ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ...ΠΙΑΝΟ ΜΟΥ!!!

Από τα εφτά μου χρόνια μπαινοβγαίνω στα ωδεία...Ήταν ο ευσεβής πόθος της μαμάς να μάθω να παίζω πιάνο μια κι εκείνη δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το δικό της όνειρο! Ξεκίνησα λοιπόν, δειλά δειλά, κι όπου μας έβγαζε.Δυο χρόνια αργότερα , ο μικρός μου αδερφός μας έκανε την έκπληξη: ό,τι έπαιζα εγώ διαβάζοντας με κόπο τις παρτιτούρες, εκείνος το έπαιζε σε χρόνο dt με το αυτί και μόνο!! Ετσι ξεκίνησε και ο "Μικρός" το πιάνο, αποδεικνύοντάς μας το μεγάλο ταλέντο του...Όπως ήταν φυσικό, κάθε σύγκριση μεταξύ μας ήταν απλά ατυχής। Πάσχιζα εγώ να μελετήσω, εκείνος "πηδούσε" δύο δύο τις τάξεις...Ετσι αναπτύχθηκε μέσα μου ένας κρυφός ανταγωνισμός, που με έκανε να μην πάρω ποτέ στα σοβαρά το πιάνο και την κλασσική μουσική, αφού ήμουν το "Καμμένο χαρτί" της οικογένειας. Συνέχισα όμως το ωδείο, φτάνοντας ώς τις προκριματικές για το πτυχίο μετά από 12χρόνια. Τότε ήταν που πέρασα και στο πανεπιστήμιο και ήταν η μεγάλη μου ευκαιρία να το παρατήσω, αφού ο αδερφός μου είχε ήδη πάρει το πτυχιάκι του κι ετοιμαζόταν για το δίπλωμα και για σπουδές στο εξωτερικό.Τέλος το πιάνο λοιπόν, ένα βήμα πριν το "κωλόχαρτο" που μου είχε ήδη φάει 12 χρόνια από τη ζωή μου! Τα χρόνια πέρασαν, ο αδερφός μου είχε γυρίσει το μισό πλανήτη για σεμινάρια και σπουδές και είχε καταλήξει στη Βοστώνη, όπου κι (ως σήμερα) εργάζεται ως καθηγητής σε δυο από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Ξαφνικά άρχισα να "ανακαλύπτω" την κλασσική μουσική, απαλλαγμένη από τη "Σύγκριση" με τον αδερφό μου। Ανακάλυπτα ότι μου έβγαζε πολλά κρυμμένα συναισθήματα, πράγμα που μάλλον με τρόμαζε.Πήρα λοιπόν τη μεγάλη απόφαση και ξαναπήγα στο ωδείο. Τα πράγματα αυτή τη φορά ήταν αρκετά πιο δύσκολα, αφού μετά από 13χρόνια "αποχής" από το πιάνο, έπρεπε να ξαναδώσω κατατακτήριες για να ενταχθώ σε κάποια τάξη. Μελέτησα, έδωσα τις κατατακτήριες, και μπήκα μια τάξη πριν τις προκριματικές. Πέρασα την τάξη , έδωσα προκριματικές, ενθουσιασμένος ο εξεταστής , "πάμε για πτυχιάρα" μου έλεγε...Κάτι όμως δε μου πήγαινε καλά...Αυτό το ωδείο με περιόριζε πολύ.Το μόνο που ουσιαστικά έκανα όλα αυτά τα χρόνια, ήταν να μαθαίνω μόνο τα κομμάτια των εξετάσεων. Τίποτα άλλο...Τελείωσα τα σολφέζ, τις αρμονίες, τις ιστορίες, αλλά μέχρι εκει.Ξερή μελέτη, ξερά όλα.Τότε ήρθε και το τελειωτικό "Χτύπημα"!! Αν ήθελα να πάω για το πτυχίο, θα έπρεπε να τους "σκάσω" ३००० ευρώπουλα, χώρια τα έξοδα της δασκάλας - συνοδού μου στην Αθήνα, χώρια τα εξέταστρα της επιτροπής, χώρια ένα σωρό άλλα! Απελπίστηκα...