Η ΠΡΩΗΝ "ΚΟΛΛΗΤΗ"....

Κάποιες φορές η μοίρα τα φέρνει έτσι, ώστε σου έρχονται τα πάνω κάτω...Και παίρνεις μαθήματα ζωής...

Ήταν καλοκαίρι, πριν 5-6 χρόνια, όταν ήμουν με την οικογένειά μου για διακοπές. Στην παραλία πήρε το μάτι μου μια κοπέλα, την οποία τη θυμόμουν από τα παιδικά μου χρόνια στη γειτονιά που μεγάλωσα. Ποτέ δεν κάναμε παρέα, ποτέ δεν είχαμε ανταλλάξει μια κουβέντα, απλά γνωριζόμασταν εξ όψεως...Με πλησίασε και με ρώτησε αν τη θυμάμαι. Πιάσαμε την κουβέντα και τις επόμενες μέρες βρεθήκαμε να κάνουμε οικογενειακώς παρέα. Περάσαμε όμορφα στις υπόλοιπες διακοπές μας κι αποφασίσαμε να μη χαθούμε στο εξής...Αρχικά επειδή τα προγράμματά μας ήταν πιεσμένα και το ωράριό της χάλια (δουλεύει νοσοκόμα κι έχει αρκετά νυχτερινά) βρισκόμασταν μόνο για διακοπές. Χριστούγεννα - Πάσχα - Καλοκαίρι, όποτε σχεδιάζαμε διακοπές, τηλεφωνιόμασταν και πηγαίναμε όλοι μαζί.

Δε μπορώ να πω, περνούσαμε όμορφα . Οι διακοπές μας ήταν πάντα ήρεμες και είχαμε ξεκαθαρίσει εξ αρχής ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθεί ο ένας τον άλλο, δε θα καταπιεζόμαστε για τίποτα και θα κάνουμε ό,τι πραγματικά θέλει ο καθένας... Αυτή η ελευθερία ήταν κάτι που πραγματικά μου άρεσε γιατί απολαμβάναμε τις μέρες μας χωρίς παρεξηγήσεις και καταπιέσεις....

Η "Κολητή" δεν ήταν από τα άτομα που βλέπεις και ξέρεις ότι κολάς μαζί τους, πολύ δε περισσότερο εγώ που είμαι παράξενη στις σχέσεις μου...Οι χαρακτήρες μας ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικοί...Πολύ ανοιχτή και κοινωνική εκείνη, κλειστή κι επιφυλακτική εγώ...Οι ιδεολογία μας ακόμα περισσότερο. Να περνάμε καλά και τίποτα άλλο έλεγε εκείνη, πιστή στις αξίες και να βάζω τους άλλους πάνω από μένα εγώ...Ακόμα και η εμφάνισή μας ήταν η νύχτα με τη μέρα. Κοκέτα εκείνη, πάντα βαμμένη και ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας, πάντα να τρέχει για ψώνια και καλλυντικά, χύμα εγώ με τα τζηνάκια μου, τα ταττουαζάκια μου και τις ροκιές μου...Καμία σχέση δηλαδή...

