ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ (με αιτία ή χωρίς;)

Ζόρικα τα πράγματα...Σε λίγο θα δώσω Ασεπ μαζί με χιλιάδες άλλους ταλαίπωρους που μετά από χρόνια σπουδών προσπαθούν να δουν στον ήλιο μοίρα...

Δεν ξέρω αν θέλω να περάσω. Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ αυτό που κάνω, μου αρέσει να διδάσκω και κυρίως να μεταδίδω τις γνώσεις μου στα παιδιά και να τα βοηθάω να αγαπήσουν τη γλώσσα μας. Βλέπω όμως πως μεταλλάσσονται οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν στα σχολεία και τρομάζω. Δε μπορώ να δεχτώ ότι όλοι ήταν έτσι από την αρχή. Σίγουρα θα είχαν την ίδια αγάπη για το "επάγγελμά" τους με μένα. Δεν ξέρω τι φταίει κι έχουν καταντήσει έτσι. Φοβάμαι ότι αν κι εγώ διοριστώ σε δημόσιο σχολείο θα μπω στο "σύστημα" . Και τότε σίγουρα θα είμαι δυστυχισμένη. Δε θέλω να το δω ως επάγγελμα, δε θέλω να το δω σα μέσο να βγάλω χρήματα...

Διαβάζω λοιπόν...Εμπλουτίζω τις γνώσεις μου. Κι αν ακόμα δεν περάσω, είμαι ικανοποιημένη που μαθαίνω καινούργια πράγματα. Που μου δόθηκε ένα κίνητρο να καλύψω τα κενά μου και να εμβαθύνω περισσότερο σε αυτά που διδάσκω. Προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην οικογένειά μου, απέναντι στους μαθητές μου, απέναντι σε όλα όσα έχω αναλάβει. Και είμαι υποχρεωμένη να βάλω προτεραιότητες δυστυχώς.

Πρώτα το παιδί μου και η οικογένειά μου, μετά οι μαθητές μου, μετά το διάβασμα...Κι αν υπάρχει χρόνος...

Νιώθω ότι φτάνω στα όριά μου τελευταία...Έχω φτάσει στο σημείο να ακυρώνονται ιδιαίτερα και να χαίρομαι που βρίσκω χρόνο για διάβασμα. Και μετά σκέφτομαι ότι με τις ακυρώσεις αυτές μειώνεται ο οικονομικός προυπολογισμός της οικογένειάς μου. Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, να τους προσφέρω περισσότερη οικονομική άνεση ή να ασχοληθώ με την επαγγελματική μου προοπτική; Προσπαθώ να κάνω το διάβασμα όσο πιο ευχάριστο γίνεται, γιατί υπάρχουν μαθήματα όπως η νεώτερη ιστορία που μέχρι τώρα αρνήθηκα να ασχοληθώ. Κι αν κάτι με απωθεί θεωρώ αδύνατο να το κατακτήσω...Προσπαθώ να το κάνω με όρεξη.

Αλλά προβληματίζομαι...

Κι αν τελικά περάσω στις εξετάσεις, διοριστώ και χάσω αυτή τη χαρά που μου δίνουν τώρα τα ιδιαίτερα; Αν καταντήσω ένας δημόσιος υπάλληλος που μπαίνει στην τάξη, λέει το μάθημα και φεύγει; Χωρίς να ασχοληθεί με καθένα από τα παιδιά ξεχωριστά, χωρίς να τα συμβουλέψει εκτός μαθήματος, χωρίς να ασχοληθεί με τα προβλήματά τους;

Δε μπορώ να φανταστώ έτσι τον εαυτό μου...

Ξέρω ότι οι σκέψεις μου αυτές θα έχουν αντίκτυπο στις εξετάσεις. Πιστεύω απόλυτα ότι όταν θέλεις κάτι πραγματικά το πετυχαίνεις. Το θέμα είναι το θέλω πραγματικά;