ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ....

Μερικές φορές πριν συμβεί κάτι φοβερό υπάρχει μια προειδοποίηση. Ενα μικρό καμπανάκι που χτυπάμε δειλά δειλά με την ελπίδα ότι κάποιος θα το ακούσει και θα σταθεί κοντά μας. Αλλες φορές πάλι, όταν η ελπίδα έχει χαθεί τελείως , δεν υπάρχει κανένας λόγος για προειδοποιητικά σήματα. Ξέρεις ότι όσο δυνατά κι αν το χτυπήσεις δε θα το ακούσει κανείς. Κι αν το ακούσει, πολύ απλά δε θα δώσει σημασία...Γιατί τους έχεις μάθει αλλιώς. Ξέρουν ότι είσαι αρκετά δυνατή και ποτέ δε θα σπάσεις...Ναι, το ξέρουν...Ακόμα κι όσοι σε θεωρούν αδύναμη, κατά βάθος βλέπουν τον αγώνα σου και δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Ίσως αυτή η κακία τους να είναι φυσικό επακόλουθο του δικού σου αγώνα...Ό,τι δε μπορείς να φτάσεις, το φθονείς...

Μερικές φορές αναρωτιέμαι για ποιό λόγο κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στην ζωή μας. Την κάνουν μαντάρα και μετά κάθονται στη γωνία και τρίβουν χαιρέκακα τα χέρια τους. Σε κάνουν να ελπίζεις, να νιώθεις έντονα συναισθήματα, να χαίρεσαι τη ζωή, να βρίσκεις λόγο ύπαρξης. Και ξαφνικά γίνεται το ΜΠΑΜ....Κι όλα αλλάζουν χωρίς ποτέ να καταλάβεις το γιατί...Ρίχνεις την ευθύνη στον εαυτό σου και νομίζεις ότι για όλα φταις εσύ. Και ξεκινάς νέο αγώνα, να διορθώσεις πράγματα για τα οποία δεν ευθύνεσαι...Να βοηθήσεις τους άλλους να είναι ευτυχισμένοι, να περνάνε καλά, να μην τους λείπει τίποτα. Να βάζεις τον εαυτό σου στο περιθώριο και να κλείνεις όλες τις πόρτες γύρω του. Να ξεχνάς την ίδια σου την ύπαρξη... Συνεχίζεις να παλεύεις ασταμάτητα, νομίζεις ότι εσύ ΜΠΟΡΕΙΣ να φτιάξεις τα πράγματα, εσύ ποτέ δεν το έβαλες κάτω, εσύ πάντα κατάφερνες να πετύχεις τα αδιανόητα...

Και κάποια στιγμή να ξυπνάς!!!! Και να βλέπεις ότι όλοι έχουν φύγει τρέχοντας γιατί σε ξέχασαν τόσο εύκολα...Μα τόσο εύκολα...Παλεύεις για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ...Και αρχίζεις δειλά δειλά να χτυπάς το καμπανάκι...Μουτζώνεσαι γιατί ξέρεις εκ των προτέρων ότι όλοι έχουν κλείσει τα αυτιά τους σκόπιμα...Δε νοιάζονται...Ό,τι είχαν να πάρουν από σένα το πήραν, πλέον τους είσαι άχρηστη...Το πλιάτσικο τελείωσε και δεν έχεις λόγο ύπαρξης...Η προσφορά σου δεν αναγνωρίζεται πια από κανέναν. Ξέρεις γιατί; Γιατί θεωρείται ΔΕΔΟΜΕΝΗ. Τους έφερες στο σημείο να θεωρούν ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ το να σε ξεζουμίζουν. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη δική σου ψυχή. Αν τους ρωτήσεις θα μείνουν έκπληκτοι ..."Αλήθεια, έχεις και συ ανάγκες;" θα σε ρωτήσουν...Χρειάζεσαι κι εσύ επιβεβαίωση; Νομίζεις ότι μπορεί κανείς να σου ανταποδώσει έστω κι ένα ψίχουλο από ό,τι δίνεις;
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!! Μωρέ τι μας λες; Εμείς πήραμε ό,τι χρειαζόμαστε, κόψε το λαιμό σου τώρα...

