ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟ...

Περιπλανιέμαι στο διαδίκτυο αρκετά χρόνια, γύρω στη δεκαετία. Στην αρχή έμοιαζα χαμένη και οι απογοητεύσεις διαδέχονταν η μια την άλλη...
Ξεκίνησα να επισκέπτομαι χώρους συζητήσεων με μοναδικό ζητούμενο την επικοινωνία και την ανταλλαγή απόψεων. Γρήγορα διαπίστωσα ότι έπεσα έξω, αφού οι όποιες απαντήσεις που λάμβανα είτε ήταν επιθετικές (αφού ως νέα στον εκάστοτε χώρο αντιμετωπιζόμουν με καχυποψία από τους "παλιούς") είτε είχαν σκοπό την είσοδό μου σε κάποια "κλίκα", είτε πήγαιναν σε προσωπική και ερωτική προσέγγιση...Πολλές φορές έγινα επιθετική με αποτέλεσμα να δημιουργήσω αντιπάθειες. Το κακό με το νετ είναι ότι υπάρχει πολλή υποκρισία. Καθένας βγάζει το πρόσωπο που θέλει να δείξει κι όχι το πραγματικό του. Αντίθετα εγώ, αν και φρόντιζα να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου ώστε να μη δίνω πολλά προσωπικά στοιχεία, έδειχνα πάντα τον πραγματικό μου εαυτό. Ήμουν ξεκάθαρη, έλεγα στα ίσια αυτό που σκεφτόμουν κι αν έκανα διαδικτυακούς φίλους ήταν πάντα λίγοι κι εκλεκτοί...
Μια δυο φορές συναντήθηκα με παρέες από σαιτ...Αυτό που με στενοχώρησε ήταν ότι (αν εξαιρέσεις ένα - δύο άτομα) όλοι μιλούσαν για τους χρήστες που απουσίαζαν. Κουτσομπολιά, θαψίματα, όλες οι συναντήσεις γίνονταν με ένα σκοπό: να μπω στην κλίκα και να αρχίσω να θάβω τους αντιπαθείς για εκείνους. Ο δικός μου σκοπός ήταν διαφορετικός: να γνωρίσω άτομα, να ανταλλάξω απόψεις, να έχω δυο τρεις ανθρώπους να επικοινωνώ στις στιγμές της μοναξιάς μου. Απογοητεύτηκα και σιγά σιγά έφευγα από τους χώρους εκείνους... Θεώρησα τη νοοτροπία αυτή τουλάχιστον παιδαριώδη, αφού το ζητούμενο ήταν να μπαίνω την επόμενη μέρα στο σάιτ και να "κράζω" τους αντιπαθείς της παρέας μου, ώστε να κάνω αισθητή την παρουσία μου στην "κλίκα". Πράγματα απαράδεκτα για τη δική μου ιδεολογία και τη δική μου στάση ζωής...Για να πω την αλήθεια, βρήκα κι ελάχιστα άτομα με τα δικά μου ζητούμενα. Μόνο που κι εκείνα στην πορεία χάθηκαν, κάτω από την πίεση του χρόνου και της απόστασης. Γιατί όταν ζεις σε ένα νησί μακριά από την πρωτεύουσα, πόσες φιλίες να κρατήσεις και για πόσο διάστημα μέσω διαδικτύου;
Δεν το έβαλα κάτω όμως...Συνέχισα την περιπλάνηση, μέχρι που ανακάλυψα τα blogs. Εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Κανείς δεν έψαχνε γκόμενα, κανείς δε σου έκανε επίθεση με το που έμπαινες. Είχες το χώρο σου κι όποιος ήθελε σε επισκεπτόταν. Τις περισσότερες φορές η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από ανούσια πράγματα, αλλά ακόμα και οι πλάκες και τα πειράγματα μεταξύ μας είχαν άλλο πνεύμα....Μπορεί να ξεκινούσε μια εγγραφή ως θέμα συζήτησης ή ως κατάθεση σκέψεων, αλλά τις περισσότερες φορές εξελισσόταν σε "πάρτυ" με πλακίτσες, κεράσματα, πειράγματα, όπως ακριβώς θα εξελισσόταν η "ζωντανή" επαφή...
