ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΦΙΛΙΕΣ....

Με την Μαρία πηγαίναμε μαζί στο σχολείο...Από την πρώτη γυνασίου ήμασταν μαζί...Εγώ "χεβυμεταλλού", εκείνη κυκλοφορούσε με ραφτά michel jakson και ήταν εμφανής η αντιπάθεια που έτρεφε η μια για την άλλη. "Αλήτισσα" με θεωρούσε εκείνη, "καρεκλού" τη θεωρούσα εγώ...

Κάποια στιγμή, στη β λυκείου πρέπει να ήταν, η Μαρία το "γύρισε"...Ήρθε μια μέρα στο σχολείο ντυμένη από πάνω ως κάτω ως "μέταλλο"...Μπλούζες, ραφτά, καρφιά κι ό,τι βάλει ο νους σας...Τα αυτιά της εν μια νυκτί είχαν γίνει σουρωτήρι, γεμάτα σκουλαρίκια, τα μαλλί είχε πέσει όλο στα μούτρα, η μαύρη μαυρίλα στην εξωτερική της εμφάνιση...Οκ, αλλάξαμε, είπα και άρχισα να τη βλέπω με μεγαλύτερη συμπάθεια (οι...παιδικές - εφηβικές μαλακίες που κρίνεις τον άλλο ανάλογα με την ομάδα στην οποία ανήκει...)

Με τον καιρό η Μαρία άρχισε να έρχεται στο "στέκι" των ροκο - μεταλλάδων. Την εποχή εκείνη στην πόλη μας υπήρχε μόνο ΕΝΑ μέρος στο οποίο μαζεύονταν τα "αποβράσματα"...Όσοι άκουγαν τη συγκεκριμένη μουσική σύχναζαν εκεί με αποτέλεσμα όλοι να είμαστε γνωστοί. Όταν έσκασε μύτη η Μαρία, ήμουν το μόνο άτομο που γνώριζε εκεί μέσα...Αρχισε το "κολλητιλίκι" μαζί μου. Στο σχολείο έγινα η "φίλη" της...Τα βρήκαμε (νόμιζα...) και κάναμε παρέα. Δώσαμε πανελλήνιες, περάσαμε σε διαφορετικές πόλεις, χαθήκαμε...

Εγώ σπούδαζα Αθήνα, εκείνη Ρέθυμνο...Προσπάθησα να τη βρω κατά καιρούς, εκείνη άφαντη...Ώσπου άρχισαν στην Αθήνα τα rockwave...Η Μαρία μια ωραία πρωία μου τηλεφώνησε και μου είπε πως έρχεται Αθήνα για τη συναυλία...Έκανα μια χαρά εγώ, λέω θα ξαναβρεθούμε...Ήρθε...Και θεώρησε δεδομένο πως θα τη φιλοξενήσω, πράγμα που έκανα με μεγάλη χαρά . Μάλιστα εγώ της το πρότεινα να μείνει σπίτι μου. Εγώ τότε συζούσα με τον τωρινό σύζυγο κι επειδή δεν είχαμε δεύτερο κρεββάτι στο σπίτι, κοιμηθήκαμε στο πάτωμα, αφήνοντας στην Κατερίνα το διπλό κρεββάτι. Μετά τη συναυλία η Μαρία εξαφανίστηκε...Τις μέρες που έμεινε τη βλέπαμε μόνο την ώρα που ερχόταν για ύπνο, τις υπόλοιπες ώρες έτρεχε στα δισκάδικα να πλουτίσει τη συλλογή της από βινύλια, να αγοράσει ρούχα και χαιμαλιά που δεν κυκλοφορούσαν στην πόλη μας...Δεν την είδα καθόλου, αν εξαιρέσει κανείς τις ώρες του ύπνου...

Μετά χάθηκε πάλι...

