ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ...

Για να στηρίξω την άποψή μου στην προηγούμενη εγγραφή, θα καταθέσω την παρακάτω προσωπική μου εμπειρία...Ποτέ μου δε θέλησα να οργανωθώ σε παρατάξεις, συνδικαλιστικά, συλλόγους και λοιπά, ίσως γιατί από τα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια πίστευα ότι οι πολλοί ακολουθούν τους λίγους σαν τα πρόβατα σε αυτές τις φάσεις...


Όταν καταργήθηκε η επετειρίδα κι έγινε ο πρώτος ασεπ, εξοργίστηκα. Λέω δε γίνεται τόσα χρόνια στα θρανία και μας στερούν το δικαίωμα στην εργασία...Ακουσα λοιπόν ότι θα οργανωθούν όλοι οι αδιόριστοι και θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν τους συναδέλφους να δώσουν εξετάσεις. Πήγα την πρώτη μέρα έξω από το εξεταστικό κέντρο. Ήταν οι συνάδελφοι "Συνδικαλιστές" και μου έκανε εντύπωση πως δεν ήταν από τους αδιόριστους. Τα γνωστά κομματόσκυλα με τις ντουντούκες να παρακινούν τους υπόλοιπους να δημιουργήσουμε επεισόδια. Το δίκιο μου με έπνιγε κι ομολογώ πως ήταν η πρώτη (και τελευταία) φορά που ενήργησα συλλογικά με άλλους.


Αρχίσαμε λοιπόν τα παρατράγουδα...Να προπηλακίζουμε τους συναδέλφους που προσπαθούσαν να μπουν να γράψουν εξετάσεις, να πετάμε αυγά, να πλακωνόμαστε με τους αστυνομικούς. Και δακρυγόνα φάγαμε, και ξύλο φάγαμε και καθόλου δε με ένοιαξε γιατί πίστευα ότι αυτό έπρεπε να πράξω τότε...Βέβαια αν δεν υπήρχαν οι συνάδελφοι - κομματόσκυλα δεν ξέρω αν θα φτάναμε σε αυτά τα άκρα...


Την επόμενη μέρα ξαναπήγα στο εξεταστικό κέντρο , με τη σιγουριά (αφού μας διαβεβαίωναν οι συνάδελφοι - εργατοπατέρες ότι αυτό θα συνέβαινε) ότι δε θα αφήναμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ συνάδελφο να μπει να γράψει (οκ, την πρώτη μέρα μας ξέφυγαν καμιά 20αριά και μπήκαν).


Με τεράστια έκπληξη τους είδα λουφαγμένους. Αφηναν όποιον ήθελε να μπει να εξεταστεί και αρκέστηκαν μόνο σε συνθήματα...Σαν την ηλίθια τους ζήτησα εξηγήσεις...


"Βρε συνάδελφοι...δεν είπαμε ότι δε θα αφήσουμε κανέναν να μπει να γράψει; δεν είπαμε ότι είναι άδικος ο διαγωνισμός κι ότι αν δε μπει κανένας θα τον ακυρώσουν;"


"Μην ανησυχείς συνάδελφε...Ο διαγωνισμός θα ακυρωθεί...Άστους να μπουν, εμείς θα τον ακυρώσουμε" ήταν η απάντησή τους...


Την τρίτη μέρα ξαναπήγα, έστω και για να παρεβρεθώ στα συνθήματα...Δεν υπήρχε ΚΑΝΕΙΣ έξω από το εξεταστικό κέντρο. Ούτε ψυχή. Υποτίθεται ότι είχαν συνέλευση για να συζητήσουν τρόπους ακύρωσης του διαγωνισμού. Πήγα με την ελπίδα ότι θα άκουγα κάποια λύση, κάτι που να δικαιώνει όλους εμάς που ξαφνικά βρισκόμαστε χωρίς προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης. Αυτό που έζησα εκεί μέσα μου έδωσε ένα πολύ γερό μάθημα...

Οι κύριοι συνάδελφοι όπως προείπα δεν ήταν αδιόριστοι...Ήταν όμως αναπληρωτές...Λέξη δεν ακούστηκε για εμάς στη συνέλευσή τους. Αυτό που ήθελαν το είχαν πετύχει. Μας είχαν χρησιμοποιήσει ώστε να δείξουν τη "συσσωρευμένη οργή" και να ληφθούν μέτρα από το κράτος. Εκείνοι ήταν λίγοι, εμείς ήμασταν οι πολλοί. Και μας πήραν με το μέρος τους, μας εξόργισαν όσο περισσότερο μπορούσαν , εμείς πετούσαμε τα αυγά, εκείνοι έμεναν στις ντουντούκες και τα συνθήματα...Και ήθελαν να παλέψουν για το δικαίωμά τους να διοριστούν σύντομα. Και φυσικά δεκάρα δεν έδιναν για εμάς που μόλις είχαμε αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Ήταν ομολογουμένως πολύ οργανωμένοι και πολύ έξυπνοι, αφού κατόρθωσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να αντιδράσουμε στο διαγωνισμό, για ποιό λόγο όμως;;;

Για το δικό μας καλό; Όχι φυσικά, για το δικό τους...



Τελικά ο θεσμός του ασεπ ισχύει ακόμα...Και οι συνάδελφοι αυτοί κατάφεραν να διορίζονται έστω και με ένα μικρό ποσοστό (40%) από την ειδική επετειρίδα που φτιάχτηκε γι αυτούς. Εμείς οι υπόλοιποι ακόμα προσπαθούμε να δώσουμε ασεπ...Γιατί άλλος τρόπος να δουλέψουμε δεν υπάρχει για μας...Εκείνοι είναι ήδη όλοι διορισμένοι...



Μη μου λέτε λοιπόν εμένα για συλλογικότητες και κοινούς αγώνες...



Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα. Όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες τα επιβεβαιώνουν πανηγυρικά....