Το...καμπανάκι...ίσως είναι μια κάποια λύση....Κάποιος φωνάζει σιωπηλά...Κάποιος είναι έτοιμος να εκραγεί...
Μην το χτυπάς ηλίθια...Πότε επιτέλους θα το πάρεις χαμπάρι;
ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!!!

Κόψε το λαιμό σου, δε μας νοιάζει. Ο κόσμος αυτός δεν είναι για σένα, είναι για όσους θέλουν να ΠΑΡΟΥΝ. Τι είπες; Είναι άδικο; Ας γελάσω...Δεν είναι άδικο να σε πετάνε στα σκουπίδια, άδικο είναι να δίνεις ασταμάτητα ξέροντας από την αρχή ότι κάνεις λάθος. Αδικο είναι να ονειρεύεσαι ότι κι άλλοι έχουν τη δική σου μαλακία στον εγκέφαλο...Αδικο είναι να πιστεύεις πως "ό,τι δίνεις παίρνεις"...Ναι, η μεγαλύτερη μαλακία που πίστεψε ποτέ άνθρωπος...Ό,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ....Αλήθεια, πες μου, το πιστεύεις ακόμα αυτό;

Το...καμπανάκι...ίσως να βοηθήσει...ίσως να μη χάθηκαν όλα ακόμα....

Ηλίθια....Ηλίθια...Ηλίθια....

Πάρτο απόφαση...

ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΣΕ!!!!

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ "ΕΘΝΙΚΗΣ" ΓΙΟΡΤΗΣ...

Ε, μέρες που είναι, να τιμήσω κι εγώ την πατρίδα παραθέτοντας την πικρή αλήθεια για το όλο "σκηνικό" που στήνεται εν όψη του εορτασμού...
ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ: σημαίνει χάσιμο μαθήματος για πρόβες, χαρά των μαθητών που δε θα παρακολουθούν τα βαρετά αρχαία ή τα ακόμα πιο βαρετά μαθηματικά, κοπάνα για όσους δε συμμετέχουν στην πρόβα, ευκαιρία να χαζολογήσουμε εντός του σχολείου.
Μετά την παρέλαση (στην οποία ντυνόμαστε σαν πόρνες ή τραβεστί) τρέχουμε με τους φίλους μας για ολοήμερη κραιπάλη. Ε, λόγω εθνικής εορτής και ο πιο αυστηρός γονιός επιτρέπει στο παιδί του να "διασκεδάσει"...
Για τους ΓΟΝΕΙΣ: έξαρση του ρατσισμού..."γιατί να κρατήσει τη σημαία ο βρωμο-Αλβανός κι όχι ένα ελληνάκι που τιμάει (μπουχαχα) την πατρίδα του;;;;
Ωρα να καμαρώσουμε τα βλαστάρια μας. Φορτίζουμε την κάμερα και φωτογραφική μηχανή για να απαθανατίσουμε το καμάρι μας να παρελάζει...Και το καμαρώνουμε έστω κι αν είναι ντυμμένο σαν πουτανάκι με το βρακί κάτω από τη φούστα και το βυζί έξω από το πουκάμισο, έστω κι αν είναι βαμμένο σαν έτοιμο για βίζιτα, εμείς το καμαρώνουμε...Φυσικά μόλις περάσει το παιδί μας, χέζουμε την παρέλαση και τρέχουμε για καφεδάκι...Σιγά μην καθίσουμε να δούμε τα παιδιά των άλλων ή τα χούφταλα - ήρωες πολέμου ή τους καμαρωτούς φαντάρους μας....
Για τους εκπαιδευτικούς: ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ...Χάνουμε μια μέρα μάθημα, αράζουμε στην κρεββατάρα μας, κι άσε τους ηλίθιους να τρέχουν στις παρελάσεις...
Για τους τηλε-μαιντανούς: Πρέκας, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Καρατζαφέρης, εν ώρα εθνικού παροξυσμού.....Να κλαίει με μαύρο δάκρυ ο Πρέκας, οι υπόλοιποι να σκούζουνε, μια χαρά ανεβαίνουν οι τηλεθεάσεις και τα τσεπώνουν οι έξυπνοι λόγω εθνικής εορτής....Αμα λάχει φέρνουμε και καμιά Βροχοπούλου (κοίτα να δεις την κυράτσα που την έμαθε όλο το πανελλήνιο) να μιλήσει για τον Αλβανό της λόγω ημερών....

