ΜΕ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ...(ή μήπως να σκοτώσω άνθρωπο;)

Και το εννοώ, αν ξανακούσω βλακείες του στυλ "σιγά μωρέ...να μας πείτε ότι δουλεύετε κι εσείς...κάθεστε σε μια καρέκλα, λέτε πέντε μαλακίες να περάσει η ώρα και πληρώνεστε κιόλας!!"
Γιατί ναι, το έχω ακούσει κι αυτό...Βέβαια, τι να περιμένεις από ανθρώπους που το όνειρό τους είναι να κάθονται; Για να ρωτήσουν κι εμάς τι τραβάμε, ειδικά σε περίοδο εξετάσεων...Που δουλεύουμε ΣΕΡΙ 10ωρα και 12 ωρα...Κι όταν λέμε σερί, εννοώ το να φεύγει ο ένας μαθητής και να μπαίνει ο άλλος. Να περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες και να μην έχεις καταλάβει πως πέρασαν. Να κάθεσαι πρωί στην καρέκλα κι όταν σηκωθείς να έχει νυχτώσει για τα καλά....
Δεν ξέρω αν τελικά ισχύει το ότι "ζηλεύουμε αυτό που δεν έχουμε", αλλά πιστεύω ότι αν δούλευα πωλήτρια ή σε χειρωνακτική εργασία δε θα κουραζόμουν τόσο πολύ. Αυτό το εγκεφαλικό πήξιμο είναι ό,τι χειρότερο. Το σπίτι μου έχει γεμίσει παντού post it για να μην ξεχνάω τι πρέπει να ετοιμάσω για κάθε μαθητή χωριστά. Το Αλτσχάιμερ έρχεται!!!
Κάθε πρωί η πρώτη μου δουλειά είναι να ανοίξω την ατζέντα μου να δω τι μαθήματα έχω. Σε πέντε λεπτά τα έχω ξεχάσει και πάλι από την αρχή. Κυκλοφορώ με χίλιες υπενθυμίσεις στο κινητό μου. Μην ξεχάσω αυτό, μην ξεχάσω το άλλο, η Μαρία χρειάζεται περισσότερες ασκήσεις στον πλάγιο λόγο, η Μιράντα πρέπει να δουλέψει μεταφράσεις, ο Μανόλης δεν ξέρει βασικές έννοιες....Χωριστά σημειώσεις για τον ένα, χωριστά για τον άλλο. Τα διαγωνίσματα να είναι έτοιμα ως την παρασκευή, να μην ξεχάσω να ελέγξω τις προηγούμενες ασκήσεις....Πόσα πια να χωρέσει ο "Σκληρός δίσκος" μου μέχρι να πάθει μπλάκ άουτ;
Αλλά βέβαια, δεν είναι δουλειά αυτή, είναι καθισιό!! Μωρέ βούρδουλας που χρειάζεται σε μερικούς μερικούς...Ώρες ώρες νιώθω ότι τελικά υπάρχει μέγα χάσμα μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας. Πολλές φορές διαφωνώ με το έτερον ήμισυ και φταίει αυτό. Εγώ, μου λέει, δουλεύω 8ωρο, εσύ 4-5 ώρες τη μέρα. Και σιγά τη δουλειά που κάνεις...Κάθεσαι...
Να δούλευα κι εγώ έτσι...του απαντώ...
Που μπαίνεις στο αμαξάκι σου, πας στην εταιρεία, πίνετε τα καφεδάκια σας και κάνετε την πλακίτσα σας κι ας περιμένει ο πελάτης, δε χάλασε κι ο κόσμος. Λες και δυο κουβέντες άσχετες, βλέπεις λίγο "έξω κόσμο", συναναστρέφεσαι με εκατό διαφορετικά άτομα καθημερινά. Και παίρνεις το αμαξάκι να πας στον πελάτη και κάνεις και την εκδρομούλα σου άμα λάχει ως τα Χανιά ή το Ρέθυμνο. Κι αν σου τη βαρέσει κάνεις και μια στάση να ρίξεις μια βουτιά στη θάλασσα..
