ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΟΥ...

Χτες έζησα μια πολύ τρομακτική εμπειρία...Ακόμα να συνέλθω από την τρομάρα που πήρα και δεν ξέρω πως θα το ξαναπεράσω...Η ιστορία έχει ως εξής...

Πριν μια βδομάδα μου τηλεφώνησε μια κυρία για να κάνω ιδιαίτερα στην κόρη της. Συνήθως κάνω τα μαθήματα στο σπίτι μου, με παρακάλεσε όμως αν μπορούσα να πηγαίνω εγώ, καθώς μένουν σε μια απομονωμένη περιοχή και δεν ήθελε η μικρή να κυκλοφορεί μόνη της το βράδυ. Δέχτηκα να πηγαίνω εγώ...Δώσαμε ραντεβού σε ένα κεντρικό σημείο για να έρθουν να με πάρουν γιατί θα ήταν δύσκολο να βρω μόνη μου το σπίτι...Πήγα λοιπόν χτες στις 7.00 που ήταν το ραντεβού μας και στήθηκα περιμένοντας τους...Η ώρα περνούσε κι άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια μήπως το ξέχασαν. Ανακάλυψα επιπλέον ότι είχα ξεχάσει να τους ζητήσω το τηλέφωνό τους και δεν είχαμε συζητήσει το πως θα με αναγνωρίσουν. Κάθισα στο αυτοκίνητο με αναμμένα τα alarm και περίμενα...Η ώρα περνούσε , τίποτα...

Την ώρα που έλυνα το χειρόφρενο για να φύγω, σίγουρη πως το ξέχασαν, έρχεται ένα άντρας με μηχανάκι και μου λέει "είστε η κυρία Μελίνα; ακολουθήστε με...". Μπροστά αυτός με το μηχανάκι, πίσω εγώ με το αυτοκίνητο...Μου φάνηκε παράξενη η φάση, να έρθει να με πάρει άντρας με ρούχα δουλειάς και εργαλειοθήκη στο μηχανάκι; Και που με πήγαινε;;;; Φύγαμε από τον κεντρικό δρόμο, μπήκαμε στα χωράφια, προχωρούσαμε, προχωρούσαμε, και δώστου προχωρούσαμε...Ούτε σπίτια, ούτε φώτα, δεν έβλεπα καλά καλά κι άναψα τελικά τα μεγάλα φώτα...Αρχισα να φρικάρω...Λέω "φαντάσου να είναι κανένας ανώμαλος...Που σε πάει; Στα χωράφια; Κι αν κάτι σου συμβεί εδώ πέρα τι θα κάνεις;" Και δώστου να προχωράμε...Σπίτια καθόλου, φώτα καθόλου...Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έχουμε μπει στο δρόμο του καινούργιου νεκροταφείου (μπρρρρρρρ!!!) . Ησύχασα λίγο γιατί προσανατολίστηκα και ξέρω ότι εκεί υπάρχουν ελάχιστα σπίτια...

Ο τύπος άρχισε να μου κάνει νόημα με το χέρι να παρκάρω το αυτοκίνητο. Λέω τρελλός είναι; Που να αφήσω το αμάξι; Στο μαύρο σκοτάδι; Βλέπω ότι στο σημείο που μου είπε να το αφήσω υπήρχε μια κατηφόρα με λίγα σπίτια. Αλλά και πάλι λέω, γιατί να μου πει να το αφήσω εδώ και δεν το πάω μέχρι το σπίτι του; Μου ξαναλέει να το αφήσω εκεί και να τον ακολουθήσω με τα πόδια ...Παρκάρω κι αρχίζω να τον ακολουθώ, αυτός με το μηχανάκι, εγώ με τα πόδια...Δυο τρία σπίτια ήταν όλα κι όλα, στη μέση του πουθενά...Κάποια στιγμή στρίβει το μηχανάκι και μπαίνει σε ένα στενό, σε μια αυλή. Φρικάρω...Σκέφτομαι ότι αν με χώσει στο σπίτι δε θα με ακούσει κανείς. Ετοιμη να το βάλω στα πόδια πλησιάζω επιφυλακτικά και βλέπω 3 παιδιά και μια γυναίκα με μια ρόμπα, σα μάγισσα φαινόταν, να με περιμένουν...Λέω "η ταν ή επι τας", βάζω ένα φρικαρισμένο χαμόγελο και πλησιάζω....

ΟΥΦ! Όλα καλά μέχρι εδώ, ήταν όλα εντάξει, η γυναίκα ήταν άρρωστη και δε μπορούσε να έρθει να με πάρει, έτσι έστειλε τον άντρα της...Παρένθεση...Από το σημείο που με πήραν ως το σπίτι ήταν 15 λεπτά δρόμος με το αμάξι!!!!!

Μπαίνω, κάνω το μαθηματάκι μου, η μαθήτρια φοβερή, ενθουσιασμένες η μια με την άλλη, λέω "χαλάλι η φρίκη που πέρασα..."