Αηδία σκέτη....Κι απορώ γιατί αφήνω το παιδί μου να πηγαίνει κάθε χρόνο στη σχολική γιορτή και να περιμένει με αγωνία τη στιγμή που θα παρελάσει....

Όταν....Οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν ιδέα για την ιστορία της πατρίδας τους και δεν ενδιαφέρονται καν να τη μάθουν. Όταν μπαίνουν στο γυμνάσιο και ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ποιός ήταν ο Οδυσσέας (ημίθεος ή ναύαρχος κατά δήλωση μαθητή μου), τι ήταν ο Τρωικός πόλεμος, ποιός ήταν ο Όμηρος....Δεν έχουν μάθει καν τη μυθολογία μας και περιμένετε να μάθουν την ιστορία μας;

Αλλά είπαμε...η παιδεία ξεκινάει από το σπίτι, κι αν δεν ασχοληθείς καθόλου, μην παραπονιέσαι μετά....ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥΣ!!!!

ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟ...

Περιπλανιέμαι στο διαδίκτυο αρκετά χρόνια, γύρω στη δεκαετία. Στην αρχή έμοιαζα χαμένη και οι απογοητεύσεις διαδέχονταν η μια την άλλη...
Ξεκίνησα να επισκέπτομαι χώρους συζητήσεων με μοναδικό ζητούμενο την επικοινωνία και την ανταλλαγή απόψεων. Γρήγορα διαπίστωσα ότι έπεσα έξω, αφού οι όποιες απαντήσεις που λάμβανα είτε ήταν επιθετικές (αφού ως νέα στον εκάστοτε χώρο αντιμετωπιζόμουν με καχυποψία από τους "παλιούς") είτε είχαν σκοπό την είσοδό μου σε κάποια "κλίκα", είτε πήγαιναν σε προσωπική και ερωτική προσέγγιση...Πολλές φορές έγινα επιθετική με αποτέλεσμα να δημιουργήσω αντιπάθειες. Το κακό με το νετ είναι ότι υπάρχει πολλή υποκρισία. Καθένας βγάζει το πρόσωπο που θέλει να δείξει κι όχι το πραγματικό του. Αντίθετα εγώ, αν και φρόντιζα να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου ώστε να μη δίνω πολλά προσωπικά στοιχεία, έδειχνα πάντα τον πραγματικό μου εαυτό. Ήμουν ξεκάθαρη, έλεγα στα ίσια αυτό που σκεφτόμουν κι αν έκανα διαδικτυακούς φίλους ήταν πάντα λίγοι κι εκλεκτοί...
Μια δυο φορές συναντήθηκα με παρέες από σαιτ...Αυτό που με στενοχώρησε ήταν ότι (αν εξαιρέσεις ένα - δύο άτομα) όλοι μιλούσαν για τους χρήστες που απουσίαζαν. Κουτσομπολιά, θαψίματα, όλες οι συναντήσεις γίνονταν με ένα σκοπό: να μπω στην κλίκα και να αρχίσω να θάβω τους αντιπαθείς για εκείνους. Ο δικός μου σκοπός ήταν διαφορετικός: να γνωρίσω άτομα, να ανταλλάξω απόψεις, να έχω δυο τρεις ανθρώπους να επικοινωνώ στις στιγμές της μοναξιάς μου. Απογοητεύτηκα και σιγά σιγά έφευγα από τους χώρους εκείνους... Θεώρησα τη νοοτροπία αυτή τουλάχιστον παιδαριώδη, αφού το ζητούμενο ήταν να μπαίνω την επόμενη μέρα στο σάιτ και να "κράζω" τους αντιπαθείς της παρέας μου, ώστε να κάνω αισθητή την παρουσία μου στην "κλίκα". Πράγματα απαράδεκτα για τη δική μου ιδεολογία και τη δική μου στάση ζωής...Για να πω την αλήθεια, βρήκα κι ελάχιστα άτομα με τα δικά μου ζητούμενα. Μόνο που κι εκείνα στην πορεία χάθηκαν, κάτω από την πίεση του χρόνου και της απόστασης. Γιατί όταν ζεις σε ένα νησί μακριά από την πρωτεύουσα, πόσες φιλίες να κρατήσεις και για πόσο διάστημα μέσω διαδικτύου;