Κι εμφανίστηκε ένα χρόνο αργότερα, στο επόμενο rockwave...Αυτή τη φορά μου δήλωσε πως θα φέρει και γκόμενο μαζί της. Που να τους φιλοξενήσω; Και δε μου έκανε και καρδιά να της πω να πάνε σε ξενοδοχείο...Τους έδωσα λοιπόν το κλειδί του σπιτιού του αδερφού μου που έλειπε, και τους παρακάλεσα να είναι προσεκτικοί γιατί το έκανα κρυφά από τον αδερφό μου...Το σπίτι έγινε μπουρδέλο κανονικό...Κι επιπλέον τους είδαμε μόνο μια μέρα για 2-3 ώρες. Ούτε στη συναυλία δεν πήγαμε παρέα...Ο μόνος της καημός ήταν να αγοράζει πράγματα που επιβεβαίωναν την ταμπέλα της ως χεβυμεταλλού και να κατεβαίνει στην πόλη μας να πουλάει μούρη...Βινύλια, μπλούζες με συγκροτήματα, βραχιόλια με καρφιά, περίεργα μενταγιόν και λοιπά αξεσουάρ τα οποία στην επαρχία ήταν ανύπαρκτα...

Την επόμενη χρονιά πάλι τα ίδια (αυτή τη φορά ήρθε με καινούργιο γκόμενο, το Κώστα). Φιλοξενία, άφαντοι όλες τις μέρες, άρχισα (επιτέλους) να νιώθω μαλάκας....Κι αυτή τη φορά χάθηκα εγώ...

Τελειώνοντας τις σπουδές μου και κατεβαίνοντας στην πόλη μας, μοιραία ξαναβρεθήκαμε...Αρχίσαμε να κάνουμε όλοι μαζί παρέα, ο άντρας μου βρήκε πολλά κοινά με το Κώστα κι έτσι έγιναν κολλητοί (κι ακόμα είναι...) Η Μαρία μετά το γάμο μου είχε αρχίσει να σκέφτεται κι εκείνη το θέμα. Κάθε φορά που βγαίναμε μου έλεγε "α ρε Μελίνα, τυχερή είσαι...παντρεύτηκες...πως να τον πείσω κι εγώ να παντρευτούμε;" Αλλά αυτά μου τα έλεγε κατ ιδίαν, καμαρώνοντας για το γεγονός ότι ο Κώστας είχε δικό του μαγαζί και τονίζοντας συνέχεια ότι είναι "επιχειρηματίας". Γιατί όταν ήταν μπροστά ο δικός της έλεγε ότι δε γουστάρει γάμους και μαλακίες, ότι γουστάρει να συζεί κι άμα λάχει να κάνει και κανένα εξώγαμο, ότι δε γουστάρει τα συστήματα , την κοινωνία και τα λοιπά...Εγώ αναρωτιόμουν πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο διπρόσωπος κι ανάλογα με την παρέα να εκφράζει και διαφορετικές απόψεις...

Κάποια στιγμή το μαγαζί του Κώστα έκλεισε και βρέθηκε χωρίς δουλειά...Η ασυμβίβαστη και "αναρχική" Μαρία άρχισε να γίνεται σκέτη Κατίνα...Πως θα τον παντρευτώ εγώ αυτόν χωρίς δουλειά; Που είχε δικό του μαγαζί και τώρα δεν έχει τίποτα; Γιατί οι γονείς του δεν του δίνουν την περιουσία; Τι θα λένε; Ότι είμαι με έναν άνεργο; Και δώστου να τον πιέζει να βρει δουλειά, να βρει λεφτά, να κάνουν, να δείξουν...Ο άλλος ο καημένος την αγαπούσε κι έκανε το μαλάκα...Το αποκορύφωμα έφτασε όταν ο Κώστας αποφάσισε να κουρευτεί...Από μακρυμάλλης κουρεύτηκε γουλί...Η φιλενάδα έπαθε την κρισάρα της ζωής της...Να κυκλοφορεί με κάποιον που ΔΕΝ είναι μαλλιάς; Και τότε της ξύνισε τελείως ο Κώστας...Μπορεί να βρήκε τελικά δουλειά, αλλά κούρεψε το μαλλί....