Οι συζητήσεις μας περιστρέφονταν συνήθως γύρω από τα παιδιά μας...
Κάποιες φορές προσπαθούσε να με μυήσει στα "γυναικεία θέματα" όπως το τι πρέπει να περιέχει μια γυναικεία τσάντα, πως να αναδείξουμε τη θυληκότητά μας και διάφορα τέτοια ανούσια κατά την άποψή μου. Γινόταν χαβαλές κυρίως με την άγνοιά μου γύρω από τέτοια θέματα, αλλά δε μπορώ να πω, περνούσαμε καλά...Μου έμαθε ένα τρόπο διασκέδασης, πρωτόγνωρο για μένα, στον οποίο αφέθηκα κι ακόμα δε μπορώ να καταλάβω αν έκανα καλά ή όχι...Κάποιες φορές με κάλεσε να μείνουμε σπίτι της. Εκείνη με τον άντρα και τα παιδιά της κι εγώ με τη μικρή μου. Καλούσε κι άλλες φίλες της, να κάνουμε λέει "γυναικοπαρέα". Με μεγάλη ευκολία παράτησα το σύζυγο στο σπίτι και πήγα, θεωρώντας ότι έτσι θα ξεδώσω λίγο και θα κάνω κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα...Πίναμε τα κρασάκια μας, παίζανε τα μικρά, βλέπαμε ταινιούλες, και πάντα οι συζητήσεις περιστρέφονταν στα "γυναικεία θέματα" δηλαδή μόδες, περιοδικά και μαλακιούλες...Κάποιες φορές περνούσαμε ολόκληρο απόγευμα φτιάχνοντας παζλ, κάτι στο οποίο είμαι φανατική...
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έγιναν τότε κάποια σκηνικά που έπρεπε να με προβληματίσουν.
Υπήρξαν φορές που με άφηνε στο σπίτι της να μαγειρέψω, μου άφηνε και τα παιδιά κι εκείνη ενώ έλεγε ότι πηγαίνει για ψώνια, έβγαινε με διάφορους τύπους...Πολλές φορές ένιωσα ότι την καλύπτω κι ότι δεν είναι σωστό απέναντι στον άντρα της, αλλά βλέποντας τη ζήλεια του σκεφτόμουν ότι είναι κάτι που πρέπει να λύσουν μόνοι τους . Όσο δε με πείραζε, δεν έπρεπε να ανακατευτώ....Εγιναν κι άλλα σκηνικά....Συζητώντας με τις άλλες φίλες της για "γκομενοδουλειές", προφανώς κάτι κατάλαβε ο άντρας της και της ζήτησε το λόγο...Κι εκείνη εκ των υστέρων μου είπε πως για να μην την υποψιαστεί του είπε πως λέγανε κάτι για μένα....Δεν της είπα κουβέντα γιατί σκέφτηκα ότι με τέτοιο ζηλιάρη σύζυγο θα είχε μεγάλα σκηνικά, έτσι λοιπόν άφησα το θέμα να αιωρείται αδιευκρίνιστο....Σκέφτομαι τώρα εγώ...ήμουν τόσο ηλίθια που την άφησα να δώσει την εντύπωση πως "ψάχνομαι", προκειμένου να γλιτώσει εκείνη τη φασαρία...
Σε εκείνη τη φάση τη δικαιολόγησα σκεπτόμενη πως είναι δικαίωμά της να κάνει ό,τι θέλει με τον άντρα της, εγώ μπορεί να διαφωνώ με όσα κάνει, αλλά από τη στιγμή που εμένα προσωπικά δε με πειράζει εξακολουθώ την παρέα μαζί της..
Κάποια άλλη φορά μας είχε καλέσει για ρεβεγιόν στο σπίτι της. Ήταν πολλά άτομα μαζεμένα και είχαμε ξεκαθαρίσει όπως πάντα ότι κανείς δε θα καταπιεστεί για τίποτα, καθένας θα κάνει ό,τι θέλει. Όταν λοιπόν αποφάσισαν να παίξουν χαρτιά, θεώρησα καλό να μην καταπιεστώ και να καθίσω ήσυχα να φτιάξω παζλ ή να δω τηλεόραση...Αρχισε να με προσβάλλει μπροστά σε όλους και να μου λέει ότι τη "γράφω"...Δεν έδωσα σημασία, αλλά ήδη είχε αρχίσει να φαίνεται ότι το πολύ κολητιλίκι γινόταν κουραστικό....


Κάποια στιγμή με παρακάλεσε αν ήθελα να τη βοηθήσω με τις εργασίες της στο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Είχε πάρει "ελληνικό πολιτισμό" και πίστευε ότι θα ήταν εύκολο για μένα να "ρετουσάρω" τις εργασίες της. Δέχτηκα και το έκανα με μεγαλύτερη χαρά όταν είδα τη δυσκολία που είχε στην έκφραση και στο γραπτό λόγο. Αρχικά η διόρθωση των εργασιών της γινόταν με τη βοήθειά της. Μου την έστελνε σε μειλ, τη διόρθωνα, την έστελνα πίσω και μετά τηλεφωνικώς διορθώναμε και τις τελευταίες λεπτομέρειες...Πέρασαν έτσι 2 χρόνια...Απειρες ώρες δουλειάς, πολύ άγχος για να κάνω ό,τι καλύτερο για κείνη, άφηνα τα δικά μου για να τη βοηθήσω να περνάει τα μαθήματα...

Αν και περνούσαμε καλά, κάτι δε μου κολλούσε από την αρχή. Προσπάθησα να το αποβάλλω λέγοντας στον εαυτό μου ότι είμαι απλά παράξενη κι ότι δεν έχω συνηθίσει να κάνω παρέα με άτομα τόσο διαφορετικά από μένα..

Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι τι κάνω μαζί της. Σε όλα είμαστε διαφορετικές....Εκείνη "έπαιζε" με τους άντρες γύρω της, εγώ ένιωθα τύψεις ακόμα κι αν παραδεχόμουν ότι κάποιος ήταν όμορφος...Εκείνη ντυνόταν και συμπεριφερόταν προκλητικά, εγώ μαζεμένη και πάντα προσεκτική στις κινήσεις και τα λόγια μου. Εκείνη να περιστρέφει όλη την ύπαρξή της γύρω από την εξωτερική της εμφάνιση, εγώ να ενδιαφέρομαι για οτιδήποτε άλλο εκτός του να αρέσω στους άλλους...Τέλος πάντων...Τώρα πια νομίζω ότι έπρεπε να ακούσω την εσωτερική φωνή μου που μου υπαγόρευε να κάνω πίσω και να τρέξω μακριά...Από την άλλη, έβρισκα και κάποια πράγματα πολύ θετικά πάνω της...Αυτή η επιμονή της να χάσει τα 60 περιττά κιλά της...Η προσπάθειά της να μη χάνει την αυτοπεποίθησή της ό,τι κι αν της συνέβαινε στην προσωπική της ζωή..Το γεγονός ότι τίποτα δεν της έρριχνε την ψυχολογία... Ήταν πολύ χαρούμενος άνθρωπος, πάντα γελούσε, αντιμετώπιζε με αισιοδοξία τη ζωή, γελούσαμε πολύ όταν κάναμε παρέα, περνούσαμε καλά (α ρε ηλίθια...γελούσατε...μήπως τελικά κατάλαβες ότι γελούσαν με ΣΕΝΑ οι φίλες της όταν διαπίστωναν ότι ούτε τακούνια δε μπορούσες να περπατήσεις; ότι στην τσάντα σου κουβαλούσες τσιγάρα αντί κραγιόν; Μήπως τώρα κατάλαβες ότι εσύ ήσουν το αστείο γιατί δεν έκανες ό,τι κι εκείνες και τους φαινόσουν "Ούφο"; ε, ηλίθια....)

Σιγά σιγά με τον καιρό μεγάλωναν και οι απαιτήσεις της...Άρχισε να με πιέζει για τις εργασίες της, της έλεγα ποιές μέρες μπορούσα να δουλέψω πάνω σε αυτές, αγχωνόμουν να τις έχω έτοιμες στην ώρα τους...Εκείνη παρασυρμένη από τα εκάστοτε "φλερτ" της ή τα διαδικτυακά "παιχνίδια "της τα άφηνε πάντα τελευταία στιγμή. Φτάσαμε στο σημείο να μου μιλάει απότομα κάθε φορά που της έλεγα να βιαστεί με τις εργασίες γιατί δε θα προλάβω να τις κάνω...Υπήρξαν φορές που ενώ διορθώναμε εργασία τηλεφωνικώς, μου έκλεινε το τηλέφωνο στα μούτρα για να απαντήσει σε sms ή για να μιλήσει με κάποιον που την πολιορκούσε...Και περίμενα σαν την ηλίθια και μια και δυο ώρες να με πάρει στο τηλέφωνο...Αν τολμούσα να διαμαρτυρηθώ η απάντησή της ήταν "αν δε θέλεις, μην τις κάνεις"....Καταντήσαμε να τις φτιάχνω μόνη μου με τη δικαιολογία ότι δεν προλαβαίνει, ενώ την ίδια στιγμή ασχολιόταν με τη γυναικεία ματαιοδοξία της...Με πίεζε αφόρητα να της έχει όποτε ήθελε και μένα με έτρωγε το άγχος πότε θα δεήσει να μου τις στείλει ...Έφτασα στο σημείο να ξενυχτάω για να φανώ συνεπής, ενώ εκείνη μου τις έστελνε κυριολεκτικά λίγες ώρες πριν την παράδοσή τους.

Η άποψη του άντρα μου ήταν από την αρχή ξεκάθαρη. "Σε εκμεταλλεύεται " μου έλεγε..."Πες της μια φορά ότι δε μπορείς να της κάνεις τις εργασίες και θα δεις πως θα αποκαλυφθεί"...

"Δεν πειράζει" του έλεγα εγώ..."Τη βοηθάω κι ας μη μου το αναγνωρίσει..."