Δεν το έβαλα κάτω όμως...Συνέχισα την περιπλάνηση, μέχρι που ανακάλυψα τα blogs. Εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Κανείς δεν έψαχνε γκόμενα, κανείς δε σου έκανε επίθεση με το που έμπαινες. Είχες το χώρο σου κι όποιος ήθελε σε επισκεπτόταν. Τις περισσότερες φορές η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από ανούσια πράγματα, αλλά ακόμα και οι πλάκες και τα πειράγματα μεταξύ μας είχαν άλλο πνεύμα....Μπορεί να ξεκινούσε μια εγγραφή ως θέμα συζήτησης ή ως κατάθεση σκέψεων, αλλά τις περισσότερες φορές εξελισσόταν σε "πάρτυ" με πλακίτσες, κεράσματα, πειράγματα, όπως ακριβώς θα εξελισσόταν η "ζωντανή" επαφή...
Αλλά κι εκεί υπήρχαν προβλήματα. Η παροχή ιδιωτικού χώρου και η ελεύθερη έκφραση παρερμηνεύτηκε από πολλούς. Έτσι η δημιουργία blog κατάντησε προσηλυτισμός, παραλήρημα, ύβρεις, χαζομάρες. Εμπαινες στην κεντρική σελίδα να διαβάσεις τις νέες αναρτήσεις κι έβλεπες βίντεο, γελοιογραφίες αντιγραμμένες από περιοδικά, αναπαραγωγή θεμάτων άλλων blogs, προσωπικές επιθέσεις σε χρήστες, κι ό,τι άλλο βάζει ο νους σου. Κάποιοι κρύφτηκαν καλά πίσω από την ανωνυμία τους κι έμπαιναν στις αναρτήσεις άλλων χρηστών, βρίζοντας, θίγοντάς τους, διακωμωδώντας τις σκέψεις και τα θέματά τους.
Αναγκαστική αποχώρηση κι από κει λοιπόν...Δεν ξέρω πως ήταν παλιότερα ο Pathfinder, αν τα πράγματα ήταν καλύτερα, πάντως αυτή τη στιγμή είναι ένας χώρος για τα σκουπίδια. Πολλές φορές είδα αξιόλογα σάιτ να καταστρέφονται από τους βλαμμένους. Ομαδικές μετακομίσεις ατόμων σε άλλες "γειτονιές" ή παραμονή στους ίδιους χώρους με νέα προφίλ στην προσπάθειά τους να κάνουν μια νέα αρχή... Το ίδιο ένιωσα ότι θα συμβεί και στον Ιχνηλάτη... Ήταν όμορφα εκεί γιατί υπήρχε αυτό που πολλοί ονόμασαν "γειτονιά"..Όμως οι κακοήθεις όλο και πλήθαιναν. Οι ψυχοπαθείς αλώνιζαν ανενόχλητοι...Η κατάθεση ψυχής κάποιων έγινε θέμα κουτσομπολιού και κατιναριού κάποιων άλλων...
Αναγκαστική μετακόμιση λοιπόν...Εδώ...Σε έναν εντελώς απρόσωπο χώρο, όπου οι φίλοι σου πρέπει να ψάξουν για να σε βρουν, όπου δεν υπάρχει ο καθημερινός και συνεχόμενος διάλογος και η διαρκής πλάκα μεταξύ φίλων...Όμως...
Υπάρχει ιδιωτικότητα (μέχρι να σε βρουν οι τρελλοί και να αρχίσει πάλι το τζέρτζελο), δε γίνεσαι βορά των κακόβουλων μόλις κάνεις μια νέα ανάρτηση, επιλέγεις
μια πιο μοναχική πορεία. Αλλά κρατάς τους λίγους κι αξιόλογους φίλους σου....
Γιατί τελικά το ίντερνετ ΔΕΝ είναι απρόσωπο...Μέσα στα άπειρα σκουπίδια και μέσα στους χιλιάδες ανώμαλους, υπάρχουν κι άτομα που ταιριάζουν τα χνώτα σας. Που μπορείτε να πείτε δυο τρεις κουβέντες, να ανταλλάξετε απόψεις, να κάνετε την πλάκα σας. Να συναντηθείτε και να γίνετε φίλοι...
Απλά πρέπει να ψάξεις πολύ...Να μην το βάλεις κάτω και να συνεχίσεις να είσαι ο εαυτός σου...
Αντε, καλή αρχή λοιπόν εδώ, κι εύχομαι να μη μετανιώσω για τη μετακόμιση....

