ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΩ ΤΕΣΤ ΑΝΤΟΧΗΣ (θα τη βγάλω άραγε ή έφτασε ή ώρα του κλαταρίσματος;)

Γενικά είμαι άτομο που σε ό,τι κάνω φτάνω στα όριά μου. Στα πάντα όμως. Πολλές φορές αφήνω κάτι για την τελευταία στην κυριολεξία στιγμή, αλλά έστω και τότε, κάνω αγώνα δρόμου για να το κάνω σε χρόνο ρεκόρ...Κι όταν μιλάω για όρια πάλι δεν είμαι αντικειμενική. Αν το όριό μου είναι το 100, εγώ θα φτάσω τουλάχιστον μέχρι το 110. Ανάβει το κόκκινο προειδοποιητικό λαμπάκι, αλλά δε σταματάω ούτε προληπτικά. Πρέπει να νιώσω ότι είμαι στο τέρμα για να σκεφτώ να σταματήσω...

Θυμάμαι στο πανεπιστήμιο. Με είχε κερδίσει περισσότερο το θεικό κυλικείο της Φιλοσοφικής, παρά τα έδρανα και τα αμφιθέατρα. Όταν έβγαινε το πρόγραμμα της εξεταστικής όμως...Ενα μήνα πριν τις εξετάσεις που έβγαινε το πρόγραμμα, άρχιζαν τα ξενύχτια. Αγρια ξενύχτια όμως...Και σερί για ένα μήνα. Περνούσα πάντα όλα τα μαθήματα της εξεταστικής με την πρώτη. Αγώνας δρόμου να βγάλω την ύλη και τεστ αντοχής στο ξενύχτι...

Παρατράγουδα μετά τη γέννα, ο αιματοκρίτης στο 12..Ο γιατρός να με παρακαλάει να με πάει στον υπέρηχο σε καροτσάκι για να μη λιποθυμήσω, κι εγώ με τίποτα. Όχι, όρθια θα πάω στον υπέρηχο...Και τα κατάφερα...Αποφασίζουν γυναικολογική απόξεση, αρνούμαι κατηγορηματικά τη νάρκωση. ούτε ξυλοκαίνη δε δέχτηκα. Εκεί, να με σφάζουν ξύπνια, να χώνουν ψαλίδια, γάζες και λοιπά, εγώ το βιολί βιολάκι μου...Λίγες ώρες μετά είχαν αρχίσει να με κλαίνε στο κανονικό χειρουργείο (τελικά πέρασε το δικό τους γαμώτο), αλλά δεν είχα φτάσει ακόμα στα όριά μου, έτσι άφησα τον Αγιο Πέτρο να περιμένει λίγο ακόμα...Τεστ αντοχής με τις σωματικές μου δυνάμεις να μη με εγκαταλείψουν παρά τις προβλέψεις των γιατρών...

Το πέσιμο από το μπαλκόνι , τα απανωτά πεσίματα πάνω στο ίδιο γόνατο, το να κάνω 100 δουλειές συγχρόνως, είναι τα πιο νορμάλ ...

Πρώτη μέρα στην πισίνα, πριν ένα περίπου χρόνο. Με το που μπήκα θυμάμαι τον προπονητή να τρέχει ξωπίσω μου φωνάζοντας : ''πιο σιγά βρεεεεεεεεεεεεεε, δεν τρέχουμε σε αγώνες!!!"Αρχικά μου λέει οι σφυγμοί πρέπει να είναι μέχρι 25 μετά το 100 άρι. Πιάνω τους δικούς μου, 30!!! Και συνέχιζα, ενώ εκείνος ούρλιαζε ότι θα μπει μέσα να με σύρει έξω από το μαλλί αν συνεχίσω να γκαζώνω...Τεστ αντοχής κυρίως με το αναπνευστικό μου (καπνιστής με 2 πακέτα τσιγάρα τη μέρα, κομμάτι δύσκολο να βγάλει 1600-2000 μέτρα την ώρα)...

Τώρα Ασεπ...Οκ κοπέλα μου, πάρτο αλλιώς γιατί θα βρεις άσχημα...Είπαμε να διαβάσουμε. Πάρτο χαλαρά γιατί για να περάσεις και να διοριστείς χλωμό έως αδύνατον. Πάμε για μοριάκια, αν δεν τα πάρουμε χεστήκαμε....Μπα, δεν καταλαβαίνω πάλι...Ήταν να μην το πάρω απόφαση, δοκιμάζω πάλι τα όριά μου. Πρωινό ξύπνημα και παιδί στο σχολείο, μετά διάβασμα. Φέρνω το παιδί από το σχολείο, φεύγω για πρόσθετη, καπάκι ιδιαίτερα, επιστρέφω τώρα (αλήθεια, τι ώρα έχει πάει;;;; ουάου!!! 8.00 το βράδυ πήγε κιόλας;;;) κι έχω και την απαίτηση να διαβάσω. Ρε, πάμε καλά; Μόλις έφαγα...μεσημερινό!!!
Εδώ το τεστ αντοχής περιλαμβάνει τα πάντα...

Νομίζω ότι το παρατράβηξα το ζήτημα. Γιατί να πορρώνομαι έτσι άσχημα με ό,τι αποφασίσει το ξεροκέφαλό μου να κάνω; Γιατί δε μπορώ να κρατήσω σε τίποτα ένα μέτρο;
Από την άλλη μου αρέσει αυτό που γίνεται (ε, είμαι βιτσιόζα, το είπαμε...) γιατί όταν τελικά φτάσω το στόχο μου πετάω...Κι ας είμαι η μόνη που δίνω στον εαυτό μου τα συγχαρητήρια...Λέω "τα έδωσα όλα, αλλά τα κατάφερα και τελικά τα όριά μου είναι πολύ πιο πέρα από αυτό που νόμιζα..."

Απόψε όμως θα πέσουν μπυρόνια...Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεραθώ γρήγορα και να μην αρχίσω πάλι τα τεστ αντοχής στον εαυτό μου...Κι αύριο πάλι κανονικά...Πρωινές γκαζωμένες βουτιές, ιδιαίτερα και μετά διάβασμα!!!

(όσες εγγραφές δεν έκανα τόσους μήνες, θα τις κάνω μαζεμένες τώρα...)