Αναμφισβήτητα δεν είχα την πολυτέλεια για τέτοια έξοδα, θεώρησα όμως ότι τόσος κόπος δε θα έπρεπε να πάει χαμένος. Είχα ήδη φάει τη μισή ζωή μου εκεί μέσα...Και τότε έγινε το ΜΠΟΥΜ!Κατέβηκε ο αδερφός μου για διακοπές. Το συζητήσαμε, με άκουσε να παίζω και μου έκανε κάποιες υποδείξεις. Και τότε άρχισα να καταλαβαίνω...Το γεγονός ότι έπαιζα "ξερά" κατά την άποψή του, ενώ κατά τον εξεταστή πήγαινα για "βαρβάτο πτυχίο" δε μου κόλλαγε.Διαπιστώνοντας τη σύγχισή μου και την απόγνωσή μου με το οικονομικό θέμα, μου έκανε την πολύ απλή ερώτηση :"τι ακριβώς το θέλεις το πτυχίο; σε ενδιαφέρει να γίνεις δασκάλα πιάνου; πάρε κορίτσι μου τα ३ χιλιάρικα και φάτα σε τσίχλες να μου μείνει τουλάχιστον και η γλύκα..." Αυτό ήταν!!! Τα παράτησα για δεύτερη φορά, ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ.Η συνέχεια ήταν σκατά...Με έπιασε κατάθλιψη, πράγμα που δεν παραδεχόμουν με τίποτα, αλλά ήταν προφανές για τους άλλους। Όλο το καλοκαίρι έκλαιγα κάθε φορά που άκουγα κλασσική μουσική και κάθε φορά που το μάτι μου έπεφτε στο πιάνο μου. Δεν το ξανάγγιξα από τότε.Το έκλεισα και τέλος। Η μόνη του χρησιμότητα μέσα στο σπίτι ήταν να τοποθετώ πάνω του τα κηροπήγια και τα αιθέρια έλαια.Πέρασαν ३-4χρόνια από τοτε (το αλτσχάιμερ δε μου επιτρέπει να θυμηθώ ακριβώς) και το πιάνο παρέμενε εκεί, διακοσμητικό॥Κάτι μου έλειπε όμως॥ Έλεγα ότι "όταν νιώσω πάλι έτοιμη, θα το ξαναπιάσω..." Συνειδητοποίησα το εξής απλό: επειδή ακριβώς όταν παίζω μου βγαίνουν πολύ έντονα συναισθήματα, πράγμα που δε μπορώ να εκφράσω μπροστά σε άλλους, όσο ήμουν στο ωδείο, απλά εκτελούσα τις παρτιτούρες॥Έπαιζα ό,τι διάβαζα κι όχι με την ψυχή μου। Ποτέ δεν έπαιξα όπως ένιωθα, και αυτό ακριβώς ήταν που διαπίστωσε ο αδερφός μου, λέγοντάς μου ότι παίζω "Ξερά"...Η στιγμή της μεγάλης απόφασης ήρθε॥Νιώθω έτοιμη πια, είναι κάτι που θέλω να κάνω όσο τίποτα॥Αγόρασα ακουστικά, έβγαλα τις κρυμμένες στη ντουλάπα παρτιτούρες। Το ξεσκόνισα και επέλεξα προσεκτικά τι θέλω να παίξω κι όχι ότι μου επέβαλε η "ύλη" του ωδείου॥Αυτή τη φορά νιώθω πραγματικά ελεύθερη να το κάνω। Δε χρειάζομαι δασκάλα να μου πει πως είναι το "σωστό", ούτε θα περάσω από κάποια "επιτροπή" που θα κρίνει το τρόπο που το αποδίδω। Το κάνω όπως μου βγαίνει κι όπως με καθοδηγούν τα συναισθήματά μου...Νιώθω τουλάχιστον ηλίθια που ακολούθησα το δρόμο του ωδείου, γιατί αντί να με φέρει κοντά στη μουσική (που κατά τα άλλα είναι η ζωή μου!!) με απομάκρυνε από αυτή για τόσα χρόνια...Ποτέ δεν είναι αργά...Και τώρα που είμαι πραγματικά ελεύθερη να παίξω ό,τι θέλω κι όπως το θέλω, δε με σταματάει τίποτα!!