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ... (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)

Συνεχίζουμε λοιπόν...Άντε και μπήκαμε στην ΠΔΣ, μπας και δούμε (σε καμιά εικοσιπενταριά χρόνια είπαμε) άσπρη μέρα...Τι γίνεται τώρα;;;;
Καταρχήν θα πρέπει να συνεργαστείτε με...πιπίνια!!! Κοινώς με νέους συναδέλφους που μόλις πήραν το πτυχίο τους και το πρώτο που έκαναν είναι να βρουν το βυσματάκι τους για την Πρόσθετη. Αν είναι βέβαια από τους ενημερωμέρους που ξέρουν τα...κατατόπια!!! Κανένα πρόβλημα με αυτούς, εκτός του ότι "ξύπνησαν" πριν από μας και κίνησαν τις διαδικασίες, αλλά βρε παιδάκι μου, τι να σου διδάξει το πιπίνι; Έρχονται στο σχολείο πρώτη φορά και είναι μέσα στον πανικό, μέσα στο άγχος, με ερωτήσεις του τύπου "τι μάθημα είναι αυτό που μου είπαν να διδάξω;", "που θα βρω το βιβλίο;", "πως κάνουν μάθημα σε τάξη;". Όπα βρε παιδιά, πάρτε το λίγο αλλιώς, αξιοκρατία είπαμε...Βάζετε τα 23χρονα να μπουν σε τάξη χωρίς καμία διδακτική εμπειρία; κι εμείς που περιμένουμε τόσα χρόνια κι έχουμε φάει τη ζωή μας στα ιδιαίτερα ψάχνουμε ακόμα βυσματάκι;;;; Να σου απαγγείλω εγώ παιδάκι μου απέξω όλη την Αντιγόνη του Σοφοκλή και να σε στείλω για βρούβες!!!
Άντε, να το προσπεράσουμε κι αυτό (είδατε; έχει ζουμί το πράγμα, σας προειδοποίησα!!)
Μπαίνεις στην τάξη, περιμένεις να βρεις ένα πλήθος μαθητών που αποφάσισαν ότι δε θα πληρώνουν φροντιστήρια (συγγνώμη λάθος, κερδοφόρες επιχειρήσεις ήθελα να πω...θα τα πούμε εν καιρώ και γι αυτούς...) , αλλά θα εκμεταλλευτούν τη δωρεάν παιδεία.
Τι βλέπεις εκεί; Άφαντοι όλοι!! Ούτε ένας μαθητής; Ούτε για δείγμα; Μα που πήγαν όλοι; Φυσικά, κορόιδα είναι να πάνε για δωρεάν μαθήματα τη στιγμή που πηγαίνοντας στο φροντιστηριάκι μπορούν να την κοπανήσουν ό,τι ώρα θέλουν χωρίς κανείς να ειδοποιήσει τον κηδεμόνα;;;
Σου λέει λοιπόν ο νόμος...Κύριε, για να δουλέψει το τμήμα της ΠΔΣ, θα πρέπει να έχεις στο τμήμα τουλάχιστον 7 μαθητές...Ωχού συμφορά!! Κι εγώ που επιστράτευσα λυτούς και δεμένους να με πάρουν; Κι εγώ που πίστεψα έστω και για μια στιγμή ότι διεκδικώ δικαίωμα διορισμού, τώρα τι θα κάνω; Μην ανησυχείτε, όλα διορθώνονται (αν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη βεβαίως βεβαίως...).
