Η ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΕΥΡΩΣΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ !!!

Ναι, είναι κάτι γνωστό σε μένα...Από τότε που κάναμε κλινική ψυχολογία στη σχολή αναγνώρισα τα συμπτώματα πάνω μου. Αυτή η εμμονή μου πριν κάνω κάτι να έχει προηγηθεί απαραιτήτως κάτι άλλο. Αυτή η εμμονή μου στην τάξη....Πριν κοιμηθώ να είναι όλα τακτοποιημένα, πριν διαβάσω να είναι όλα τακτοποιημένα, πριν κάνω οτιδήποτε να τα έχω βάλει όλα σε μια τάξη.
Ψυχαναγκασμός σε όλο του το μεγαλείο. Όσες φορές προσπάθησα να τα αφήσω όλα χύμα καταπιεζόμουν. Το πάλεψα πολλές φορές, αλλά μάταια...
Τώρα το ζω στη μεγαλύτερή του έξαρση...ΠΡΕΠΕΙ να στρώνομαι καθημερινά στο διάβασμα, αλλά οι ρυθμοί της ζωής μου είναι τέτοιοι που έχω ελάχιστο χρόνο. Ούτε να ξενυχτήσω δε μπορώ πλέον μια και το πρωί πρέπει να σηκωθώ στις 7 για να πάω τη μικρή στο σχολείο και μετά να κάνω ιδιαίτερα. Αν νυστάζω όλη μέρα δε θα αποδώσω...Οπότε το ξενύχτι κομμένο...

Σκέφτομαι ότι αυτή τη φορά η ιδεοψυχαναγκαστική μου νεύρωση με βοηθάει...Ναι, αλήθεια...
Το θέμα ξεκίνησε ως εξής: Πρέπει να διαβάσω, και Πρέπει να το κάνω με όρεξη...
Βρήκα λοιπόν ένα μέρος αναπαυτικό για μένα, που σημαίνει ένα μεγάλο χαμηλό τραπεζάκι, μαξιλάρες κάτω ώστε να το φτάνω και πολύ χώρο γύρω γύρω ώστε να απλώνω τις σημειώσεις μου...
Οργάνωσα το χώρο λοιπόν...
Μετά οργάνωσα την ύλη μου...Εγραψα κατεβατούρες όχι μόνο με την ύλη, αλλά και με τα συγκεκριμένα βιβλία που θα διαβάσω...Μετά κατέγραψα και τις σελίδες που πρέπει να διαβάσω από κάθε βιβλίο. Είναι ένας ωραίος τρόπος να βλέπεις την ύλη να "φεύγει" καθώς σβήνεις σιγά σιγά τις σελίδες...
Στη συνέχεια ξεκίνησα να διαβάζω...
Θα με ρωτήσετε τώρα τι σχέση έχει η παραπάνω οργανωτικότητά μου με τη νεύρωση που λέγαμε...
Πως δεν έχει...Συνήθισα πλέον και για να διαβάσω πρέπει να γίνεται κάθε φορά το ίδιο...
Δε διαβάζω αν δεν πάω στο τραπεζάκι μου με τις μαξιλάρες... Και κάθε μέρα κάνω πάντα τα ίδια πράγματα: κάτω δεξιά στο πάτωμα οι σημειώσεις, αριστερά τα βιβλία που πρέπει να διαβάσω. Μπροστά μου το τετράδιο που κρατάω σημειώσεις και το βιβλίο που διαβάζω. Απαραιτήτως αναμμένα τα κεράκια και τα αρωματικά λαδάκια...
Μα κάθε φορά τα ίδια...
Δεν υπάρχει περίπτωση, κάποια στιγμή θα γίνω παρανάλωμα με τα κεριά...ή θα μπερδέψω τον καφέ με το βάζο με τα λαδάκια και θα με τρέχουν με δηλητηρίαση....
Σκέφτομαι ότι σε λίγο θα απαιτώ από τους μαθητές μου να κάνουμε μάθημα εκεί (πω πω...ρόμπα θα γίνω...) με τα κεράκια και τις σημειώσεις στο πάτωμα...
Κανένας ψυχίατρος σας βρίσκεται; Γιατί ναι μεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να απαλλαγώ από τη ρημάδα την ιδεοψυχαναγκαστική, αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω διαφορετικά!!!