Είναι αυτοί που μου στέλνουν καινούργιους μαθητές επειδή έμειναν ευχαριστημένοι από την επικοινωνία μου με τα παιδιά τους και με τη δουλειά που κάναμε μαζί...
Με τέτοιες όμως προυποθέσεις δε μπορώ να δουλέψω...Ούτε καν να πλησιάσω το παιδί...Γιατί δε γίνεται να δουλεύω με κάποιον που έρχεται με το ζόρι, επειδή έτσι θέλησε ο πλούσιος μπαμπάς του...Δε γίνεται...Στενοχωρήθηκα πολύ με ό,τι έγινε...Και θα στενοχωρηθώ ακόμα περισσότερο όταν έρθει η στιγμή που θα εξηγώ στη μικρή τους λόγους που δε θα την αναλάβω...

Αλλά όπως σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες: Όταν οι γονείς είναι αδιάφοροι, τι να κάνει κι ο καθηγητής;;;