Αν ο υπεύθυνος του σχολείου είναι γνωστός σου (ή ακόμα καλύτερα ο διευθυντής της δευτεροβάθμιας), βάζεις υπογραφές!!! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε...Βάζεις υπογραφές εκ μέρους των μαθητών...Άσχετα αν εσύ πατάς ή δεν πατάς στο σχολείο, άσχετα αν δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να παρακολουθήσει το μάθημά σου, άσχετα αν δεν ξέρεις που βρίσκεται καν το σχολείο που καλείσαι να διδάξεις...Εσύ απλά βάζεις υπογραφές!!! πηγαίνεις μια φορά το μήνα και υπογράφεις (πλαστογραφείς δηλαδή για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) υπογραφές μαθητών. Πόσους μαθητές θέλεις κύριε να έχει το τμήμα; επτά; επτά υπογραφές θα σου βάλω...Κι αν τύχει και κανένας άλλος συνάδελφος στο γραφείο, βάζουμε ο ένας υπογραφές στην κατάσταση του άλλου, έτσι , για τα μάτια του κόσμου, μπας και βρεθεί κανείς κι ελέγξει το γραφικό χαρακτήρα μας!!! Και μην έχεις τύψεις για ό,τι κάνεις, θα σε καθησυχάσουν οι συνάδελφοι και οι ανώτεροι ότι "έτσι γίνεται κάθε χρόνο, αφού το κάνουν όλοι, κορόιδο είσαι να μην το κάνεις κι εσύ;"
Δεν πιστεύω να εκπλαγήκατε ε;;;
Μα αυτά αγαπητοί μου γίνονται και θα γίνονται κι εσείς δεν παίρνετε χαμπάρι...Βαθιά νυχτωμένοι που λένε...Γιατί εσείς έχετε τη δουλίτσα σας, το μισθούλη σας, κλπ, κλπ, και στο κάτω κάτω τι σας νοιάζει τι κάνουν αυτοί που ανέλαβαν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά σας; Μήπως σας νοιάζει καθόλου;
Κι έρχεται το τέλος της σχολικής χρονιάς, κι όλοι είμαστε ικανοποιημένοι...εσείς κάνατε το χρέος σας για τα βλαστάρια σας , τους παρείχατε σχολική βοήθεια και μάλιστα δωρεάν (μη μας πιάνουν και κορόιδα τα φροντιστήρια είπαμε), τα βλαστάρια σας έκαναν το χρέος τους και παρακολούθησαν τη δωρεάν σχολική βοήθεια (από την καφετέρια απέναντι στο σχολείο), και οι εκπαιδευτικοί που ανέλαβαν έκαναν το χρέος τους με το παραπάνω: τα δίδαξαν και τα βοήθησαν να καλύψουν τα κενά τους!!!!!
Όλοι ικανοποιημένοι λοιπόν...
Αναμένομεν την επόμενη σχολική χρόνια...
Αλήθεια, βυσματάκι βρήκατε για φέτος;
Γιατί εγώ ακόμα ψάχνω...
Άλλαξαν και οι διευθυντές (δεν πιστεύω να μη γνωρίζετε ότι ανάλογα με την πολιτική πάνε και οι διορισμοί ε; Δεν πιστεύω να είστε τόοοοοοοοοσο βαθιά νυχτωμένοι...) κι άντε να βρεις πάλι το γνωστό του γνωστού...
Βέβαια θα μου πείτε, καλά να πάθω...Αφού στηρίζω κι εγώ ένα τέτοιο σύστημα!!!
Εμ, παιδάκια, στην Ελλάδα είμαστε, που νομίζετε ότι ζούμε;
Αφού το κάνουν όλοι, κορόιδα είμαστε να μην το κάνουμε κι εμείς;;;
Αφού οι ανώτεροι λένε ότι έτσι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει;;;
Είπατε τίποτα;;;;
Όχι, δεν τελειώσαμε ακόμα, έχουμε κι άλλα........

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ... (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

Ωραία λοιπόν, εδώ είμαστε μετά από αρκετά χρόνια στα θρανία... Τελειώσαμε την αγαπημένη μας σχολή, πήραμε το πολυπόθητο πτυχίο μας, και τώρα τι;;; Φυσικά το θέμα δεν απασχολεί το σύνολο της κοινωνίας (εμείς τη δουλίτσα μας την έχουμε, το μισθούλη μας επίσης, τι μας νοιάζει γι αυτούς που διαπαιδαγωγούν τα παιδιά μας;;;, έχει όμως ενδιαφέρον αν το ακούσει κάποιος εκ των έσω... Καταργείται λοιπόν η επετηρίδα κι έρχεται ο...ΑΣΕΠ!!! Άντε τώρα να ξανα-αρχίσεις τη μελέτη...Όχι, χαζοί δεν είμαστε, τόσες εξετάσεις περάσαμε (και μάλιστα με επιτυχία) μέχρι να πάρουμε τον πολυπόθητο τίτλο του "εκπαιδευτικού". Ούτε θεωρούμε βαρετή τη μελέτη , εξάλλου κάθε μέρα με αυτό καταπιανόμαστε προκειμένου να φέρουμε εις πέρας το δύσκολο ρόλο της παράδοσης (κι αναφέρομαι φυσικά στα ιδιαίτερα μαθήματα που είναι ο μόνος τρόπος εξάσκησης του λειτουργήματός μας)!! Το πρόβλημα είναι στο χρόνο μας...Και σας ρωτώ...Θεωρείτε εύκολο για κάποιον που δουλεύει όλη μέρα ιδιαίτερα να βρει χρόνο να μελετήσει για τον ασεπ; Κι αν έχει οικογένεια και οι υποχρεώσεις τρέχουν; Κι αν είναι γυναίκα και πρέπει μέσα σε όλα τα άλλα να ασχοληθεί με τις δουλειές του σπιτιού; (μην παραμυθιάζεστε ότι οι εκπαιδευτικοί βγάζουν πολλά χρήματα ώστε να έχουν και οικιακή βοηθό) Κι αν υπάρχουν και παιδιά με τα οποία (εκτός τις δουλειές, τα μαθήματα και την προετοιμασία για τα ιδιαίτερα) θα πρέπει να ασχοληθεί; Ξέρετε τώρα, διαβάσματα, μεταφορά σε εξωσχολικές δραστηριότητες, κλπ, κλπ, κλπ. Είναι εύκολο για κάποιον με τέτοιο πρόγραμμα να καθίσει να μελετήσει; ΌΧΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ, κι ας βρεθεί κάποιος να πει το αντίθετο!!! Άντε λοιπόν κι αποφασίζεις πως ΔΕ θα ασχοληθείς με τον ασεπ, γιατί άνθρωπος είσαι κι όχι υπερ - άνθρωπος και είναι αδύνατο να τα προλάβεις όλα αυτά. Τι εναλλακτικές έχεις; Κι ερχόμαστε στα ωραία τώρα....Για ακούστε τα όσοι δεν τα ξέρετε... (βέβαια κινδυνεύω γιατί σας ανοίγω τα μάτια τώρα, ίσως να είστε "νέοι" στην παρέα των εκαπιδευτικών και να μην ξέρετε ακόμα τα κολπάκια τους). Αγαπητοί μου, την πίσω πόρτα την ξέρετε; Την δια του πλαγίου μονιμοποίηση σε σχολείο δεν την ακούσατε; Όχι; Α παπα, ακόμα δε σας άνοιξαν τα μάτια ε; ε βέβαια, γιατί να το κάνουν; για να τους φάτε τη θεσούλα; Υπάρχει και η ΠΔΣ!! οκ, νέοι είπαμε είστε και δεν τα ξέρετε, γιαυτό διευκρινίζω τι εστί ΠΔΣ... η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη!!! Ναι, αυτά τα μαθήματα που κάνουν καθηγητές μέσα στα σχολεία χωρίς να πληρώνει τίποτα ο μαθητής...