Πολλές φορές με παρακίνησε να "κάνω παιχνίδι", να φλερτάρω , με τη δικαιολογία πως θα ένιωθα καλύτερα και θα έβγαινα λίγο από τη ρουτίνα της καθημερινότητάς μου. Αυτό ήταν ένα θέμα που με άφηνε άφωνη...Η ευκολία της να "παίζει" έχοντας ένα σύζυγο πάρα πολύ ζηλιάρη που την παρακολουθούσε σε κάθε της κίνηση. Κατάλαβα γρήγορα τι εστί "γυναικεία πουτανιά", αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο περισσότερο κάτι με "χαλούσε" στη "φιλία" που υποτίθεται ότι είχαμε...Αυτή η ευκολία της να λέει ψέμματα, να εκμεταλλεύεται ανθρώπους, να παίρνει θέσεις φλερτάροντας διευθυντές, να τυγχάνει καλύτερης αντιμετώπισης αφήνοντας ερωτικά υπονοούμενα...Διαπίστωνα πως σε κάθε σχέση ή φιλία της ενεργούσε με απώτερο σκοπό να ωφεληθεί σε κάτι...Αυτές οι κραυγές της ότι δε μπορεί χωρίς να με δει ή να με ακούσει μια μέρα, ότι της λείπω...Τα πάντα μου έλεγαν "που πας να μπλέξεις;" Τη δουλειά έχεις εσύ με τέτοια άτομα; Σκεφτόμουν ότι ίσως με κάνει παρέα για να έχει "άλλοθι" να φεύγει από το σπίτι. Ο άντρας της γνωρίζοντας το χαρακτήρα μου δε θα την υποψιαζόταν αν έβγαινε μαζί μου....Αλλά και πάλι...Τις λίγες ώρες που βρισκόμασταν ξέδινα...Γελούσα, κάναμε πλάκες , ξέφευγα εντελώς από την καθημερινότητά μου..Ίσως γιατί έβλεπα έναν άλλο τρόπο ζωής που, ακόμα κι αν διαφωνούσα με αυτόν, με έκανε να ξεδίνω...

Σταδιακά άρχισε να μπαίνει στην καθημερινότητά μου πιο δυναμικά. Με ακολούθησε στα μπλόγκς και μου ζήτησε να ανοίξω ένα κοινό ώστε να γράφει κι εκείνη χωρίς να το μυριστεί ο άντρας της. Αρχισε να περιφέρεται στο διαδίκτυο και να φλερτάρει με άτομα χωρίς καν να χρησιμοποιήσει δικό της username, εμφανιζόταν ως η "κολλητή" μου. Αρχισε να μιλάει για προσωπικά μου πράγματα , ενώ μου απαγόρευε να χρησιμοποιήσω σε συζητήσεις οποιοδήποτε στοιχείο μπορεί να τη "φωτογράφιζε"...Με ακολούθησε στο κολυμβητήριο γράφοντας κι εκείνη τα παιδιά της. Να πηγαίνουμε λέει μαζί τα μικρά και να πίνουμε καφέ...Όταν διαπίστωσε πως η φάση εκεί δεν είναι για φλερτ και "παιχνίδια", μου δήλωσε πως θέλει πιο κυριλέ πράγματα για τα παιδιά της και στο εξής σνόμπαρε την απόφασή μου να πηγαίνω τη μικρή μου εκεί, με τη δικαιολογία ότι "δε γνωρίζω κόσμο" έτσι...Όταν αποφάσισα να γραφτώ κι εγώ και να πηγαίνω καθημερινά, άρχισε να με ειρωνεύεται ...Η άποψη του άντρα μου σε εκείνη τη φάση έγινε πιο σκληρή: "σε ζηλεύει " μου έλεγε..."πασχίζει να χάσει τα κιλά της και ζηλεύει που εσύ γυμνάζεσαι κάθε μέρα". Εγώ να μην ακούσω κουβέντα...Μου φαινόταν αδιανόητο ένα άτομο με τόση αυτοπεποίθηση να ασχολείται με το αν γυμνάζομαι ή όχι, τη στιγμή μάλιστα που ειρωνευόταν την επιλογή μου σε ένα τόσο "αντρικό" άθλημα...

Κάποια στιγμή έγινε μια παρεξήγηση με τα παιδιά μας...Τα δικά της επέμεναν για μια ζημιά πως την έκανε η κόρη μου, ενώ εγώ ήξερα πως έγινε το αντίθετο. Δεν υπήρχε περίπτωση να χαλάσω τη σχέση μου για τέτοια θέματα, της είπα πως θα το λύσουμε διακριτικά οι δυο μας... Εκείνη κάλεσε μπροστά σε όλους τη μικρή μου και την απειλούσε πως αν δεν ομολογήσει θα της σπάσει όλα τα παιχνίδια της. Να της λέει πως έχει βάλει κάμερες στο σπίτι και πως θα ανακαλύψει πως ΄τη ζημιά την έκανε εκείνη...Κανονικός εκβιασμός...Η μικρή άρχισε να κλαίει γιατί αυτό διήρκεσε περίπου 15-20 λεπτά...Την έβλεπα να απειλεί το παιδί μου και τα δικά της να χασκογελάνε χαιρέκακα...Στο τέλος τα πήρα στο κρανίο και είπα το εξής στα παιδιά της :"παιδιά, αν τελικά ανακαλυφθεί πως λέτε εσείς ψέμματα , δε θα ξανακάνετε παρέα με την Αννα Μαρία, γιατί δεν είναι όμορφο να συνομωτείτε δύο εναντίον ενός"...

