ΜΗΠΩΣ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ "ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ";;;

Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει, λέω δε γίνεται μια ζωή με το σταυρό στο χέρι..
Γιατί δηλαδή; Εμείς μια ζωή αδιόριστοι θα μείνουμε;
Τόσα προσόντα έχουμε , ανεκμετάλλευτα θα μείνουν;
Τελειώσαμε τη φιλοσοφική (και τι έγινε; ξέρεις πόσοι την τελειώνουν κάθε μέρα
Με άριστα μάλιστα (χέστηκε η φοράδα στο αλώνι...το άριστα χρειάζεται στο "Κούνημα" όχι στο πτυχίο...)
Κάναμε ειδίκευση στην ψυχολογία (ξανα-χεστήκαμε...την καλύτερη ειδίκευση στην...πουτανιά έπρεπε να κάνουμε, αλλά μας διέφυγε)
Μπήκαμε εθελοντικά σε προγράμματα με παιδιά με ειδικές ανάγκες (τη μούρη μας έπρεπε να πάρουμε για "ειδικής ανάγκης" και να προνοήσουμε νωρίτερα να βολευτούμε αντί να σπαταλάμε χρόνο σε βοήθειες άλλων)
Φάγαμε 20 χρόνια από τη ζωή μας στα ωδεία , τα θεωρητικά κι όλες τις βλακείες που επιβάλλουν για να πάρεις ΚΑΙ ΕΚΕΙ ένα @@@@χαρτο (ευτυχώς αυτό τους το πετάξαμε στη μούρη, μόλις μας έδωσαν επαίνους και μας έδωσαν το πράσινο φως για να δώσουμε εξετάσεις)
Δουλέψαμε σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα, σχολεία και πήραμε από παντού τον πούλο, αφού παντού επικρατεί "αξιοκρατία" και "μέσον" (ευτυχώς που κρατήσαμε τα ιδιαίτερα γιατί τους άλλους τους "στολίσαμε" και την κάναμε...)
Φτάσαμε στα 37 μας κι ακόμα διαβάζουμε (αφού τα σχολικά βιβλία αλλάζουν ανάλογα με τα κέφια του κάθε υπουργού και κάθε χρόνο πρέπει να ξαναβγάζουμε σημειώσεις, διαγωνισμάτα κλπ)
Και λέω τώρα εγώ...Που πάμε ρε;;; Που πάμε ξεβράκωτοι στα αγγούρια;;;
Λίγη εξυπνάδα χρειάζεται τελικά...
Πλευρίζουμε δίπλα σε κάποιον "μεγάλο"...Του κουνιόμαστε λίγο...Ξεκινάμε με φλερτάκι κι αν δούμε ότι μας "παίρνει", το προχωράμε αργά αργά...Γινόμαστε η ερωμένη του, μπαίνουμε στον κύκλο του...Κι άμα λάχει και βρούμε κανένα σε μεγαλύτερη θέση, κουνιόμαστε και σε αυτόν!!!
Αφού βρε παιδιά έτσι λειτουργεί το σύστημα, εμείς θα μείνουμε απέξω;
Σιγά σιγά θα έρθει και ο διορισμός...Θα στηθεί και κανένας διαγωνισμός για πάρτη μας...Θα επέμβουν και τα μεγάλα μέσα ώστε να "επιτύχουμε" στις εξετάσεις...
Θα μας αναγνωρίσουν τα "προσόντα" μας και θα έχουμε τη μονιμοποίηση στο τσεπάκι μας σε χρόνο ρεκόρ...
Λίγη καλή θέληση χρειάζεται...Και λίγο άνοιγμα των ποδιών μας...Λίγο, τόσο δα...
Ίσα να πάρουμε τη θεσούλα...
Το βλέπω να γίνεται καθημερινά γύρω μου. Ο γνωστός του γνωστού. Η "φιλεναδίτσα" που βολεύτηκε...Το μέσον που ως τότε έμενε κρυφό και ξαφνικά έδρασε και βρεθήκαμε από τα σκουπίδια στο θρόνο..Οι ηλίθιοι που παίρνουν αποφάσεις για μας...Ο κάθε άσχετος σε θέση ισχύος. Η κάθε χαζογκόμενα στο παίζει αφεντικό και υπεράνω. Και σε κοιτάζει και με μισό μάτι που έφαγες τη ζωή σου στα βιβλία ενώ αυτή με ένα τόσο δα "ανοιγματάκι" κατάφερε να έχει τη μισθουλάρα της, τη θεσάρα της και κάτι μαλάκες σαν και σένα να την υπηρετούν...
Και μεις τι; Στο περίμενε; Στον καθημερινό αγώνα;
Στην ηθική και στη διαμαρτυρία;
Σας λέω...βρείτε μου ένα διαθέσιμο "Ζαχόπουλο" κι ανάθεμά με αν δεν τον τακτοποιήσω όπως πρέπει (κι αυτός εμένα φυσικά...)
(οκ, ξεθύμανα και μου περνάει σιγά σιγά...ακόμα σκέφτομαι αν αξίζει τελικά να δώσω στον ασεπ ή να βρω κανένα "γνωστό" να με βάλει στη πρόσθετη του χρόνου..)