Μεγάλη απάτη σας λέω, αλλά σκεφτείτε το, ίσως είστε από τους τυχερούς που θα βολευτούν. Η διαδικασία απλή (λέμε τώρα....) Καταρχήν πρέπει να βρείτε ένα γνωστό στη διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο γνωστός αυτός θα φροντίσει να υπάρχει το όνομά σας στη λίστα που θα στείλει στα σχολεία, ώστε να σας καλέσουν να διδάξετε στην ΠΔΣ... Αυτομάτως μπαίνετε στον πίνακα των αναπληρωτών κι αρχίζετε να παίρνετε μόρια. Κάθε χρόνο, ανάλογα με τα μόριά σας, θα ανεβαίνετε στη λίστα. Αν σκεφτείτε ότι εκτός από τους επιτυχόντες του Ασεπ διορίζουν κι από τη λίστα αυτή (μη χαίρεστε, ελάχιστους παίρνουν από τον πίνακα των αναπληρωτών, κι αυτό ανά διετία...) έχετε κάποιες πιθανότητες σε καμιά εισοσιπενταριά χρόνια να βρεθείτε μόνιμοι σε σχολείο... Βέβαια, βασική προυπόθεση να τρέχετε κάθε χρόνο στο γνωστό σας να βάζει το όνομά σας στον κατάλογο που θα στείλει στα σχολεία...Κι επίσης βασική προυπόθεση να μην έχουν προλάβει οι μόνιμοι κι επίσημοι καθηγητές των σχολείων να σας φάνε τη θεσούλα. Γιατί ναι μεν ο νόμος ορίζει ότι απαγορεύεται οι διορισμένοι να κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα (να υποθέσω για να μη μας φάνε τη δουλειά , δεν απαγορεύει όμως να κάνουν ΠΔΣ. Κι όπως είναι φυσικό, ο καθηγητής που ήδη δουλεύει σε ένα σχολείο, έχει και το βυσματάκι του στη διεύθυνση ώστε να είναι το ονοματάκι του στους διδάσκοντες της ΠΔΣ. Μπερδευτήκατε ε;; Ε, έτσι είναι αυτά, όσο πιο μπερδεμένα, τόσο καλύτερα για τους ανυποψίαστους!!! Την αντίφαση την είδατε; Σου λέει λοιπόν ο κύριος μόνιμος καθηγητής που σου έφαγε τη θέση στην ΠΔΣ. Παιδάκια, εγώ δεν κάνω καλή δουλειά την ώρα που σας διδάσκω στο σχολείο, γιαυτό χρειάζεστε λίγη βοήθεια. ελάτε στην ΠΔΣ να καλύψουμε τα κενά σας...Φυσικά, εγώ διδάσκω κι εκεί, μόνο που εκεί κάνω τη δουλειά μου όπως πρέπει...Βρίσκεται λοιπόν ο ίδιος άνθρωπος να κάνει και το μάθημα στο σχολείο, και το μάθημα στο...νόμιμο ιδιαίτερο του σχολείου!!! Μόνο που σας τα λέω συγχίζομαι πάλι...λέω να σας αφήσω να τα επεξεργαστείτε λίγο και να συνεχίσω το ...πανηγύρι αργότερα!!! Θα έχει ενδιαφέρον σίγουρα, ειδικά για όσους από εσας πιστεύετε ακόμα στην αξιοκρατία...