Κάποια στιγμή η Μαρία άρχισε να βγαίνει με Συναδέλφους της δασκάλους..Και να μου εκμυστηρεύεται ότι γουστάρει τον έναν , γουστάρει τον άλλον, της αρέσει εκείνος κλπ. "Ωραίος τυπάς αυτός, είδες ένα μαλλί που έχει;" "Πω πω ένα μανάρι, ροκάς του κερατά φαίνεται...". Μάταια προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι δεν κρίνουμε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εμφάνιση...Είχε φάει μια σφήνα στον εγκέφαλο και δεν έλεγε να τη διώξει....Αρχισε να του φέρεται με απαράδεκτο τρόπο...Πολλές φορές ο Κώστας πήγαινε στο Ρέθυμνο να τη δει, κι εκείνη έλειπε εκδρομή...Καθόταν σαν τον βλάκα και την περίμενε μέχρι την επόμενη μέρα που θα γύριζε. Τελικά τον απέλυσαν από τη δουλειά του... Της λέω "γιατί κορίτσι μου δεν του το λες; γιατί τον έχεις και κάνει το μαλάκα;" Τον είχε ξεφτυλίσει τελείως. Δεν του επέτρεπε να μείνει στο σπίτι της γιατί φιλοξενούσε συναδέλφους. Έβγαινε με τους φίλους της κι ο άλλος ερχόταν για μπύρες με μένα και το έτερον...Η ειρωνεία...Να βρισκόμαστε όλοι μαζί στο στέκι μας, η Μαρία να κάθεται με τη νέα παρέα της κι ο Κώστας μαζί μας...

Κάποια στιγμή ξέσπασε...Εγώ ήξερα τι παίζει, αλλά θεωρούσα ότι προδίνω τη φίλη μου αν μιλήσω. Εκείνος άρχισε να κλαίει σα μωρό παιδί και με εκλιπαρούσε αν ξέρω κάτι να του το πω...Την έκανα τη μαλακία και του είπα...

Αν με ρωτήσει κανείς αν έχω παίξει πουστιά στη ζωή μου σε κάποιον, θα του απαντήσω ΝΑΙ...Μόνο αυτή...Ετσι το θεώρησα κι ακόμα το έχω βάρος...Γιατί θεώρησα ότι πρόδωσα τη φίλη μου μιλώντας σε εκείνον . Ο οποίος στο μεταξύ είχε γίνει επίσης φίλος και μάλιστα πολύ καλός....Αλλά τον λυπήθηκα...Και θύμωσα με την Μαρία που έπαιζε έτσι πρόστυχα μαζί του...Τα χάλασαν...Μετά από λίγο τα ξαναβρήκαν...Μου έκοψαν ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ την καλημέρα...Εκείνη είχε το δίκιο της, ο Κώστας όμως γιατί; Και καλά να κόψει την καλημέρα σε μένα, στον άντρα μου όμως; Που είχαν γίνει οι καλύτεροι φίλοι;

Πέρασαν δυο χρόνια, εμένα με έτρωγε η "πουστιά" που θεώρησα ότι είχα κάνει...Την πήρα τηλέφωνο και της ζήτησα συγγνώμη. Τη δέχτηκε και ξαναβρεθήκαμε, όλα όμως είχαν αλλάξει...Η Μαρία αν και 32 ετών , είχε ΑΚΟΜΑ το ίδιο κόλλημα...Εκρινε τους ανθρώπους από το τι μουσική ακούνε, πόσο μακριά μαλλιά εχουν, σε τι μέρη συχνάζουν...Αν γνώριζε ένα καινούργιο άτομο, το πρώτο πράγμα που το ρωτούσε ήταν " τι μουσική ακούς;" Μου θύμιζε πιτσιρίκα που όλα της τα ενδιαφέροντα περιορίζονται στα μουσικά συγκροτήματα. Δεν είχαμε πλέον τίποτα κοινό...Δεν είχαμε να συζητήσουμε τίποτα άλλο πέρα από μουσική και συναυλίες...Μάλιστα της έκανε εντύπωση το γεγονός ότι εγώ πλέον είχα σπουδαιότερα πράγματα να ασχοληθώ στη ζωή μου και δεν περιστρεφόμουν γύρω από τη μουσική. Το γεγονός ότι είχα ξαναρχίσει το πιάνο κι άκουγα κλασσική μουσική ήταν κάτι που το θεωρούσε "ξεφτύλα"...Το γεγονός ότι είχα γίνει μητέρα από τη μια το ζήλευε, από την άλλη με ειρωνευόταν που είχε άλλους ρυθμούς ζωής...Την ξέχασα και την έβγαλα από τη ζωή μου...Πόνεσα αλλά το έκανα...Κι έκλεισα και την πόρτα πίσω μου....