Και τότε έγινε το έλα να δεις...Η κολλητή άρχισε να κατεβάζει θεούς και δαίμονες...Ότι την εκμεταλλεύομαι και την κάνω παρέα από συμφέρον (;;;;) , ότι δείχνω κακία προς τα παιδιά της, ότι την προσβάλλω σα μητέρα, ότι μετατοπίζω το πρόβλημα από τα παιδιά στους γονείς, κι ένα σωρό ασυναρτησίες που με άφησαν μαλάκα...Εμεινα με το στόμα ανοιχτό και την επόμενη μισή ώρα την άκουγα να βγάζει τέτοια κακία που ακόμα δεν έχω συνέλθει από το σοκ...

Το θέμα δεν έληξε εκεί...Όταν συνήλθα η μοναδική φράση που ξεστόμισα ήταν "αυτά σκέφτεσαι για μένα; αυτό ήταν , εμείς οι δυο τελειώσαμε"... Τις επόμενες μέρες έλαβα ανώνυμα σχόλια στο μπλόγκ μου..Κακοήθη σχόλια...Τα οποία έλαβαν κι αρκετοί διαδικτυακοί φίλοι μου...Από μια μικρή έρευνα που έκανα με τον άντρα μου, διαπιστώσαμε πως η "Κολητή" τις ώρες δημοσίευσης των σχολίων βρισκόταν στο νοσοκομείο. Και ΜΟΝΟ όταν ήταν στο νοσοκομείο έμπαινε στο διαδίκτυο, αφού ο άντρας της δε γνώριζε καν ότι σερφάρει και ποτέ δεν έμπαινε από το σπίτι...Είχε εφημερία τις συγκεκριμένες ώρες και φρόντισε τότε να δείξει τον πραγματικό της εαυτό...

Αναρωτιέμαι ακόμα...Για να δείξει τέτοια κακία θα πρέπει να είχε πολλά μαζεμένα μέσα της. Τι να είχε όμως που ποτέ δεν της είχα δώσει δικαίωμα; Ακόμα έχω την απορία...Όλα αυτά τα χρόνια όσοι μας έβλεπαν μαζί μου έκρουαν το καμπανάκι...Απορούσαν τι κοινό μπορεί να είχαμε και να κάναμε παρέα...

Μήπως τελικά όλο το κολητιλίκι της ήταν για τις εργασίες;

Μήπως η παρέα μαζί μου ήταν το "ξεκάρφωμα" για τον άντρα της, ο οποίος ήξερε ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με γκομενοδουλειές; Μήπως για να του ρίξει στάχτη στα μάτια με έπαιρνε να βγούμε βόλτα και μετά πήγαινε κι έβρισκε γκόμενους; Για να μην την υποψιάζεται; Ή -ακόμα χειρότερα- μήπως για να μην υποψιαστεί εκείνη τα "έρριχνε" σε μένα;


Αναρωτιέμαι...πόσο ηλίθια μπορεί να είμαι, πόσο εύκολα εμπιστεύομαι ανθρώπους, πόσο εύκολα δίνω άφεση αμαρτιών σε πουτανιές και δολοπλοκίες...

Και πόσο "Πηγμένη" μπορεί να είμαι στην καθημερινότητά μου ώστε να μπλέξω με τέτοια άτομα και να περνάω και ωραία μαζί τους;
Πολλές φορές εκείνη προσπάθησε να με πείσει ότι δεν κάνω καλά που είμαι τόσο αφοσιωμένη στους δικούς μου ανθρώπους. Ότι το παν στη ζωή μας είναι να περνάμε καλά, να επιβεβαιωνόμαστε σα γυναίκες, να κάνουμε ό,τι πουτανιά χρειαστεί προκειμένουν να πετύχουμε το σκοπό μας. Εγώ ήξερε εξ αρχής ότι σκέφτομαι διαφορετικά, ότι πήγαινα με το σταυρό στο χέρι κι ότι κάθε τι που πετύχαινα το έκανα με αγώνα και με την αξία μου...
Δεν ξέρω αν τελικά με ζήλευε...Δεν ξέρω γιατί φέρθηκε με τέτοιο τρόπο...Αυτό που ξέρω είναι ότι έβαλα στη ζωή μου ΑΛΛΟ ΕΝΑ άτομο που πραγματικά δεν άξιζε...