Κι έρχεται η ώρα να φύγω...Μου λέει η μαμά να με πάνε λίγο παρακάτω, "μπα" λέω εγώ, "προσανατολίζομαι εύκολα, θα βρω το δρόμο να επιστρέψω"...Ναι αμε....

Από το σπίτι ως το σημείο που είχα παρκάρει το αυτοκίνητο άλλη μια φρίκη...Θεοσκότεινα, ούτε την τρύπα να βάλω το κλειδί και να ανοίξω δεν έβρισκα από το σκοτάδι...

Η πλάκα (μα γαμώ την τύχη μου πια...) ήταν ότι η περιοχή είχε αλλάξει δραματικά από την τελευταία φορά που είχα πάει. Ο δρόμος που ήξερα για να βγω στον κεντρικό ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΙΑ, τον είχαν κλείσει...Στη θέση του υπήρχε μια πλατεία, κάτι σταυροδρόμια, που να πάω; Δεξιά; Αριστερά; Να αρχίζω να σκούζω μπας και με βρει καμιά ομάδα διάσωσης; Η φαντασία μου είχε αρχίσει να οργιάζει, επηρεασμένη από την Κθουλοεγγραφή που είχα διαβάσει νωρίτερα...Όλες οι ταινίες θρίλερ τριγύριζαν στο μυαλό μου, όλοι οι παρανοικοί δολοφόνοι ζωντάνευαν μπροστά μου, τι να λέω και να μην κλαίω....

Μισή ώρα τριγύριζα με το αυτοκίνητο στα χωράφια...Ούτε σπίτια να ρωτήσω, ούτε φώτα να βλέπω μπροστά μου, τίποτα...Λέω Παναγία μου, θα με φάνε οι λύκοι εδώ πέρα, θα με πετύχουν τίποτα ανώμαλοι, ό,τι και να μου συμβεί ούτε να με βρουν δε θα μπορέσουν. Να παίρνω τηλέφωνο το σύζυγο να έρθει να με σώσει, αλλά μη μπορώ να του πω που βρίσκομαι!!! Πως να έρθει; Που να έρθει; "Θα βρεις το δρόμο, προσπάθησε" μου είπε και με άφησε στην απελπισία μου... Και δώστου να περιφέρομαι άσκοπα μπας και βρω κανένα ασφαλτόδρομο, κανένα σπίτι, κανέναν άνθρωπο να ρωτήσω...Τίποτα...

Ξαφνικά βλέπω από μακριά ένα ταξί (που να κυκλοφορήσει άνθρωπος εκεί τη νύχτα, με ταξί πηγαινοέρχονται)...Λέω ΣΩΘΗΚΑ!!! Και αρχίζω να ακολουθώ το ταξί...Αντε πάλι τα ίδια...Στα χωράφια κι αυτός...Γαμώτο που πάει; Τέλός πάντων, μέσα στη φρίκη μου ήταν το καλύτερο πράγμα που είχα να κάνω...Ανέβαινε ,κατέβαινε, χωράφια, ερημιές, να σου μια στιγμή ένα σπίτι...Σταματάει μπροστά ο ταρίφας και σκέφτομαι "ρε συ...μπας ήρθε στο σπίτι του ο άνθρωπος; αν ναι, πως θα φύγεις από δω;"

Τέλος πάντων, πλησιάζω, πάω δίπλα στο ταξί, βλέπω ότι έχει μέσα πελάτισσα κι ετοιμάζεται να την κατεβάσει. Χαρά εγώωωωωωω......

Αρχίζω τα νοήματα, τις φωνές, μένουν άφωνοι ταρίφας και πελάτισσα βλέποντάς με να χτυπιέμαι...Ανοίγει το παράθυρό του να δει γιατί σκούζω, του λέω "σας παρακαλώωωωωωωωωωωωωωω, πείτε μου πως θα βγω στη λεωφόρο Κνωσσουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ". Κατάλαβε ο άνθρωπος και μου είπε να περιμένω να κατεβάσει την πελάτισσα και να τον ακολουθήσω.

Μια από τα ίδια...Κι άλλη φρίκη...Μπροστά αυτός, πίσω εγώ, να μη λέμε να βγούμε από τα χωράφια.Αρχίζω πάλι τα σενάρια...Κι αν σε είδε πως χάθηκες και σε πάει πουθενά; Κι αν είναι κανένας ανώμαλος; Τι θα κάνεις τώρα;;;;

Σταυροκοπιόμουν μισή ώρα κι έλεγα πως αν βγω από κει ζωντανή δεν ξαναπάω νύχτα για μάθημα....Δεν ξέρω μετά από πόση ώρα είδα επιτέλους τα φώτα της λεωφόρου...

Έφυγα γκαζωμένη, πέρασα όλα τα φανάρια με κόκκινο και σε χρόνο dt ήμουν στο σπιτάκι μου.....

Το επόμενο μάθημα αποφασίστηκε στις 3 το μεσημέρι.....Κι εννοείται ότι θα με πηγαίνει ο σύζυγος μέχρι να μάθω τα κατατόπια...