Αλλά κι εκεί υπήρχαν προβλήματα. Η παροχή ιδιωτικού χώρου και η ελεύθερη έκφραση παρερμηνεύτηκε από πολλούς. Έτσι η δημιουργία blog κατάντησε προσηλυτισμός, παραλήρημα, ύβρεις, χαζομάρες. Εμπαινες στην κεντρική σελίδα να διαβάσεις τις νέες αναρτήσεις κι έβλεπες βίντεο, γελοιογραφίες αντιγραμμένες από περιοδικά, αναπαραγωγή θεμάτων άλλων blogs, προσωπικές επιθέσεις σε χρήστες, κι ό,τι άλλο βάζει ο νους σου. Κάποιοι κρύφτηκαν καλά πίσω από την ανωνυμία τους κι έμπαιναν στις αναρτήσεις άλλων χρηστών, βρίζοντας, θίγοντάς τους, διακωμωδώντας τις σκέψεις και τα θέματά τους.
Αναγκαστική αποχώρηση κι από κει λοιπόν...Δεν ξέρω πως ήταν παλιότερα ο Pathfinder, αν τα πράγματα ήταν καλύτερα, πάντως αυτή τη στιγμή είναι ένας χώρος για τα σκουπίδια. Πολλές φορές είδα αξιόλογα σάιτ να καταστρέφονται από τους βλαμμένους. Ομαδικές μετακομίσεις ατόμων σε άλλες "γειτονιές" ή παραμονή στους ίδιους χώρους με νέα προφίλ στην προσπάθειά τους να κάνουν μια νέα αρχή... Το ίδιο ένιωσα ότι θα συμβεί και στον Ιχνηλάτη... Ήταν όμορφα εκεί γιατί υπήρχε αυτό που πολλοί ονόμασαν "γειτονιά"..Όμως οι κακοήθεις όλο και πλήθαιναν. Οι ψυχοπαθείς αλώνιζαν ανενόχλητοι...Η κατάθεση ψυχής κάποιων έγινε θέμα κουτσομπολιού και κατιναριού κάποιων άλλων...
Αναγκαστική μετακόμιση λοιπόν...Εδώ...Σε έναν εντελώς απρόσωπο χώρο, όπου οι φίλοι σου πρέπει να ψάξουν για να σε βρουν, όπου δεν υπάρχει ο καθημερινός και συνεχόμενος διάλογος και η διαρκής πλάκα μεταξύ φίλων...Όμως...
Υπάρχει ιδιωτικότητα (μέχρι να σε βρουν οι τρελλοί και να αρχίσει πάλι το τζέρτζελο), δε γίνεσαι βορά των κακόβουλων μόλις κάνεις μια νέα ανάρτηση, επιλέγεις
μια πιο μοναχική πορεία. Αλλά κρατάς τους λίγους κι αξιόλογους φίλους σου....
Γιατί τελικά το ίντερνετ ΔΕΝ είναι απρόσωπο...Μέσα στα άπειρα σκουπίδια και μέσα στους χιλιάδες ανώμαλους, υπάρχουν κι άτομα που ταιριάζουν τα χνώτα σας. Που μπορείτε να πείτε δυο τρεις κουβέντες, να ανταλλάξετε απόψεις, να κάνετε την πλάκα σας. Να συναντηθείτε και να γίνετε φίλοι...
Απλά πρέπει να ψάξεις πολύ...Να μην το βάλεις κάτω και να συνεχίσεις να είσαι ο εαυτός σου...
Αντε, καλή αρχή λοιπόν εδώ, κι εύχομαι να μη μετανιώσω για τη μετακόμιση....