ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ....

Μερικές φορές πριν συμβεί κάτι φοβερό υπάρχει μια προειδοποίηση. Ενα μικρό καμπανάκι που χτυπάμε δειλά δειλά με την ελπίδα ότι κάποιος θα το ακούσει και θα σταθεί κοντά μας. Αλλες φορές πάλι, όταν η ελπίδα έχει χαθεί τελείως , δεν υπάρχει κανένας λόγος για προειδοποιητικά σήματα. Ξέρεις ότι όσο δυνατά κι αν το χτυπήσεις δε θα το ακούσει κανείς. Κι αν το ακούσει, πολύ απλά δε θα δώσει σημασία...Γιατί τους έχεις μάθει αλλιώς. Ξέρουν ότι είσαι αρκετά δυνατή και ποτέ δε θα σπάσεις...Ναι, το ξέρουν...Ακόμα κι όσοι σε θεωρούν αδύναμη, κατά βάθος βλέπουν τον αγώνα σου και δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Ίσως αυτή η κακία τους να είναι φυσικό επακόλουθο του δικού σου αγώνα...Ό,τι δε μπορείς να φτάσεις, το φθονείς...

Μερικές φορές αναρωτιέμαι για ποιό λόγο κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στην ζωή μας. Την κάνουν μαντάρα και μετά κάθονται στη γωνία και τρίβουν χαιρέκακα τα χέρια τους. Σε κάνουν να ελπίζεις, να νιώθεις έντονα συναισθήματα, να χαίρεσαι τη ζωή, να βρίσκεις λόγο ύπαρξης. Και ξαφνικά γίνεται το ΜΠΑΜ....Κι όλα αλλάζουν χωρίς ποτέ να καταλάβεις το γιατί...Ρίχνεις την ευθύνη στον εαυτό σου και νομίζεις ότι για όλα φταις εσύ. Και ξεκινάς νέο αγώνα, να διορθώσεις πράγματα για τα οποία δεν ευθύνεσαι...Να βοηθήσεις τους άλλους να είναι ευτυχισμένοι, να περνάνε καλά, να μην τους λείπει τίποτα. Να βάζεις τον εαυτό σου στο περιθώριο και να κλείνεις όλες τις πόρτες γύρω του. Να ξεχνάς την ίδια σου την ύπαρξη... Συνεχίζεις να παλεύεις ασταμάτητα, νομίζεις ότι εσύ ΜΠΟΡΕΙΣ να φτιάξεις τα πράγματα, εσύ ποτέ δεν το έβαλες κάτω, εσύ πάντα κατάφερνες να πετύχεις τα αδιανόητα...

Και κάποια στιγμή να ξυπνάς!!!! Και να βλέπεις ότι όλοι έχουν φύγει τρέχοντας γιατί σε ξέχασαν τόσο εύκολα...Μα τόσο εύκολα...Παλεύεις για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ...Και αρχίζεις δειλά δειλά να χτυπάς το καμπανάκι...Μουτζώνεσαι γιατί ξέρεις εκ των προτέρων ότι όλοι έχουν κλείσει τα αυτιά τους σκόπιμα...Δε νοιάζονται...Ό,τι είχαν να πάρουν από σένα το πήραν, πλέον τους είσαι άχρηστη...Το πλιάτσικο τελείωσε και δεν έχεις λόγο ύπαρξης...Η προσφορά σου δεν αναγνωρίζεται πια από κανέναν. Ξέρεις γιατί; Γιατί θεωρείται ΔΕΔΟΜΕΝΗ. Τους έφερες στο σημείο να θεωρούν ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ το να σε ξεζουμίζουν. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη δική σου ψυχή. Αν τους ρωτήσεις θα μείνουν έκπληκτοι ..."Αλήθεια, έχεις και συ ανάγκες;" θα σε ρωτήσουν...Χρειάζεσαι κι εσύ επιβεβαίωση; Νομίζεις ότι μπορεί κανείς να σου ανταποδώσει έστω κι ένα ψίχουλο από ό,τι δίνεις;
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!! Μωρέ τι μας λες; Εμείς πήραμε ό,τι χρειαζόμαστε, κόψε το λαιμό σου τώρα...

Το...καμπανάκι...ίσως είναι μια κάποια λύση....Κάποιος φωνάζει σιωπηλά...Κάποιος είναι έτοιμος να εκραγεί...
Μην το χτυπάς ηλίθια...Πότε επιτέλους θα το πάρεις χαμπάρι;
ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!!!

Κόψε το λαιμό σου, δε μας νοιάζει. Ο κόσμος αυτός δεν είναι για σένα, είναι για όσους θέλουν να ΠΑΡΟΥΝ. Τι είπες; Είναι άδικο; Ας γελάσω...Δεν είναι άδικο να σε πετάνε στα σκουπίδια, άδικο είναι να δίνεις ασταμάτητα ξέροντας από την αρχή ότι κάνεις λάθος. Αδικο είναι να ονειρεύεσαι ότι κι άλλοι έχουν τη δική σου μαλακία στον εγκέφαλο...Αδικο είναι να πιστεύεις πως "ό,τι δίνεις παίρνεις"...Ναι, η μεγαλύτερη μαλακία που πίστεψε ποτέ άνθρωπος...Ό,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ....Αλήθεια, πες μου, το πιστεύεις ακόμα αυτό;

Το...καμπανάκι...ίσως να βοηθήσει...ίσως να μη χάθηκαν όλα ακόμα....

Ηλίθια....Ηλίθια...Ηλίθια....

Πάρτο απόφαση...

ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΣΕ!!!!