Εγώ μπορεί να δουλεύω 4-5 ώρες τη μέρα , αλλά τη δουλειά που κάνω μόνη μου ποιός την εκτιμάει; Να κάθομαι με τις ώρες και να κάνω μάθημα. Να μην έχω χρόνο να πάρω μια φίλη τηλέφωνο, να πιω έναν καφέ σαν τον άνθρωπο και να χαλαρώσω λίγο...Να βγάλω σημειώσεις, να διορθώσω διαγωνίσματα, να τους βάλω στο κεφάλι όλη την ύλη μέσα σε 4 (!!) μαθήματα...Με ρώτησε κανείς πως τα καταφέρνω;
Που έχω αποκτήσει "Λίαν ανερχόμενη βλάβη δεξιού καρπού" και οίδημα rinke στις φωνητικές χορδές; Που μου έρχονται μαθητές 2 μέρες πριν δώσουν το μάθημα και πρέπει να τους βγάλω την ύλη σε χρόνο dt; Που πρέπει να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να γράψουν καλά και να περάσουν στο πανεπιστήμιο ή στη σχολή που θέλουν;
Και φυσικά ουδέποτε παραπονέθηκα γι αυτά, γιατί τα θέλω και τα κάνω. Αλλά μην ακούω χαζομάρες ότι δε θεωρείται εργασία αυτό που κάνω...
Αυτές τις τελευταίες εβδομάδες νομίζω ότι ξεπέρασα στα όριά μου. Τα σχόλια των μαθητών μου : " Κυρία, μέχρι να τελειώσουμε τις εξετάσεις σας βλέπουμε εσάς στο νοσοκομείο, το σπίτι σας με νυχτερίδες και αράχνες και τον άντρα και την κόρη σας σας ανορεξικά από την πείνα"... "Κυρία, πρέπει να έχετε φάει χοντρή φρίκη για να κυκλοφορείτε με φουστανάκια και...κοτσιδάκια!!"... "Κυρία πόσα τρίωρα συμπληρώσατε σήμερα;" Και συμπληρώνω εγώ...Προβλέπω να μείνει μόνιμα δεμένο το χέρι μου, μόνιμα ο "νταλικέρης" Μήτσος στο λαιμό μου, ο ντελιβεράς να μετακομίσει στο σπίτι μας και οι μαθητές μου να διανυκτερεύουν εδώ!!!
Μεταξύ μας...Τα λυπάμαι ώρες ώρες τα μικρά. Από το ένα μάθημα στο άλλο τρέχουν όλη μέρα. Είναι σύνηθες φαινόμενο να φεύγουν το πρωί από το σπίτι για το σχολείο και στη συνέχεια, φορτωμένα με τη σχολική τσάντα, να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο κι από ιδιαίτερο σε ιδιαίτερο...Πολλές φορές τους μαθητές που έχω πολλά χρόνια κι έχουμε αποκτήσει οικειότητα, τους κρατάω για φαγητό. Τρώνε κάτι και μετά ξεκινάει η ώρα του μαθήματος. Άλλες φορές πάλι, ιδιαίτερα όταν δίνουν πανελλήνιες κι έχουν το άγχος στο φουλ, έρχονται και διαβάζουν στο σπίτι μου. Τους βάζω σε ένα δωμάτιο να διαβάσουν κι εγώ κάνω στο άλλο το μάθημά μου. Σημασία έχει να νιώθω ότι προσφέρω. Και τις περισσότερες φορές χωρίς αμοιβή...Τι αμοιβή να πάρεις από ένα παιδί που σου λέει "κυρία, να έρθω να διαβάσω εκεί γιατί στο σπίτι με έχουν πρήξει;"
Για κάποιους όμως όλα αυτά δε μετράνε...Σημασία έχει να δουλεύεις 8ωρο και να πληρώνεσαι!!! Λεφτά, λεφτά, λεφτά....Κι 8ωρο απαραιτήτως, λεπτό παραπάνω...Ας μη μιλάνε τουλάχιστον κι ας αναγνωρίσουν και τον κόπο του άλλου. Αν νομίζεις κύριε ότι εγώ δεν εργάζομαι, τότε πως περνάνε τα παιδιά στα πανεπιστήμια; Με τις πέντε μαλακίες που τους λέω καθιστή στην καρέκλα; Άντε να δεις αν έρχομαι λέω εγώ....
Ουφ...Μεσημεριανή παράκρουση μου θυμίζει το κατεβατό μου...Αναμενόμενο θα έλεγα, αν σκεφτεί κανείς ότι τις τελευταίες 2 εβδομάδες ξεκινάω στις 9-10 το πρωί και σταματάω τα σερί στις 9-10 το βράδυ...
Υπομονή....Σε 3 εβδομαδούλες τελειώνουμε....