Ο Κώστας κάποια στιγμή μας πήρε τηλέφωνο. Είπε πως ήταν μαλακία γιατί παρασύρθηκε από την Μαρία και μας έκοψε την καλημέρα. Εγιναν ακόμα πιο κολλητοί και είναι ακόμα ο μοναδικός φίλος του άντρα μου...Μας είπε (σαν ανταπόδοση για τις τύψεις που είχα απέναντι στην Μαρία) ότι δε θα έπρεπε να έχω καθόλου τύψεις. Πως δεν πρόδωσα τη φιλία μας γιατί πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ. Μου είπε πράγματα αδιανότητα που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό...Πως η Μαρία όλα αυτά τα χρόνια με έκανε παρέα μόνο και μόνο για να έχει επαφή με άτομα του "στυλ" της...Πως ήθελε να τη φιλοξενώ για να μην πληρώνει ξενοδοχεία στην Αθήνα...Πως πίσω από την πλάτη μου έβριζε και μένα και το έτερον...Πως μας θεωρούσε μαλάκες γιατί παντρευτήκαμε και κάναμε οικογένεια. Πως ό,τι έκανα το αντέγραφε και μετά έλεγε σε όλους πως εγώ τη μιμούμαι...Παιδιαρίστικα πράγματα που όμως σε πληγώνουν...Το χειρότερο όμως απ όλα ήταν πως όλα όσα της εκμυστηρευόμουν τόσα χρόνια, τα είχε κάνει βούκινο...Και μάλιστα οι ευαισθησίες που έδειχνα σε διάφορα θέματα ήταν αντικείμενο χλευασμού από μέρους της.

Η Μαρία σήμερα είναι παντρεμένη...Δεν έχει ξεπεράσει το κόλλημά της ...Ό,τι κάνει στη ζωή της πρέπει να είναι του "Στυλ". Κάνει παρέα μόνο με μαλλιάδες, μόνο με άτομα που ακούν ροκ ή μέταλ, όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό...

Όσο για το γάμο που τόσο ήθελε...Προτίμησε να πάρει έναν ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗ (το μοναδικό της κριτήριο στους άντρες) ο οποίος δουλεύει στην υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου . Κι έχει βάλει λυτούς και δεμένους, βουλευτές και δημάρχους ώστε να φύγει από την καθαριότητα και να μπει σε γραφείο...Να τον κάνει δημόσιο υπάλληλο...Η Μαρία που ούτε τσιγάρο δεν κάπνιζε, κυκλοφορεί σε μπαρ κάθε βράδυ μεθυσμένη, καπνίζοντας μπάφους κι αδιαφορώντας για το γεγονός ότι είναι η δασκάλα του μικρού χωριού...Εκανε και παιδί...Κι αναρωτιέμαι πως το μεγαλώνει...Αναρωτιέμαι επίσης πως εξακολουθεί να κυκλοφορεί στο μικρό χωριό , παντρεμένη με έναν τύπο που όλοι γνωρίζουν ότι κάνει εμπόριο ναρκωτικών...Πως οι γονείς του μικρού χωριού της εμπιστεύονται τα παιδιά τους...Λυπάμαι πολύ για όσα μαθαίνω για κείνη. Ίσως να μην πρέπει να λυπάμαι γιατί ήταν ΑΛΛΟ ΕΝΑ άτομο που δεν άξιζε ΤΙΠΟΤΑ από όσα του έδωσα...

Κι εύχομαι να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά στη ζωή μου ....

Γιατί έχω ένα μεγάλο κάλο στο κεφάλι μου : άτομα που έχω περάσει πολλά μαζί τους, που επένδυσα πάνω τους, που μεγαλώσαμε παρέα, που γελάσαμε και κλάψαμε μαζί , έχω τη μαλακία να τους θεωρώ πάντα φίλους μου...

Ό,τι κι αν μου έχουν κάνει, όσο σκάρτα κι αν μου φέρθηκαν.....

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ.....ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΝ....