ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ;

Πρωινά νευράκια, αναμενόμενα θα έλεγα, αφού είχα να κάνω με δημόσια υπηρεσία.
Το θέμα είναι ότι όλοι διαμαρτυρόμαστε για τη "νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου", δεν κάνουμε όμως τίποτα. Εγώ προσωπικά αποφάσισα ότι δε θα ανεχτώ τέτοιες συμπεριφορές και κάθε φορά που τις αντιμετωπίζω, απλά γίνεται ο ...χαμός!!!
Μπορεί να είμαι ολίγον αθυρόστομη, αν όμως κάτι με χαρακτηρίζει στην καθημερινότητά μου είναι η ευγένεια και το χαμόγελο. Με το που βγαίνω από το σπίτι, θα καλημερίσω τους πάντες. Είναι ένας τρόπος αν θέλετε για να ξεκινάει όμορφα η μέρα μου. Σε οποιαδήποτε υπηρεσία ή κατάστημα κι αν μπω , θα μπω με το χαμόγελο, θα μιλήσω με τους υπαλλήλους έστω και για κάτι άσχετο για να "σπάσει ο πάγος". Επομένως δεν ανέχομαι να με αντιμετωπίζουν διαφορετικά.
Πήγα λοιπόν σήμερα τη δευτεροβάθμια για να καταθέσω την αίτηση για τους αναπληρωτές...Μπήκα στο γραφείο που συμπλήρωναν τις αιτήσεις, ένας πανικός...50-60 άτομα μέσα να συμπληρώνουν αιτήσεις και να ζητάνε διευκρινίσεις. Η "υπάλληλος" μια σκύλα...
Μπαίνω με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τη ρωτάω: "Εδώ συμπληρώνουμε τις αιτήσεις;" και μου ρίχνει ένα βλέμμα λες και τις σκότωσα τη μάνα. Πάω κάθομαι δίπλα της, της ζητάω αίτηση και μου την πετάει κάτω!! Σκύβω τη μαζεύω, της λέω "ευχαριστώ πολύ" και σκέφτομαι ότι θα μου βγει ξινό το πρωινό χαμόγελο...
Όσο έμπαινε κόσμος στο γραφείο, τόσο εκτροχιαζόταν αυτή...
Να φωνάζει "σας τα είπα, πάλι με ρωτάτε; Πόσες φορές θα σας τα πω;" Καλά βρε κυρά μου, γιατί σε βάλανε εκεί σήμερα; Για να μας βοηθήσεις να συμπληρώσουμε τις αιτήσεις. Τα λες και τα ξαναλες αναγκαστικά γιατί κόσμος πάει κι έρχεται. Αυτοί που ήρθαν τώρα, δεν ξέρουν αν εσύ τα είπες και πότε. Οι συνάδερφοι παγωμένοι. Να μην τολμάει να μιλήσει κανείς, να μην τολμάνε να τη ρωτήσουν απορίες για τη συμπλήρωση της αίτησης και να προσπαθούμε ο ένας να βοηθήσει τον άλλο. Η "Κυρία" να συνεχίζει το βιολί της..."Άντεεεεεεεεεεεεεεεε, τελειώνετε όσοι είστε ώρα εδώωωωωωωωωωωωω", "Αχ, δε μπορώ, φέρτε μου μια καρέκλα να καθίσωωωωωωωωωω". Να σηκώνει ανθρώπους 40-50 χρονών (ναι, αδιόριστοι κι εκείνοι) για να καθίσει. Να μην τολμήσει άνθρωπος να της πάρει το στυλό, να μην τολμήσει άνθρωπος να ανασάνει!!!
Κάποια στιγμή τα πήρα στο κρανίο. Πρόσβαλλε τον ένα μετά τον άλλο και κανείς δε μιλούσε. Να βλέπεις τώρα τους συναδέρφους με την ουρά στα σκέλια, σαν παιδάκια που τα μαλώνουν...
Τα πήρα άσχημα κυρίως επειδή κανείς δεν την έβαζε στη θέση της, και έγινα πάλι εγώ η...γραφική!!
Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
-Συγνώμη κοπελιά, η δουλειά σου είναι να μας τα εξηγείς αυτά.
-Καλέ τι μας λες; Δε μπορώ να τα λέω εκατό φορές..
-Κάνεις λάθος κοπελιά, γιατί σε έβαλαν σε αυτό το γραφείο πρωί πρωί; Μήπως για να μας βοηθήσεις να συμπληρώσουμε τις αιτήσεις και να τις ελέγξεις μετά;
-Δε μπορώ να τα λέω ξανά και ξανά, τα είπα και πριν.
-Ναι, αλλά τα άτομα που τα άκουσαν πριν έκαναν την αίτηση κι έφυγαν. Εμείς που ήρθαμε τώρα δεν τα ξέρουμε, οπότε είσαι υποχρεωμένη να μας τα πεις...
Στο μεταξύ βλέποντας οι υπόλοιποι συνάδερφοι την κυρία να μου μιλάει με απαράδεκτο τόνο και ειρωνικό υφάκι, ξύπνησαν και την άρχισαν στο "στόλισμα"...Τελικά έφυγε θυμωμένη από το γραφείο κι άφησε άλλη υπάλληλο στη θέση της για να πάει να "πιεί λίγο καφέ να ηρεμήσει γιατί συγχίστηκε πρωί πρωί"...
Ξέρετε τι λέω; Να ξυπνάμε σιγά σιγά και να τους κόβουμε τον αέρα. Που δεν ξέρουν ούτε ποιά είναι η υποχρέωσή τους στο χώρο εργασίας τους. Που πας κι αντί να σε εξυπηρετήσουν σε βρίζουν και σε κάνουν σκουπίδι...Αντε να τους το κόβουμε σιγά σιγά...Γιατί η νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ αν συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα...